Είναι μια από τις φορές που αισθάνομαι την ανάγκη να παροτρύνω, όσο πιο θερμά μπορώ, στην παρακολούθηση ενός βίντεο. Η διάρκεια του (σχεδόν δυο ώρες) ας μην αποθαρρύνει τον επίδοξο θεατή. Στη χειρότερη περίπτωση, μπορεί κάποιος να μεταβεί απευθείας στη συζήτηση, η οποία διαρκεί …μόλις μια ώρα, ξεκινώντας από το 56:27.
Θα έχει χάσει βέβαια τον εναρκτήριο μονόλογο του Tucker Carlson. * Ο οποίος ισοδυναμεί με την πιο γλαφυρή και ευσύνοπτη παρουσίαση που μπορεί να γίνει σε καθημερινή γλώσσα, του θέματος της Τεχνητής Νοημοσύνης και του ρόλου που έχει ετοιμαστεί γι’ αυτήν στη ζωή των ανθρώπων. Ακριβέστερα, της απροσδιοριστίας που διέπει αυτό το ρόλο ως προς, όχι μόνο τις λεπτομέρειες, αλλά την ίδια την (υποτιθέμενη) ουσία του. Η οποία ουσία, εν τούτοις, προωθείται με όλο το (ασύλληπτων προδιαγραφών) επικοινωνιακό οπλοστάσιο που μπορεί να διατεθεί ως “η σημαντικότερη εξέλιξη στην ιστορία της ανθρωπότητας”. Αυτό σε μια κλειστή, αυτοαναπαραγόμενη διαδικασία, όπου οι πρωταγωνιστές αλληλολιβανίζονται διαρκώς ως “οι πιο επιδραστικοί άνθρωποι στον κόσμο”.
Ως προς την ίδια τη συζήτηση, με τον μεγαλοεπενδυτή Kevin O’Leary (τον άνθρωπο πίσω από το μεγαθηριακών προδιαγραφών σχέδιο εγκατάστασης στη Γιούτα του ενός Data Center η συνολική έκταση του οποίου υπολογίζεται στο διπλάσιο εκείνης του Μανχάταν…) η σημασία της είναι απλώς αδύνατο να τονισθεί αρκετά.
*Κάποια θέματα που έχω με τη στάση του TC απέναντι στο Ισραήλ (και τη σχέση με το Κατάρ…) δεν επηρεάζουν την εκτίμηση μου γι’ αυτόν ως δημοσιογράφο. Στο κάτω-κάτω, ακόμα και σε εποχές όπως αυτές που ζούμε, δεν κατακτάς / διατηρείς για χρόνια, τον τίτλο του “Νο 1 στον κόσμο” …χωρίς λόγο.
Εδώ και κάμποσο καιρό εντωμεταξύ ο TC εμφανίζεται σταθερά βλοσυρός και χωρίς τη γνωστή του αίσθηση του χιούμορ.
Ο TC, όπως και άλλοι του είδους του, προεξαρχούσης της Candace Owens την έχει ψωνίσει με “Δαίμονες” και τα ρέστα (δεν είναι μόνο ο, ψυχάκιας ούτως ή άλλως, P. Thiel)
Γενικά το φαινόμενο διαδίδεται ευρύτατα στους κύκλους των “conservatives” – από τους πρώτους διδάξαντες ήταν, χρόνια τώρα, ο Alex Jones. Ο οποίος φλέρταρε βέβαια μ’ αυτό, ισορροπώντας μεταξύ “ποιητική αδεία” και literal χαρακτηρισμών. Τελευταία του την έχει καταδώσει κι αυτουνού. Δεν παύω να τον αγαπάω το χοντρούλιακα. Κι άμα λάχει, αυτό που λένε “the last straw” για μένα με τον Trump ήταν οι χυδαιότητες που είπε για τον Alex, ότι δίκαια χρεοκόπησε κτλ., τη στιγμή που …ο λόγος για τον οποίο καταστράφηκε ήταν ακριβώς ότι τα είχε δώσει όλα για τον κωλοτραμπάκουλα. Εκείνη τη στιγμή ο εν λόγω μου φάνηκε όχι απλώς μαλάκας, αλλά …σκέτος λίγδης – ούτε για φτύσιμο.
Εντάξει ο Τραμπ δεν είναι άτομο να στηριχτείς επάνω του. Μόνο την οικογένειά του δεν έχει προδώσει ακόμα. Η αφοσίωση που ενέπνευσε την τελευταία δεκαετία σε τόσους ανθρώπους αποτελεί για μένα μυστήριο. Κάπου βέβαια έχει αρχίσει να χάνει κι αυτός το mojo του.
Τώρα που το σκέφτομαι, δέκα χρόνια είναι η τυπική διάρκεια των προνομίων που εξασφαλίζει μια συμφωνία με τον Crossroads Demon. Έχω παρακολουθήσει όλο το Supernatural και ξέρω!😇😁
…Για παράδειγμα, κάτι που μερικά χρόνια πριν φαινόταν αδιανόητο, από τους πιο “χρήσιμους” πολιτικούς αυτή τη στιγμή στην αμερικανική σκηνή είναι ο Bernie Sanders και η …AOC (Alexandria Ocasio Cortez)!
Αυτών είναι οι δυνατότερες φωνές που ακούγονται εναντίον των Data Centers και της “ανεξέλεγκτης” κούρσας της A.I.
Αντιπολιτευτική τακτική; Στ’ @ρχίδια μας. Πολιτικές υποστηρίζουμε. Όποιος υιοθετεί τη σωστή, για οποιοδήποτε λόγο, είναι ο προτιμώμενος.
Μην το συζητάμε. Κι ο Μπαρουφάκης ακόμα μπορεί να αισθάνεται δικαιωμένος!
Υπάρχουν στιγμές που το πιστεύω για τον καημένο το “Γιάνη”. Τον είχα δει κάποια στιγμή και από κοντά, προ διετίας στο καράβι για Αίγινα. Όσο μπορώ να εμπιστευτώ το ένστικτό μου, καθαρό πρόσωπο φάνηκε να έχει. Η τηλεοπτική βερσιόν του τον αδικεί αρκετά, θα έλεγα.
Απλά ο τύπος δεν έκανε για πολιτικός. Δεν είναι για όλους.
Προσωπικά δε μου είχε εμπνεύσει καμία αφοσίωση. Απλώς την πεποίθηση ότι στο διαχρονικό πόλεμο συμμοριών που αποτελεί την πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, ήταν ο προτιμότερος από τους αρχι-γκάνγκστερ. Και επ’ αυτού δεν έχω αλλάξει άποψη : η μόνη επιλογή που έχουμε είναι η μεταβίβαση της “προτίμησής μας” από συμμορία σε συμμορία, ανάλογα με το συμφέρον της στιγμής, και ανάλογα με την όποια εποπτεία μπορούμε να έχουμε in the long run.
Η συμπάθεια προς τον Trump (τείνω να πάρω στα σοβαρά ένα σενάριο που μου είχε έρθει τότε για πλάκα, εμπνευσμένο από τις προφητείες περί …Αντιχρίστου:) καλλιεργήθηκε συστηματικά σε τόσο κόσμο, μέσω του ανελέητου manhunt το οποίο υπέστη όλο εκείνο το διάστημα. Έτσι ώστε να μπορεί να προβεί σε πρωτοφανείς κινήσεις όπως αυτές που κάνει τον τελευταίο χρόνο, από το “απυρόβλητο” του μάρτυρα και του ήρωα.
Πλάκα πλάκα πάντως, με την ανερμάτιστη αυτοπεποίθηση που τον χαρακτηρίζει, δεν τόχει και τίποτα να πιστεύει πως θα μπορούσε να ξεγελάσει σε μια συμφωνία και τον ίδιο το διάολο. Άσε που η ανερμάτιστη αυτοπεποίθηση αποτελεί πιθανότατα και το βασικότερο συστατικό της γοητείας του.
Συμφωνώ 100% ως προς την ανερμάτιστη αυτοπεποίθηση. Θα έχεις προσέξει ότι, ακόμα και στον …ερωτικό τομέα, μέχρι μια ηλικία τουλάχιστον (ανάλογα με τι πείρα έχει αποκτήσει ο καθένας) τσιμπάμε με τα ανερμάτιστα άτομα. Η “διαταραχή προσωπικότητας” είναι βασική πηγή γοητείας. Και το φαινόμενο πλήττει περισσότερο τις γυναίκες : αυτό που τις έλκει συχνά είναι η “αποκλίνουσα συμπεριφορά” ενός τύπου ο οποίος, έτσι και ξαφνικά …διορθωνόταν και άρχιζε να τις κοιτάει στα μάτια, θα τους γινόταν βαρετός από τη δεύτερη μέρα.
Καλά το τι βρίσκουν οι γυναίκες – ορισμένες πολύ αξιόλογες μάλιστα – σε κάτι απίθανους τύπους, ξεπερνάει τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης. Άντε να κατανοήσω μια περιστασιακή κτηνοβασία, έλα όμως που αρκετές κάνουν και οικογένεια μαζί τους! Και μετά ψάχνονται λέει γιατί στράβωσε η δουλειά. Δηλαδή έλεος!
Το άσχετο εντωμεταξύ, αλλά σήμερα είδα στον ύπνο μου ότι βρισκόμουν σε κάποια εκδήλωση μαζί με την Καρυστιανού. Το μέρος είχε πολλά δωμάτια γεμάτα με διάφορους τύπους που έδειχναν εχθρικές διαθέσεις τόσο απέναντι σε μένα όσο και απέναντι σε αυτήν. Μεταξύ μας όμως υπήρχε ισχυρή συμπάθεια και αλληλοϋποστήριξη. Just saying.
“Μαζί με την Καρυστιανού” as in παρέα με την Καρυστιανού; Interesting. Φαίνεται να έχει εισχωρήσει στο “υποσυνείδητό σου” περισσότερο απ’ ότι στο δικό μου. 😃 Τι είδους εκδήλωση;
Anyway, από το λίγο που έχω ασχοληθεί τουλάχιστον, τις προθέσεις της τις εμπιστεύομαι και γενικά μου έχει γίνει συμπαθής (όχι μόνο λόγω στοχοποίησης). Τώρα, από δυνατότητες …τέλος πάντων. Το θέμα είναι εδώ τι είδους καραμπόλες θα προκύψουν, μεταξύ (αλλά και εντός) των κομμάτων, γιατί αυτό που φοβάμαι ότι προαλείφεται είναι “μια απ’ τα ίδια”, με ισχυροποιημένη την τουρκολαγνική πτέρυγα της ΝουΔούλας. Αν τσεκάρει κανείς (χρειάζονται αντοχές βέβαια) το “λόγο” του Τσίπρα θα δει ότι ο προσανατολισμός του στα διεθνή είναι ο αντιδιαμετρικός εκείνου προς τον οποίο ωθείται η παρούσα “κυβέρνηση” υπό την πίεση του Σαμαρά. Αντίστοιχος δηλ. εκείνου της μοσχαροκεφαλής του ΠΑΣΟΚ, για να μην επεκταθούμε προς τα αριστερότερα…
Στο μεγαλύτερο μέρος του ονείρου (του οποίου τις λεπτομέρειες έχω ξεχάσει) καθόμασταν δίπλα-δίπλα. Μου άφηνε κάτι σαν αίσθηση μητέρας ή μεγαλύτερης αδερφής, παρόλο που στην πραγματική ζωή της ρίχνω ένα-δύο χρονάκια. Τον Τραμπ από την άλλη τον είχα δει μία και μοναδική φορά μέρες πριν την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του. Βρισκόταν σε μια μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων γεμάτη πολλούς κακούς ανθρώπους, με τους οποίους οργάνωνε κάτι αόριστα συνωμοτικό.
Ένα περίεργο πράγμα: εγώ υποτίθεται ασχολούμαι περισσότερο με τα πολιτικά, κι όμως απ’ όλους αυτούς δεν έχω δε κανέναν ούτε μια φορά στον ύπνο μου, εκτός αν το ‘χω ξεχάσει. Μήπως “πήρα τη ζωή μου λάθος”; – αυτό είναι το μόνο βέβαιο. 😇
Καλά δεν χάνεις και τίποτα. Το πιο ενδιαφέρον από αυτά ήταν εκείνο με τον Τσίπρα και τον.. Ελύτη που είχα δει λίγο μετά την εκλογή του πρώτου και τη σημασία του οποίου ποτέ δεν κατάλαβα. Η καθημερινότητα εξάλλου για μένα είναι ως επί το πλείστον πάρεργο. Η πραγματική ζωή ξεκινάει όταν κλείνω τα μάτια!
https://www.youtube.com/watch?v=0hxQ6LhfJWE&list=RD0hxQ6LhfJWE&start_radio=1
Τι μου θύμισες… η πρώτη φορά που πληροφορήθηκα την ύπαρξη των εν λόγω, όπως και άλλων ήταν διαβάζοντας σαν παιδί κι εγώ τη (θρυλική) “Rock Εγκυκλοπαίδεια” του Ανδρέα Μάχου στα mid-late ’70s. Νομίζω ότι πρόλαβε και βγήκε ο πρώτος τόμος, ένα μαύρο βιβλίο – φετίχ εποχής, που αγόρασα τότε και φυσικά …έχω χάσει. Μου έχουν μείνει όμως μερικά από τα γκρουπ των πρώτων σελίδων που μου είχαν κινήσει το ενδιαφέρον : A Bowl Of Soup, Air Force (Ginger Baker), Association και …Audience.
Ως επαρχιακό παιδί των 80s δεν πρόλαβα το έργο που αναφέρεις, αλλά έχω φυσικά κάποιες αντίστοιχες εμπειρίες. Την ύπαρξη των Audience πληροφορήθηκα στο απίστευτο δισκάδικο-τρύπα της περιοχής, του οποίου κατά τα φαινόμενα ήμουν ο μοναδικός πελάτης. Με τους δύο πρώτους δίσκους τους είχα φάει κόλλημα για χρόνια. Νοσταλγώ πάντως την εποχή που η πληροφόρηση απαιτούσε.. χειρωνακτική δουλειά, ποδαρόδρομο και αποφασιστικότητα. Δε μου αρέσει να έχω άπειρες επιλογές ανά πάσα στιγμή και ανά χείρας.
Αυτό που λες περί πληροφόρησης είναι όλη η ουσία. Θυμάμαι με πάσαν λεπτομέρεια πώς εξελίχθηκε το πράγμα στα early 00s με το Napster και τους πανηγυρίζοντες για τα …terabytes μουσικής με τα οποία βρέθηκαν ξαφνικά στα χέρια τους, λες και ήξεραν τι να τα κάνουν (υποθέτω οι περισσότεροι τα έβαλαν στον κώλο τους).
Μου είχαν ζητήσει τότε από ένα έντυπο (όχι απ’ τον ΗΧΟ που ήταν το “πόστο” μου) να γράψω ένα μεγάλο κείμενο για το free downloading. Κάθομαι και γράφω ένα με κεντρική ιδέα ότι το κόλπο ισοδυναμούσε με οριστική καταστροφή της μουσικής : η τέχνη άκμασε πάντα αποκλειστικά μέσω προστατών, είτε ήταν η εκκλησία, είτε ήταν το κράτος, είτε οι μαικήνες and so on. Και κατέληγα στο ότι, μπορεί οι εταιρίες δίσκων να ήταν οι χειρότεροι προστάτες της μουσικής ever (στο κάτω-κάτω …κάτι είχα υποφέρει ο ίδιος απ’ αυτούς τους μπουρδελιάρηδες) αλλά δεν έπαυαν να είναι προτιμότερες απ’ το τίποτα. Λοιπόν, ο “εκδότης-διευθυντής” μετά τους σχετικούς επαίνους μου λέει το φοβερό : κοίτα, δεν μπορώ να το δημοσιεύσω ως έχει γιατί θα υπάρξει …λαϊκή αντίδραση. Θα κάτσω να γράψω κι εγώ ένα με θετική στάση απέναντι στο free downloading και θα τα βάλουμε δίπλα-δίπλα, ώστε να υπάρχει αίσθηση πολυφωνίας. “Όπως θέλεις” του λέω φυσικά, σκεφτόμενος ταυτόχρονα “Αν αυτός δημοσιεύσει το κείμενο να μου τρυπήσεις το ρουθούνι”. Εννοείται ότι όσο το είδες εσύ, άλλο τόσο το είδα κι εγώ. 😃
Μην το συζητάμε περί μουσικής. Γενικότερα είναι σημαντικό για τον άνθρωπο να έχει περιορισμένες επιλογές. Με μέτρο πάντα εννοείται. Τη ζωή του διαμορφώνουν η ανάγκη και η στέρηση. Αλλιώς καταλήγει ένας άμορφος λαπάς.
Με το “δύο πρώτους” εννοώ βασικά τον πρώτο και το House on the Hill, αφού την ύπαρξη του δεύτερου και του τέταρτου τότε αγνοούσα. Έχω παρατηρήσει πάντως ότι πολλοί δίσκοι που έχουν κυκλοφορήσει συγκεκριμένα το 1971 μου δημιουργούν ένα ιδιαίτερα έντονο αίσθημα νοσταλγίας για μια εποχή που δεν ήταν δυνατό να γνωρίζω, αφού μόλις τότε.. γεννήθηκα.
Για την ακρίβεια είναι άλμπουμ Άγγλων μουσικών που κυκλοφόρησαν το 70-71, τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όπως τα Sticky Fingers, Hunky Dory, Bryter Later, Fotheringay, Barrett, Welcome to the Canteen, Vintage Violence, House on the Hill, Soft machine 3 κλπ. Τίποτε άλλο δε μου δημιουργεί τόσο έντονο αίσθημα νοσταλγίας για μια εποχή που δεν έζησα.
Υπάρχει βέβαια η περίπτωση να είχα πεθάνει εκείνη την εποχή στην Αγγλία και να μετενσαρκώθηκα λίγο μετά στην Ελλάδα. Εννοείται ότι μόνο κάποιο μεγάλο αμάρτημα δικαιολογεί τόσο σκληρή τιμωρία!
Ένας Θεός ξέρει. Εγώ αυτή την “ανεξήγητη” οικειότητα την έχω κυρίως με διάφορους “κλασικούς” συνθέτες, ιδίως μπαρόκ και αναγεννησιακούς. Αν ισχύουν τα περί μετενσάρκωσης κτλ. το πιθανότερο είναι να ήμουν σε προηγούμενη ζωή κάποιος από τους …υπηρέτες του Χέντελ. Ο μάγειράς του ίσως, για τον οποίο είχε πει με χαρακτηριστική “αβρότητα”, έχοντας μόλις γνωριστεί με τον Γκλουκ : “ο μάγειράς μου ξέρει καλύτερη αντίστιξη απ’ τον Γκλουκ!” 👨🍳
(Εννοείται ότι το ότι ήταν όντως κατώτερος του Χέντελ, δεν εμπόδιζε τον Γκλουκ να είναι, επίσης, γ@μώ τους συνθέτες!)