To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Επειδή το πράγμα είναι έως και ανατριχιαστικά ενδιαφέρον, και επειδή παραπέμπει σε κάποια πράγματα που σημειώνουμε σε post της 26ης Δεκεμβρίου [τίτλος “ΟΛΙΓΑ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙ ΤΕΣΤ”], επαναλαμβάνω το κείμενο αυτούσιο : Θα πρέπει να έχει γίνει φανερό σε μεγάλο ποσοστό ανθρώπων ότι, ο πανικός της “πανδημίας” αποτελεί προπέτασμα καπνού για την προώθηση των εμβολίων.Ακόμα περισσότερο ίσως και από αυτά, οι…
Αν ήμασταν σίγουροι ότι θα υπάρξει ιστορία αυτής εδώ της περιόδου [κάθε στιγμή της οποίας βαφτίζεται ιστορία εν τη γενέσει”] θα λέγαμε ότι τα υποχρεωτικά self test για το σύνολο του πληθυσμού θα αποτελέσουν μια απ’ τις μελανότερες σελίδες της. Όχι μόνο για την αθλιότητα του μέτρου. Αλλά για την πλήρη και ασυζητητί συναίνεση του συνόλου του “πολιτικού”, “δημοσιογραφικού” και…
λες να κάνει σεξ στις πιλοτές και ο Καραντινάκηδεσπονάτε;; pic.twitter.com/g3xTaWsQq2 — τάσος (@kostasos) April 18, 2021 Άλλη μια καλλιτεχνική δημιουργία, ερήμην της δημιουργού. Η οποία, παρεμπιπτόντως, είναι σαν θηλυκός Χρήστος Γιανναράς. Αφήστε τη λούπα να παίξει…
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που το Αμερικανικό Πεντάγωνο αναγνωρίζει εμφάνιση UFO ως αυθεντική. Ένας τρόπος προσέγγισης είναι να απομονώνει κανείς τέτοια γεγονότα από το χωροχρονικό τους πλαίσιο, απολαμβάνοντας τις προοπτικές που ανοίγονται, με τη μορφή ενός ακόμα trend που “φέρνει κοντά” το virtual με την πραγματικότητα.Προσωπική μου αίσθηση είναι ότι το trend συμπίπτει περίεργα με την ανανέωση του…
Μουσική από ένα πλανήτη αφάνταστα μακρινό …στο χρόνο. Μικρής διάρκειας συνθέσεις για εκκλησιαστικό όργανο του Francis Seyrig για την ταινία του Αλέν Ρενέ “Πέρσι Στο Μάριενμπαντ” [1961] : άλλη μια κινηματογραφική “εμπειρία ζωής” – και για τη μουσική της. Music from a planet unimaginably distant …in time. Short pieces for church organ by Francis Seyrig for Alain Resnais’ motion picture…
Ένα από από τα “μεγάλα” τραγούδια του Peter Gabriel, είναι αυτό από το άλμπουμ του So. Το θυμήθηκα ενώ διάβαζα για την αφρικανική σκόνη και τις μεθόδους επηρεασμού του καιρού. One of the “big” songs in Peter Gabriel’ s solo career is this one from his album So. It came to me while reading stuff about African dust and methods…
Γλαφυρό στη λακωνικότητά του post του Darren Of Plymouth, ενός από τους “χρήστες” που αξίζει κανείς να παρακολουθεί στο Twitter. Τα όσα ανακοινώνει η κωλοπετσωμένη κυρία του βίντεο είναι ενδιαφέροντα. Όχι όμως όσο το ύφος της.
Εν όψει ακύρωσης ενός ακόμα Πάσχα, και επιβολής του πρωτοφανούς μέτρου των υποχρεωτικών self tests για τους εργαζομένους * η προπαγάνδα των μίσθαρνων της κρατικής προπαγάνδας, γνωστών ως “δημοσιογράφων”, αποκτά προδιαγραφές πανδαιμόνιου. Αισθάνεσαι την ανάγκη να απομακρυνθείς όπως – όπως από την τοξική επίδραση των Πρετεντέρηδων [“οι αρνητές των τεστ και του εμβολιασμού αποτελούν …νάρκη για τη Δημοκρατία”] των Κανέλληδων…
Ο πατριωτισμός, ο “θεσμικός” ρόλος του ως δημοσιολόγου και η επιλογή να μην πάει κόντρα στο κυρίαρχο κλίμα [βλακώδους] ευφορίας, εμποδίζουν ίσως τον κύριο Μάζη να χρησιμοποιήσει φρασεολογία διαφορετική από την παρακάτω : “επειδή η αμερικανική πλευρά ενδιαφέρεται να τιθασεύσει την Τουρκία και να την αναγκάσει να επιστρέψει εις τας αγκάλας του ΝΑΤΟ ως καλός σύμμαχος, αξιοποιεί, εργαλειοποιεί το εύλογο…
Όχι ότι δεν τους ξέραμε. Απλώς, δεν βλάπτει να θυμόμαστε για τι σκουπίδια της “πολιτικής” σκηνής μιλάμε…Εν μέσω “πανδημίας” και όσων έχει επιφέρει, με τη φροντίδα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, μείζοντος και ελάσσονος, ιδού η παρέμβαση του κυρίου Δαπέρδουλα και των συντρόφων του…
Εναπόθεση ελπίδων σε εναλλακτικούς μεσσίες – επισκέπτες απ’ το διάστημα από τον Roger Waters, σε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια των Pink Floyd. Από το δεύτερό τους άλμπουμ – πρώτο χωρίς τον Barrett. Παρά τη λατρεία μου για τον τελευταίο, το A Saucerful Of Secrets μου είναι [ακόμα] πιο αρεστό από το θρυλικό τους ντεμπούτο. Placing hopes on alternative…
Έχοντας ενσωματωθεί στην χορεία των ολοφυρομένων και αμετροεπώς στηλιτευόντων τους …αρνητές του “δόγματος”, ο ΦΚ δίνει ένα δείγμα της από δω και πέρα γραφής του. Mέχρι να έρθει αντιμέτωπος με την ετυμηγορία του “εκλογικού σώματος”, οπότε ίσως και να επιστρέψει σε κάτι που θα θυμίζει την [δική του] κανονικότητα.