Ο stcigar μου θύμισε το τραγούδι αυτό του σημαντικού λονδρέζικου art rock σχήματος των late ‘60s – early ‘70s. Δίνοντας μου ταυτόχρονα την ιδέα για ένα concept κομματιών “ονειροφαντασιακής” θεματολογίας – από ένα κάθε μέρα, παράλληλα με την κανονική μουσική ροή μας. 🔴 🔴 stcigar reminded me of this song by that important London art rock band from the late ‘60s and early ‘70s. This also sparked the idea for a conceptual series of tracks “dream-fantasy” oriented — one every day, running parallel to our regular music stream.
Written by Howard Werth, Trevor Williams Album The House On The Hill Produced by Gus Dungeon
Bright the light through my window pane
Shield my eyes from the beam
Keep the day from my aching brain
I had a Dream
Walked me down to the town last night
Sat me down by the stream
As I dozed in the fading light
I had a Dream
Saw a man and I saw you there
Swear you looked like a Queen
In your eyes as he touched your hair
You had a Dream
I had a Dream
I had a Dream
Who could care, who would sympathise
Should someone come in between
It could be that I’ll realise
I had a Dream
Would I dare ask the truth of you
If t’were real what I’ve seen
Were you there? If I only knew
That I had a Dream
I had a Dream
I had a Dream
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Αν επιθυμεί να έχει ένα μέλλον αντάξιο της θεμελιώδους υπόστασής του ο άνθρωπος κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να στραφεί ψυχή τε και σώματι στην έρευνα του “μεταφυσικού”. Συμπτώσεις, προφητείες, τηλεπάθεια, τηλενέργεια, ESP, OBE, NDE, apparitions και δε συμμαζεύεται. Ο δρόμος της επιστήμης και της τεχνολογίας με τη στενή έννοια είναι στην καλύτερη περίπτωση αδιέξοδος. Τα όνειρα ειδικά κρατούν το κλειδί για την ερμηνεία βασικών δομών της “πραγματικότητας”. Μία εξ αυτών είναι η αίσθηση του “εγώ”. Πολλοί την ταυτίζουν με τις προσωπικές αναμνήσεις, άλλοι τη θεωρούν πλαστή διανοητική κατασκευή. Σε κανένα δεν φαίνεται να κάνει εντύπωση το γεγονός ότι στα όνειρα μπορούμε να πάρουμε οποιαδήποτε μορφή, να έχουμε κάθε είδους πλαστές αναμνήσεις, και πάλι να είμαστε αναμφισβήτητα και αναπόδραστα ο εαυτός μας. Τι σημαίνει αυτό; Μήπως ότι τελικά υπάρχει αυτό που λέμε “ψυχή”? Μήπως ότι δεν υπάρχει πραγματικά τίποτε άλλο εκτός από εμένα τον ίδιο?
Παρομοίως τα όνειρα μπορούν – για όποιον ενδιαφέρεται να δει – να παράσχουν σημαντικές ενοράσεις που αφορούν την φύση της λογικής και του χρόνου, την ύπαρξη εναλλακτικών πραγματικοτήτων και οντοτήτων, τη σχέση ελευθερίας και ντετερμινισμού, τη μεταφορά και την κυριολεξία, την ταυτότητα και τη διαφορά. Πόσο μάλλον που εξωτερικά δεν φαίνεται να χρησιμεύουν σε τίποτε άλλο από το να υποβαθμίζουν την ποιότητα του ύπνου!
On second thought καλύτερα όχι. Το πιθανότερο είναι ότι το σκάλισμα τέτοιων φαινομένων εγκυμονεί ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους από αυτούς της τεχνητής νοημοσύνης.
Σε ό,τι αφορά το “προμήνυμα” συνειδητοποιώ εν πλήρει μεγαλοπρεπεία ότι αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά αλληλουχίας των συγκεκριμένων γεγονότων (εμφάνιση λέξης => εμφάνιση φαινομένου), αλλά η τρίτη. Για να μην προχωρήσω σε …αχαρτογράφητα νερά εισάγοντας στην εξίσωση τη συζήτηση που κάναμε πριν περί “γλωσσοπαιγνίων”, μαγικοτελετουργικής χρήσεως των λέξεων και δε συμμαζεύεται.
Ίσως πρέπει να ξανασκεφτούμε την προτροπή του Βιτγκενστάιν ότι για όσα δεν μπορεί κανείς να μιλάει, καλύτερα είναι τελικά να σωπαίνει.
Σίγουρα. Αυτό βεβαίως δε μας εμποδίζει να σκεφτόμαστε επ’ αυτού. Για την ακρίβεια, μας διευκολύνει.
Σε ό,τι με αφορά, “σκέψη” σημαίνει, βλέπω το πρόβλημα, και περιμένω να ξεπηδήσει η καρτέλα με τη λύση / απάντηση. Άμα το πιάσω αναλυτικά, ζήτω που χεστήκαμε.
Συχνά η λύση βγαίνει κάποια στιγμή αργότερα, ενώ το έχω πλέον παρατήσει. Εν τω μέσω της νυκτός να πούμε, μαζί με διάφορες ιδέες για κομμάτια. Εξ ου κοιμάμαι πάντα με το ρικορντεράκι από δίπλα.
Το “ενδιαφέρον” είναι ότι η αναλυτική προσέγγιση εμφανίζεται ως δια μαγείας (αποκλειστικά και μόνο) σε περίπτωση συζήτησης επί του θέματος, με άλλα λόγια ικανοποιώντας “σκηνικές” ανάγκες. Είναι δηλ. τρόπον τινά ένα reverse engineering μιας διαδικασίας έως τότε ανεξερεύνητης. Η ούτε καν αυτό.
Προσωπικά πάντως δεν πολυπιστεύω στις one size fits all “απαντήσεις” και “αλήθειες”. Βρίσκω μάλιστα την ιδέα μιας “θεωρίας των πάντων” κυριολεκτικά γελοία. Οι επιστημονικές θεωρίες είναι από τη φύση τους ειδικές και περιορισμένες. Κατά τάλλα υπάρχουν διάφορες “εσωτερικές εμπειρίες” που καλύτερα για όλους είναι να παραμένουν ακριβώς.. εσωτερικές.
Δε μιλάω για κανένα one size fits all, αλλά για μια απάντηση κάθε φορά σε ένα (φαινομενικά) δυσεπίλυτο πρόβλημα. Συμπεριλαμβανομένου του πώς θα συνεχιστεί πχ. ένα κομμάτι – δεν είμαι του trial and error, “ας δοκιμάσουμε κι αυτό ας δοκιμάσουμε και τ’ άλλο”…Εξ ου και πάντα εκνευριζόμουν όταν μουσικοί δημοσιογράφοι (όχι μόνο στο Ellada) περίγραφαν αυτό που κάνουμε με τη Μαρίνα σαν …πειραματικό. Εννοείται για καλό το έλεγαν οι άνθρωποι, αλλά εγώ …εκνευριζόμουν.
Συμφωνώ βέβαια ότι αυτό που ονομάζουμε γενικά “έλλογη σκέψη” αποτελεί στην καλύτερη των περιπτωσεων μετάφραση.. Μυκηναϊκής Β, η οποία εκ των πραγμάτων εμπίπτει στην αρχή της “απροσδιοριστίας της μετάφρασης” του Quine (ο φιλόσοφος μπάρμπας του γνωστού κιθαρίστα). Στη χειρότερη και πιο συνηθισμένη περίπτωση αποτελεί ελεύθερη και υστερόβουλη απόδοση ανύπαρκτου ή άσχετου κειμένου.
Ακριβώς. Και ως επί το πλείστον για επικοινωνιακούς (“σκηνικής παρουσίας”) λόγους. Στους οποίους ουδείς …λόγος συντρέχει να μη συμπεριλάβει κανείς την επικοινωνία με τον ίδιο τον εαυτό του. Ως “άλλο” that is.
Και η απροδιοριστία της μετάφρασης όμως μπορεί να πάρει πολλές φορές μια συστηματική μορφή. Όταν για παράδειγμα κάποιος αποδίδει σταθερά την έννοια του “συμφέροντος” με τη λέξη “αγάπη” δημιουργεί στην πραγματικότητα μια νέα γλώσσα. Τη γλώσσα της.. πολιτικής.
Ή και του “έρωτα” for that matter… 🏹
Μπα ο έρωτας μόνο το προσωπικό συμφέρον δεν εξυπηρετεί. Όλα τα κακά της μοίρας μου από αυτόν ξεκίνησαν!!
…Και τόσων άλλων. Μπορει απλώς να πέσαμε θύματα κακού υπολογισμού. Εξ ου και όσο μεγαλώνει κανείς τόσο λιγοτερο ταλαιπωρείται με τα “ερωτικά” ζητήματα.
Βάλε αν θες εντωμεταξύ άλλο ένα “ονειρικό” κομματάκι εκ μέρους μου:
https://youtu.be/fOO64voDRNE?is=at2Mb-hCF3BzX2oJ
Εννοείται.
Στο αναμετάξυ, έχεις αντιληφθεί ότι μετά τον αλήστου μνήμης “Αλβανό τουρίστα” έχουμε τώρα τον “Αλβανό με οικολογικές ευαισθησίες”; 🤣🤣🤣
Βασικά έχουμε πλέον και αλβανικό λόμπι. Το περίεργο είναι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση τα αιτήματά τους φαίνεται να συμβαδίζουν με τις ευαισθησίες των δικών μας αριστερών/οικολόγων και πατριωτων alike. Neat.
Φυσικά. Όλο αυτό ενορχηστρωμένο από τους κωλοτουρκαλάδες με αποκλειστικό στόχο το Ισραήλ βεβαίως-βεβαίως. Το τελευταίο που θα έκανα θα ήταν να υπερασπιστώ το Νετανιάχογλου και την πολιτική του. Αλλά με τέτοιους αντίπαλους …Am Yisrael Chai!
Ως τα early 00s παρεμπιπτόντως η αστυνομία με σταματούσε συχνά πυκνά στο δρόμο και ζητούσε “τα χαρτιά μου” βασιζόμενη σε κάποια υποθετική εμφανισιακή εγγύτητα σε αλβανό μαφιόζο. Η χαρακτηριστική καραγκούνικη προφορά μου δεν τους πτοούσε στο παραμικρό. Η πλάκα είναι ότι την ίδια πάνω κάτω εντύπωση δημιουργούσε η εμφάνισή μου και στους ίδιους τους αλβανούς. Ορισμένοι μάλιστα με το ζόρι συγκρατούσαν την επιθυμία να δώσουν μια συναδελφική αγκαλιά στον υποφαινόμενο.. συμπατριώτη τους. Η σταδιακή απώλεια της καστανόξανθης κόμης μου και της αετίσιας όρασής μου έλυσε το σχετικό ζήτημα προϊόντος του χρόνου.
Και καλά η προφορά, το επίπεδο των ίδιων των ελληνικών δεν τους έκανε να απορρίψουν το Albanian origin? Αλλά θα μου πεις, βρήκες τώρα τους …αποτιμητές της γλωσσικής επάρκειας.
Δε βαριέσαι. Από ένα σημείο και μετά το είχα συνηθίσει. Τουλάχιστον οι συγκεκριμένοι έκαναν ευσυνείδητα τη δουλειά τους!