Δεν έχω βεβαιωθεί ακόμα για το είδους του distraction που αποτελεί η εμμονή στις γραφικότητες του Trump. Εννοώ ποιο ακριβώς παιχνίδι παίζεται στα “παρασκήνια” :
Κάποιο είδος τεχνολογικού take over, οι λεπτομέρειες του οποίου είναι άγνωστες στους μη insiders;
Η τελική κατάρρευση της Ουκρανίας μετά το δεύτερο ρωσικό “κουφέτο” (Ορέσνικ); ο πανικός των Ευρωπαίων διακρίνεται πίσω από δηλώσεις περί ανάγκης …διαύλου επικοινωνίας με τους Ρώσους (Μακρόν, Μερτς, με το δεύτερο να αναφέρεται στη Ρωσία ως στη “μεγαλύτερη ευρωπαϊκή χώρα”!)
Προφανώς και τα δυο. Μια αληθινή πάντως ανατροπή παρατηρείται πίσω απ’ τη γροιλανδική παράκρουση “δημοσιογράφων” και “ειδικών” * (στις εκπομπές λόγου η συζήτηση διεξάγεται πάντα με …διδάκτορες τουλάχιστον).
Ο anchorman-τρωκτικό χαμογελάει με νόημα δίνοντας στην εισαγωγή του ένα άρωμα Λαζόπουλου με ολίγη από Φώσκολο ** – “τι είναι πάλι αυτό που ζούμε;” “Που ξανακούστηκε να …εξαγοράζονται χώρες!” “ η καταπάτηση του διεθνούς δικαίου…” “το δίκαιον του ισχυροτέρου…”.
Η κουκουβάγια συναινεί από τα ύψη της πανεπιστημιακής σοφίας της : “πράγματι, αυτά που συμβαίνουν είναι πρωτοφανή, και αποτελούν ένα μάθημα για όλους μας…” Μάθημα το οποίο σπεύδει εν συνεχεία (αμισθί;) να παραδώσει…
Οι συζητήσεις κυλούν σ’ αυτό το κλίμα πάνω-κάτω, με ακαδημαϊκούς και παρουσιαστές σπεκουλάροντες και φωσκολολογούντες.
Μια μικρή ιδέα αυτών που αγνοούν οι ανιστόρητοι : το 40% της έκτασης των ΗΠΑ έχει ενσωματωθεί στη χώρα μετά από εξαγορές. Ίνδαλμα των Δημοκρατικών που κοάζουν προς τον Τραμπ είναι ο Τόμας Τζέφερσον. Ο άνθρωπος δηλ. που διπλασίασε την έκταση των ΗΠΑ …αγοράζοντας και μετατρέποντας την Λουιζιάνα σε πολιτεία τους. Η ίδια η Γροιλανδία (το έχουμε αναφέρει από αμνημονεύτων) έχει επανειλημμένα μπει στο στόχαστρο των Αμερικανών, αρχής γενομένης από τα μέσα του 19ου αι. Τα περί επίθεσης / κατάκτησής της ανήκουν στο κλασικό κόνσεπτ των “χωρατών” του κυρίου Τραμπάκουλα. Χρειάζεται κάτι παραπάνω απ’ το έλειμμα σε χιούμορ των μιντιάνθρωπων για να μη γίνει αυτό αντιληπτό.
Περνώντας στους ηγέτες – φερετζέδες, αναφερόμαστε σε αντιπρόσωπους αποκλειστικά οικονομικών συμφερόντων. Σε κάποιους που εργάζονται ακούραστα για τη συνέχιση του πολέμου, πιέζοντας την Ουκρανία να σκληραίνει τη θέση της – πρόσφατα ακόμα, αυτοί οδήγησαν τη διαπραγμάτευση σε ναυάγιο. Σε κάποιους που κόπτονται για την ανεξαρτησία της Γροιλανδίας και της Βενεζουέλας, τη στιγμή που έχουν θέσει τις ίδιες τους τις χώρες υπό άτυπη κατοχή του μουσουλμανικού στοιχείου, το οποίο αποφασίζει και διατάσσει τι επιτρέπεται να ειπωθεί και τι όχι, ποιες λατρευτικές, καλλιτεχνικές etc εκδηλώσεις επιτρέπονται σε κοινή θέα. Σε κάποιους που μιλούν για …rules of law vs brutality *** ενώ δρομολογούν τη φτωχοποίηση των λαών τους επιλέγοντας το μοντέλο της “πολεμικής οικονομίας”, νομοτελειακή συνέπεια του οποίου είναι …ο πόλεμος. Σε κάποιους, τέλος, που κρατιούνται στην εξουσία με μηχανική υποστήριξη, όντας εξ ίσου εκπρόσωποι λαϊκής βούλησης με τους εκ Βρυξελλών εντολείς τους.
Ο φυσιολογικός άνθρωπος που θα πέσει, πχ. με αλεξίπτωτο, στο προαύλιο ενός τρελοκομείου, θα τύχει …έντονα αρνητικής υποδοχής από τους τρόφιμούς του. **** Μετ’ ου πολύ θα αρχίσουν να συσπειρώνονται – καταφέρονται – κινούνται εναντίον του, με απρόβλεπτα αποτελέσματα.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τον πρόεδρο των ΗΠΑ και τα απανταχού (σόσιαλ) μίντια. Η θεσμοθετημένη ανωμαλία που αντιπροσωπεύουν, είναι αντίστοιχη της πολιτικής τάξης πραγμάτων, στην υπηρεσία της οποίας είναι εντεταλμένα. Οι γραφικότητες του Τραμπ είναι μπροστά τους η επιτομή της κανονικότητας.

* Οι καθηγητές γεωπολιτικής, διεθνούς δικαίου etc. βρίσκονται σε άτυπο διαγωνισμό με τους συνάδελφους τους …ήρωες γιατρούς – οι ασυναρτησίες που αραδιάζουν κάποιοι παραπέμπουν σε εποχές πανδημίας. Αλλά και με τους εξ ίσου φερέγγυους απ’ το χώρο της A.I., οι οποίοι περίπου θριαμβολογούν για την έλευσή της σε σύντομο διάστημα, επισημαίνοντας απλώς ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί “όπως και κάθε εργαλείο” …για καλούς και κακούς σκοπούς!
** Η απόσταση των δυο είναι πολύ μικρότερη απ’ όση ίσως φαίνεται.
*** “We prefer respect to bullies, We prefer the rule of law to brutality, We prefer dialogue to threats We prefer science to conspiracy theories”, τα παραπάνω χτες στο Νταβός, δια στόματος Εμανουέλ Μακρόν, αφιερωμένου υπηρέτη της ολιγαρχίας, τραπεζίτη – υπάλληλου (φερετζέ) των Ρότσιλντ.
**** Κατά πάσαν πιθανότητα οι “τρελοί”, οι περισσότεροι τουλάχιστον, είναι φυσιολογικοί την ώρα της εισαγωγής τους. Η μεταχείριση βέβαια που τους επιφυλάσσει το ευαγές ίδρυμα είναι τέτοια που, σύντομα, βρίσκονται σε αληθινή ανάγκη των υπηρεσιών του.