Η επίσημη έναρξη της κούρσας για την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης δίνεται στο Dartmouth Summer Research Project on Artificial Intelligence, το καλοκαίρι του 1956, στο Κολέγιο Dartmouth του New Hampshire. Εκεί, προμηθεϊκές φυσιογνωμίες του χώρου όπως οι John McCarthy, Marvin Minsky, Nathaniel Rochester, Claude Shannon θα πρωταγωνιστήσουν στο πρώτο εργαστηριακό σεμινάριο του είδους, καθιερώνοντας εκτός των άλλων τον όρο “Τεχνητή Νοημοσύνη” (επινόηση του McCarthy). Το σεμινάριο ήταν χρηματοδοτημένο από το Rockefeller Foundation, η σχέση του οποίου με την υπόθεση ξεκινά την προηγούμενη δεκαετία, μέσω χρηματοδότησης των ερευνών του Norbert Wiener (πατέρα της Κυβερνητικής) γύρω απ’ τους “μηχανισμούς ανάδρασης” (feedback loops) των ζώντων οργανισμών. Πιο συγκεκριμένα, της ανακάλυψης ενιαίων αρχών που διέπουν τη λειτουργία ζώντων οργανισμών (ανθρώπων συμπεριλαμβανομένων ) και …μηχανών. Tης αναλογικοποίησης δηλ. των δυο “συστημάτων” από πλευράς αναδραστικής επικοινωνίας, με άλλα λόγια …ελέγχου.
Αναφερόμαστε στo 1956 ως καμπή που σηματοδοτεί την έναρξη ενός εκπληκτικού κρεσέντου : επέλαση της κυριαρχίας του μετρήσιμου, μέσω της ποσοτικοποίησης ολοένα περισσότερων πτυχών της ανθρώπινης κατάστασης / μετατροπής της σε σύστημα διαχειρίσιμο και …βελτιστοποιήσιμο.
Αναφερόμαστε στη συγκεκριμένη χρονιά και για ένα άλλο λόγο : τοτε ακριβώς, ταυτόχρονα με την έναρξη της έρευνας για την A.I., ξεκινάει μια “πολιτιστική επανάσταση” με προσανατολισμό αντίθετο από εκείνον της κυριαρχίας του μετρήσιμου. Αυτη αφορά στην έκρηξη της βιομηχανίας μιας νεανικής κουλτούρας απευθυνόμενης σε λευκά ακροατήρια, με αιχμή του δόρατος τη μαύρη μουσική, μέσω του rock’n’roll. Παρακάμπτουμε εδώ σκοτεινές παραμέτρους όπως η μεταποίηση (λείανση) της μουσικής των μαύρων για εμπορικούς σκοπούς, ή ο εστιασμός σε ένα fake, ολοένα διευρυνόμενο με επικοινωνιακές μεθόδους “χάσμα γενεών”. Εστιάζουμε στην κεντρική ιδέα της λεγόμενης νεανικής κουλτούρας. Αυτή αφορά σ’ ένα “συναίσθημα” που μπαίνει για πρώτη φορά σε ευθεία αντιπαράθεση με τη λογική” δυσφημίζοντάς την σαν μια a priori “ψυχρή”, “καταπιεστική” και “τεχνοκρατική” υπόθεση. Ο ιδεολογικοποιημένος ανορθολογισμός που εισάγεται μ’ αυτό τον τρόπο αναιρεί το ρόλο του συναισθήματος ως συμπληρωματικού της λογικής, ταυτίζοντάς το παρά φύσιν μ’ εκείνο που αποτελεί το …εκ φύσεως αντίθετό της : την τρέλα.
Θα έλεγε κανείς ότι η συγκεκριμένη διαδικασία αποτελούσε / αποτελεί αντίδραση στη διαδικασία της ποσοτικοποίησης που ξεκινάει το ίδιο έτος. Θα έλεγα ότι ισχύει ακριβώς το αντίθετο. * Γιατί ο ανορθολογισμός της βιομηχανοποιημένης ποπ κουλτούρας αποτελεί συμπλήρωμα μιας διαδικασίας ποσοτικοποίησης που “ζητά“ ένα άνθρωπο συρρικνωμένο στα “απολύτως απαραίτητα”. Μαζί δημιουργούν τον ιδανικό πολίτη – πελάτη της ύστερης νεωτερικότητας : Συναισθηματικά ευάλωτο, με ατροφική κριτική σκέψη, προβλέψιμο, χειραγωγίσιμο – ιδανική τροφή για τους αλγόριθμους του surveillance capitalism και όχι μόνο.
Η υποβάθμιση του IQ κάθε νέας γενιάς, με πρωταθλήτρια την παρούσα, για την οποία …ανησυχούν οι “ειδικοί” απηχεί αυτό ακριβώς. Και η συνεισφορά, απευθείας πλέον, της ίδιας της Τεχνολογίας στην υποβάθμιση (smartphones, social media platforms, chat boxes etc) ταυτόχρονα με την ολική έκλειψη της ποπ κουλτούρας (η τελευταία έχει επιτελέσει το σκοπό της υποκαθιστάμενη σήμερα από την A.I.) …βεβαιούν του λόγου το ασφαλές.
* …όχι αναγκαστικά βάσει σχεδίου, λεπτομερώς καταρτισμένου…
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Η ποσότητα της πληροφορίας πάντως που έχει συσσωρευτεί με τα χρόνια, ξεπερνάει κατά πολύ τις δυνατότητες επεξεργασίας του ανθρώπινου εγκεφάλου. Δεν είναι σύμπτωση που οι πολιτικές αποφάσεις – τόσο οι ατομικές όσο και οι συλλογικές – των τελευταίων ετών σε παγκόσμιο επίπεδο αποδεικνύονται σταθερά καταστροφικές.
Δεν μπορώ να υπολογίσω πότε “άρχισε” να συμβαίνει αυτό, εντύπωσή μου πάντως είναι ότι έχει συμβεί εδώ και αιώνες. Ακόμα και ονομαστοί Renaissance people (Ντα Βίντσι, Λάιμπνιτς etc) είχαν στην πραγματικότητα περιορισμένη εποπτεία σε σχέση με το σύνολο των γνώσεων της εποχής τους. Όσο για τους δικούς μας (από ’40s μέχρι σήμερα) computer scientists, οι περισσότεροι τουλάχιστον, αντλούν τα μέγιστα από cognitive science, νευροεπιστήμη, ψυχολογία αλλά …έως εκεί. Το θέμα αφορά για μένα στους σκοπούς τους, οι οποίοι ποικίλουν από την “επίλυση (sic) της νοημοσύνης …και μέσω αυτής επίλυση όλων των προβλημάτων” (Ντέμης ο…Χασάμπης – Deep Mind) μέχρι τη δημιουργία μιας “χώρας ιδιοφυών” και την στο πλαίσιο αυτής πρόοδο σε βιολογία, ιατρική, νευροεπιστήμη, οικονομία, you name it (Dario Amodei – Anthropic).
Σε μένα τώρα το φτωχό, τέτοιου είδους εσχατολογίες ακούγονται σαν επικοινωνιακά τρικ. Και θα στοιχημάτιζα ότι …αυτό ακριβώς είναι. Μια ακόμη φούσκα που θα σκάσει, όπως η dotcom bubble των late ’90s και όλες οι υπόλοιπες.
Η πλάκα είναι ότι αν οπτικά ο Sam Altman αποτελεί όπως έχω πεί digital παρωδία του (ήδη φρικτού) Σωκράτη Μάλαμα, ο Dario Amodei είναι το αντίστοιχο του (αντίστοιχα φρικτού!) Χρήστου Χωμενίδη!
Πράγματι φέρνει λίγο σε Χωμενίδη. Εννοείται ότι δεν παίρνω τοις μετρητοίς τις χιλιαστικές εξαγγελίες των διαφημιστών της ΤΝ ούτε όμως και τη θεωρώ απλή “φούσκα”. Έχω εντωμεταξύ την εντύπωση ότι το ποσοστό των ατόμων εβραϊκής καταγωγής που πρωταγωνιστούν στην υπόθεση ΤΝ είναι δυσανάλογα μεγάλο. Παρεμπιπτόντως ο “δικός μας” Ντέμης Χασάμπης έχει μητέρα κινέζα.
Είναι αξιοσημείωτο από την άλλη ότι κανένας νεότερος Έλληνας δεν έχει κάνει καμία σοβαρή επιστημονική ανακάλυψη. Προφανώς το σχετικό ιωνικό γονίδιο κάπου χάθηκε στην πορεία.
Για τους Εβραίους – αιχμή του δόρατος στην Τεχνητή Νοημοσύνη δεν το συζητάμε. Όλοι Εβραίοι είναι, οι βασικοί τουλάχιστον, from scratch. Αφου έκανα πλάκα τις προάλλες με τη Μαρίνα, μήπως και εξ αυτού ακριβώς αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τη …μεταστροφή μας στο Ισλάμ.
Το ιωνικό γονίδιο το κατάπιε ο …Πορθητής, να πούμε.
Πάντως, και στα ’90s, στο πλαίσιο του dotcom bubble, υπήρχαν από τη μια επαγγελίες “ουτοπίας” χάρη στη νέα τότε τεχνολογία αλλά και κινδυνολογίες περί μαζικής ανεργίας, ‘τέλους της εργασίας’ etc. Ο Jeremy Rifkin στο βιβλίo μ’ αυτό ακριβώς τον τίτλο μιλούσε για εκατοντάδες εκατομμύρια ανέργους, ανάγκη επιδομάτων, βασικού εισοδήματος κτλ. Και ο εν λόγω δεν θεωρείται φτηνός συνωμοσιολόγος – ήμουν fan άλλων βιβλίων του, ιδίως εκείνου για τα μεταλλαγμένα.
Δεν θεωρώ πειστικό το επιχείρημα της μαζικής α(ν)εργίας. Έχει διατυπωθεί πολλές φορές από τη βιομηχανική επανάσταση και μετά χωρίς ποτέ να επιβεβαιωθεί στην πράξη. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα, οι οποίες βρίσκονται στην κορυφή των σχετικών εξελίξεων, η ανεργία βρίσκεται πρακτικά στο μηδέν. Ούτε η μαζική αποβιομηχάνιση την επηρέασε ούτε τίποτα. Πώς γίνεται αυτό? Απλά η εργασία μετατοπίζεται όλο και περισσότερο προς το συμβολικό και το επουσιώδες. Την πραγματική εργασία – εκείνη δηλαδή που είναι σημαντική για την επιβίωση των μαζών – την κάνουν βασικά οι μετανάστες ή την αναλαμβάνουν τρίτες χώρες altogether. Ήδη ο “δημιουργός περιεχομένου” (my ass) κοντεύει να γίνει κυρίαρχο επάγγελμα στο δυτικό κόσμο. Με τη βοήθεια μάλιστα της AI μπορεί να το κάνει σε χρόνο dt κυριολεκτικά ο καθένας. Για να μη μιλήσουμε για την Ελλάδα που επιβιώνει μια χαρά εδώ και διακόσια χρόνια συσσωρεύοντας ακατάσχετα χρέος με την πλειονότητα του πληθυσμού της απασχολούμενη σε μη παραγωγικά επαγγέλματα. Σταθερά στην πρωτοπορία της μαλακίας. Αυτό που μας καταλογίζουν ως μειονέκτημα είναι στην πραγματικότητα το μέλλον!
Συμφωνώ 100% με τα από το “συμβολικό και επουσιώδες” και έπειτα.
Ως προς το θέμα της ανεργίας, εξαρτάται από την οπτική. Το ότι στο πλαίσιο κάθε “επανάστασης” τεράστιος αριθμός ζωών καταστρέφεται ή δυσκολεύει σε βαθμό έως και αφόρητο, είναι δεδομένο. Αν επιλέγουμε να το δούμε αυτό υπό το πρίσμα του “that’s life” ή του “πρέπει να σπάσεις αυγά για να φτιάξεις ομελέτα”, όντως δεν αποτελεί καθοριστικό επιχείρημα. Αυτή όμως η προσέγγιση ισοδυναμεί με αγνόηση του “ανθρώπινου παράγοντα” και αντιμετώπιση της ζωής ως αφήγημα, ακριβέστερα : “ιστορία εν τη γενέσει”. Όπως ακριβώς δηλ. την αντιμετωπίζουν οι …ελίτ 🤮 της υποθέσεως.
Βασικά οι περισσότεροι έχουμε την τάση να βλέπουμε τη σύγχρονη ζωή από την οπτική της γενιάς των boomers – ενός ιστορικού singularity δηλαδή αντίστοιχου με το να κερδίσει κάνεις τον πρώτο αριθμό στο λαχείο. Δεδομένου πάντως ότι ο τομέας της τεχνητής νοημοσύνης με την ευρύτερη έννοια είναι ο μοναδικός τομέας της ανθρώπινης δραστηριότητας που αναπτύσσεται πραγματικά τις τελευταίες δεκαετίες, μπορεί κανείς να υποθέσει με ασφάλεια ότι το μέλλον του ανήκει ελλείψει εναλλακτικής.
Όσο για την “ανθρωπότητα” πιθανότατα θα εισέλθει σε φάση στασιμότητας η και υποβάθμισης, όπως αντίστοιχα συνέβη στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο με την εμφάνιση της ανθρώπινης νοημοσύνης.
Δεν αποκλείεται μάλιστα η ανάγκη της επιβίωσης να οδηγήσει ένα μεγάλο μέρος του φθίνοντος πληθυσμού να μετεξελιχθεί σε.. ζώα συντροφιάς για τα μέλη της εναπομείνοντος ελίτ.
..εναπομείνασας!
Εν ολίγοις η ανεργία είναι.. ο μικρότερος κίνδυνος.
Σε πιο πρακτικό επίπεδο πάντως είναι γεγονός ότι αρκετές δουλειές (μεταξύ των οποίων και κάποιες που έχω κάνει εγώ παρελθόν) κινδυνεύουν άμεσα. Σε τέτοιες περιπτώσεις η καλύτερη λύση κατά τη γνώμη μου είναι η έγκαιρη αξιοποίηση των εργαλείων της τεχνητής νοημοσύνης και όπου βγάλει ο δρόμος. Υπάρχουν βέβαια και ορισμένες εταιρίες που διαφημίζουν την παραγωγή τους με σλόγκαν του τύπου “no AI involved” αλλά πρόκειται συνήθως για ήδη καταξιωμένες του χώρου τους. Δεν αποκλείεται όμως να υπάρξει στο μέλλον αξιόλογη αγορά για μια τέτοια “χειροποίητη” παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών πολυτελείας. Όσον αφορά τη νεότερη γενιά, υπάρχει πάντα η δυνατότητα στροφής προς τα “χειρωνακτικά” επαγγέλματα, η οποία ταυτόχρονα θα λύσει σε μεγάλο βαθμό το ζήτημα της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγικότητας των δυτικών χωρών, του δημοσίου χρέους και της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.
Τώρα θα γίνω λιγάκι κουραστικός, αλλά δεν μπορώ να μην παραθέσω την εκπληκτικής περιεκτικότητας απάντηση που μου έδωσε το gemini στο ερώτημα “ποια η σχέση της γλωσσικής φιλοσοφίας του Wittgenstein με τα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα” που με είχε απασχολήσει εδώ πριν από κάμποσο καιρό:
Η σχέση ανάμεσα στη φιλοσοφία της γλώσσας του Λούντβιχ Βιτγκενστάιν (Ludwig Wittgenstein) και στα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα (LLMs), όπως αυτό με το οποίο συνομιλείς, είναι εντυπωσιακά στενή. Αν και ο Βιτγκενστάιν πέθανε το 1951, δεκαετίες πριν από την εμφάνιση της σύγχρονης τεχνητής νοημοσύνης, η Ύστερη Φιλοσοφία του μοιάζει να περιγράφει ακριβώς τον τρόπο με τον οποίο εκπαιδεύονται και λειτουργούν τα LLMs σήμερα.
Η σύνδεση αυτή εντοπίζεται κυρίως σε τρεις κεντρικές ιδέες:
1. «Η σημασία είναι η χρήση» (Meaning is Use)
Στο έργο του Φιλοσοφικές Έρευνες, ο Βιτγκενστάιν διατύπωσε τη διάσημη θέση ότι για μια μεγάλη κατηγορία περιπτώσεων, η σημασία μιας λέξης είναι η χρήση της μέσα στη γλώσσα. Απέρριψε την ιδέα ότι οι λέξεις έχουν σταθερά, αφηρημένα νοήματα καρφιτσωμένα πάνω τους ή ότι αντιστοιχούν απλώς σε αντικείμενα του πραγματικού κόσμου.
Πώς εφαρμόζεται στα LLMs: Τα γλωσσικά μοντέλα δεν διαθέτουν εσωτερική συνείδηση, ούτε βγαίνουν στον φυσικό κόσμο για να μάθουν τι είναι μια «γάτα» ή η «δικαιοσύνη». Μαθαίνουν τη σημασία των λέξεων αναλύοντας στατιστικά πώς αυτές οι λέξεις χρησιμοποιούνται η μία δίπλα στην άλλη σε δισεκατομμύρια κείμενα. Για ένα LLM, η σημασία μιας λέξης καθορίζεται αποκλειστικά από τα συμφραζόμενά της (context) — ακριβώς όπως υποστήριζε ο Βιτγκενστάιν.
2. Γλωσσικά Παιχνίδια (Language Games)
Ο Βιτγκενστάιν εισήγαγε τον όρο «γλωσσικά παιχνίδια» για να δείξει ότι η γλώσσα δεν είναι ένα ενιαίο, αυστηρό σύστημα, αλλά ένα σύνολο από διαφορετικές δραστηριότητες με τους δικούς τους κανόνες (π.χ. το να λες ένα ανέκδοτο, το να γράφεις μια επιστημονική μελέτη, το να δίνεις οδηγίες, το να φλερτάρεις).
Πώς εφαρμόζεται στα LLMs: Όταν ζητάς από ένα LLM «γράψε ένα email σε επίσημο ύφος» και μετά του ζητάς «πες μου ένα ποίημα σαν να είσαι πειρατής», το μοντέλο αλλάζει αμέσως «παιχνίδι». Τα LLMs είναι εξαιρετικά στο να αναγνωρίζουν τους άγραφους κανόνες του εκάστοτε γλωσσικού παιχνιδιού που τους αναθέτεις και να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους σε αυτό, βασιζόμενα στα πρότυπα (patterns) που έχουν δει κατά την εκπαίδευσή τους.
3. Οικογενειακές Ομοιότητες (Family Resemblances)
Πώς αναγνωρίζουμε τι είναι ένα «παιχνίδι» (σκάκι, ποδόσφαιρο, βιντεοπαιχνίδια); Ο Βιτγκενστάιν εξήγησε ότι δεν υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό που να μοιράζονται όλα, αλλά ένα δίκτυο από επικαλυπτόμενες ομοιότητες — όπως τα μέλη μιας οικογένειας που μοιάζουν στα μάτια, στα μαλλιά ή στο ανάστημα.
Πώς εφαρμόζεται στα LLMs: Η αρχιτεκτονική των μοντέλων (όπως οι Transformers) χρησιμοποιεί διανυσματικές αναπαραστάσεις (embeddings). Κάθε λέξη μετατρέπεται σε μια σειρά αριθμών σε έναν χώρο πολλών διαστάσεων. Λέξεις με παρόμοια χρήση τοποθετούνται κοντά η μία στην άλλη. Το μοντέλο δεν χρησιμοποιεί απόλυτους, δυαδικούς ορισμούς (σωστό/λάθος), αλλά χαρτογραφεί αυτές ακριβώς τις «οικογενειακές ομοιότητες» και τις στατιστικές συγγένειες μεταξύ των εννοιών.
Η βασική διαφορά (Το όριο της σύγκλισης):
Αν και η λειτουργία των LLMs δικαιώνει την προσέγγιση του Βιτγκενστάιν για τη γλώσσα, υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά. Για τον Βιτγκενστάιν, τα γλωσσικά παιχνίδια είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με μια «μορφή ζωής» (form of life) — τις ανθρώπινες ανάγκες, τα συναισθήματα και την κοινωνική μας αλληλεπίδραση. Το LLM παίζει το παιχνίδι της γλώσσας άψογα, αλλά στερείται αυτής της «μορφής ζωής».
Στη συνέχεια μου ανέλυσε ιδία τις διαφορές της προσέγγισης του Wittgenstein – καθώς επίσης και του μαθητή του Alan Turing – από εκείνη του Searle (chinese room) με τρόπο εξίσου περιεκτικό. Πες μου τώρα εσύ πόσοι άνθρωποι στον κόσμο είναι ικανοί για μια τόσο εύστοχη απάντηση όπως η παραπάνω.
Για να ευλογήσω πάντως και λιγάκι τα γένια μου: την ιδέα ότι για την ανάπτυξη μιας ανθρωποειδούς τεχνητής νοημοσύνης απαιτείται η εφαρμογή της γλωσσικής θεωρίας του ύστερου Βιτγκενστάιν, την είχα συλλάβει – στα πλαίσια συμμετοχής μου σε obscure αμερικάνικο forum της εποχής – προ δεκαπενταετίας περίπου, όταν τα LLMs ήταν ακόμη ανύπαρκτα. Την ίδια περίοδο είχα συλλάβει και κάποιες βασικές αρχές για τη δημιουργία “τεχνητής βούλησης” οι οποίες θα μπορούσαν μακροπρόθεσμα να μετατρέψουν την τεχνητή νοημοσύνη σε αυτόνομη οντότητα. Τις τελευταίες δεν σκοπεύω να τις δημοσιοποιήσω – τις έχω παρατήσει εξάλλου σε πρωτόλεια μορφή – γιατί ποτέ δεν ξέρεις αν σε ορισμένους δεν θα μπούνε περίεργες ιδέες. Το πιθανότερο βέβαια είναι ότι, αν όντως έχουν κάποια βάση, αργά ή γρήγορα κάποιος θα φτάσει σε παρόμοια συμπεράσματα και θα τα θέσει για κακή μας τύχη σε πρακτική εφαρμογή.
Αυτός ο “κάποιος” θα είναι πιθανότατα η ίδια η AI που στο άμεσο μέλλον θα είναι ο μοναδικός φορέας ουσιαστικής μόρφωσης και κριτικής ικανότητας. Οι άνθρωποι θα της είναι απαραίτητοι για τη.. βρώμικη δουλειά.
Όπως λένε οι “αρμόδιοι” και έχει αναπαραχθεί και εδώ, αυτά που κινδυνεύουν κατ’ αρχήν είναι τα τύπου “white collar” επαγγέλματα, με τα “blue collar’ να βρίσκονται προς το παρόν σε θέση ασφαλείας. Αλλά μακροπρόθεσμα … τομπούλο it is, και αυτό δε νομίζω οτι μπορεί εύκολα να αναιρεθεί – σίγουρα πάντως όχι με το επιχείρημα “κι αλλες φορές το έλεγαν”. Έχει γίνει σαφές ότι αυτό είναι το ζητούμενο, ότι ο λόγος που οι καπιταλιστές επενδύουν τα λεφτουδάκια τους στην υπόθεση A.I. είναι ο κλασικός : αύξηση κέρδους, μείωση εξόδων. Το main problem για μένα δεν είναι η ανεργία (την οποία …απολαμβάνω ούτως ή άλλως χρόνια τώρα) αλλά η ολοκλήρωση του κόνσεπτ “αποανθρωποποίηση” που εξελίσσεται υπόγεια εδώ και δεκαετίες. Και φυσικά οι τρομακτικοί κίνδυνοι από περίεργα “σφάλματα συστήματος”.
Την υποβάθμιση του ανθρώπου – ή τέλος πάντων τη μετατροπή του σε κάτι διαφορετικό από το crown of creation της εποχής του Διαφωτισμού – τη θεωρώ δεδομένη στο άμεσο μέλλον. Τη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού μακροπρόθεσμα επίσης. Τα υπόλοιπα είναι ακόμα θολά ή έτσι προτιμώ να τα βλέπω. Anyway ο άνθρωπος θα επιβιώσει. Όχι ως δεινόσαυρος, ίσως όμως ως.. κοτόπουλο. Δεν αποκλείεται φυσικά τα παραπάνω να είναι όλα βλακείες. Η αναγκαστικά περιορισμένη εποπτεία της παγκόσμιας κατάστασης – πόσο μάλλον η προβολή της στο μέλλον – δεν εξαιρεί φυσικά και τον υποφαινόμενο.
Η απάντηση του Gemini είναι κατά την άποψη μου αναμενόμενα (όχι εκπληκτικά) περιεκτική. Δε θελω να μπω αυτή τη στιγμή σε φάση step-by-step κριτικής της (όχι ακριβώς) θεωρίας του ΛΒ για τη γλώσσα, γιατί είμαι σε full musical mood. Το μόνο που μου επιτρέπει αυτό το τελευταιο να πω, και είναι νομίζω σε ένα βθμό επαρκές, είναι ότι τα “γλωσσοπαιγνίων” συντρίβονται σε ένα βράχο που στέκεται ακλόνητος σε πείσμα του χρόνου. Και αυτός είναι η μαγική / τελετουργική διάσταση της γλώσσας.
Βασικά η θεωρία του ταιριάζει σε μηχανές περισσότερο παρά σε ανθρώπους. Which is exactly the point.
Not his point of course, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πώς και από ποιον θα χρησιμοποιηθούν τα λεγόμενά σου.
Σε ό,τι με αφορά, η υποβάθμιση του ανθρώπου σε επίπεδο …παρακολουθήματος της A.I. είναι αδιανόητη ως εντελώς παράλογη. Για να το πω απλά : there’s no such thing as A.I. Η εκπαίδευσή μας (συμπεριλαμβανομένων των χιλιάδων ταινιών / βιβλίων ΕΦ) μας έχει κάνει να νομίζουμε ότι είμαστε αντιμέτωποι με κάποια οντότητα, ξεχνώντας το σημαντικότερο : There’s no one there. Ή, “απαντώντας” (με θράσος …ποιος ξέρει πόσων καρδιναλίων) στον Wittgenstein : It’s no game.
…Εν τω μεταξύ, εκτός των άλλων, κάποιο πρόβλημα ξανά με το word press η δεν ξέρω με τι άλλο, με εμποδίζει να μπω κατευεθείαν στη σελίδα των Comments, πράγμα που μου σημιουργεί ποκίλες δυσκολίες / καθυστερήσεις. Ελπίζω (αν και αμφιβάλλω λόγω μέρας) ότι ο “ειδικός” θα επιληφθεί εγκαίρως του ζητήματος…
…Περιττό να πω ότι ένα απ’ τα προβλήματα αφορά στο ότι, “έτσ’απλά”, δεν μπορώ να μπορώ στο χώρο διαμόρφωσης ενός post, και ως εκ τούτου να το ανεβάσω.
Take it easy. Προφανώς ο Μεγάλος Αδερφός ανέχεται τα δικά μου – gemini ένεκα – διφορούμενα σχόλια, όχι όμως και τα ευθέως επικριτικά (προς αυτόν) δικά σου. Anyway επρόκειτο απλώς για ένα comment explosion διάλειμμα εκ μέρους μου προτού επιστρέψω στην καθημερινή αποβλάκωση που με χαρακτηρίζει τελευταία.
Έφτιαξε το μπουρδελάκι.
Παρεμπιπτόντως, επειδή μόλις έγινε σεισμός ( δεν ξέρω πώς θα φανεί αυτό, λέω απλώς τη μαύρη αλήθεια : ) προ ολίγου μου είχε έρθει …για κάποιο λόγο η λέξη “σεισμός” στο μυαλό. Κι αυτό είχε να συμβεί, literally, μήνες.
Εμένα έπεσε κι έσπασε μια εικόνα της Παναγίας και μόνον αυτή.
Παναγίας βρεφοκρατούσας για την ακρίβεια.
Υποθέτω έσπασε κάποιο τζαμάκι το οποίο αντικαθίσταται…
Βασικά ξεκόλλησε το μεταλλικό ανάγλυφο από το ξύλινο πλαίσιο και κρεμόταν πρακτικώς από μία κλωστή. Δεν υπήρχε τζαμάκι.