Ακούμε ένα δίπτυχο από έργα του κινηματογραφικού / τηλεοπτικού συνθέτη & τρομπετίστα Mark Isham, καλλιτέχνη που έχει συνεργαστεί με πληθώρα πληθώρα κορυφαίων της τζαζ και του ροκ – Chick Corea, Herbie Hancock, Bobby McFerrin, Van Morrison, Joni Mitchell, Rolling Stones, Bruce Srpingsteen etc etc. Το πρώτο track είναι απόσπασμα από το soundtrack για το ψυχολογικό θρίλερ του Philip Kaufmann, Twisted (2004, Ashley Judd, Samuel L. Jackson, Andy García). Το δεύτερο είναι η ορχηστρική σουίτα από τη μουσική του για την παρωδιακή ταινία δράσης του Tom Gormican The Unbearable Weight Of Massive Talent (2022, Nicolas Cage, Pedro Pascal) 🟡 🟡 We hear a diptych of works by film / television composer & trumpeter Mark Isham, an artist with numerous collaborations alongside leading figures in jazz and rock – Chick Corea, Herbie Hancock, Bobby McFerrin, Van Morrison, Joni Mitchell, Rolling Stones, Bruce Srpingsteen etc etc. The first track is from his score for Philip Kaufman’s psychological thriller Twisted (2004), starring Ashley Judd, Samuel L. Jackson, and Andy García. The second is the orchestral suite drawn from his music for Tom Gormican’s action-comedy send-up The Unbearable Weight of Massive Talent (2022, Nicolas Cage, Pedro Pascal).
00:00 The City 03:46 The Unbearable Weight Of Massive Talent Suite
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
My husband and I watched “Twisted.” For pretty much any scene, our response was yelling at the screen, “Oh, come on. You’ve gotta be kidding.” Not movie-making’s finest hour.
I agree! But this is the criterion for a good soundtrack, imho : it can survive the movie’s success …or failure.
Και για να διασκεδάσουμε λίγο, ιδού μια μελοποίηση του Επί Ασπαλάθων που διέταξα το gemini να μου φτιάξει σε κλασικό ύφος:
https://share.gemini.google/9easQGou1ozb
Αρχικά μου είχε φτιάξει ένα μπουζουκοέντεχνο, αλλά παραήταν πατάτα. Οι στίχοι διασκευασμένοι φυσικά λόγω πνευματικών δικαιωμάτων.
Nice! 🤣
Προσπαθώ να φαντστώ τη φάτσα του Σεφέρη ενώ ακούει αυτό, έχοντας ενημερωθεί για την πηγή της προέλευσής του – εδώ είχε προβλήματα (ορθώς) με κάποιες μελοποιήσεις του Θεοδωράκη.
Μεταξύ μας, στην Ελλάδα των τελευταίων πάρα πολλών χρόνων (μιλάμε για δεκαετίες), η μουσική γράφεται αποκλειστικά βάσει πατρόν, επί της ουσίας, by numbers. Επομένως καμία διαφορά δεν έχει από τη “μουσική” της Α.Ι. η οποια επίσης άλλο δεν κάνει από το να μηρυκάζει & αναδιατάσσει τα ήδη υπάρχοντα – συμπεριλαμβανομένου του ξελιγώματος του “ερμηνευτή”.
Και με ένα κοινό που δίνει “αγωνιστικό παρών” είτε πρόκειται για Άννα Βίσση είτε για Μποφίλιου, άντε βρες ποιος θα καταλάβει τη διαφορά.
Πολύ δύσκολο. Μόνο από την πιο “καθαρή” παραγωγή της ΤΝ. Για να έχω ένα μέτρο σύγκρισης, μετά το πέρας του συνθετικού μου έργου😎 έπαιξα μερικές νυσταλέες μελοποιήσεις του Καβάφη από τον Παπαδημητρίου (που μου είχες αναφέρει παλιότερα). Σου λέω ειλικρινά ότι ετούτο εδώ μου φάνηκε πιο ανθρώπινο. Άσε που σε ορισμένα σημεία η ερμηνεία θυμίζει.. Χάμιλ!😅
Τι μου θύμισες…Μιλάμε για μεγαλεπήβολο σχέδιο μετατροπής του Καβάφη σε Φώσκολο.
Και εν τω μεταξύ, ακούγοντας το, να διαβάζεις φράσεις από το σημείωμα του “συνθέτη” (είθισται τα σημαντικά έργα του νεοελληνικού πολιτισμού να συνοδεύονται από ιδιόγραφο σημείωμα…) όπως : “το αγοραίο γούστο μου είναι αδιάφορο, γιατί πριν εκδώσω ένα έργο έχω ζητήσει την άποψη των αρίστων”.
No shit!!😭
Και ο συγκεκριμένος ΔΠ πόζαρε, τότε τουλάχιστον (δεν …παρακολουθώ την πορεία του) ως αντίπαλο δέος του σκυλάδικου. Θέλω να πω (το έλεγα απ’ τα ’90s) με τέτοια ποιότητα, …Καρβέλας και ξερό ψωμί!
Δεν πρέπει να ξεχνάμε τα βασικά, επί των οποίων έχω κάνει το καθήκον μου αρθρογραφώντας διεξοδικότατα.
Εδώ μιλάμε πριν απ’ όλα για βιομηχανία κατασκευής και εμφύτευσης αναγκών και αιτημάτων προς ικανοποίησή τους. Τα εργαλεία έρχονται από κοντά σε συσκευασία πακέτου. Και δε μιλάω φυσικά απλώς για την AI αλλά για μια αλληλουχία καταστάσεων που οδηγούν νομοτελειακά σ’ αυτήν.
Πoιο είναι το μήνυμα της A.I., η οποία δεν είναι παρά ο τελευταίος δρομέας / παραλήπτης της σκυτάλης; Ότι πίσω από κάθε άνθρωπο ανεξαιρέτως κρύβεται ένας …δημιουργός. Αυτό που τον εμπόδιζε να βγει στην επιφάνεια, ήταν η απουσία μιας τεχνολογίας …απελευθερωτικής της δημιουργικότητάς του. Όσοι ασχολούμαστε με τη μουσική από παλιά, έχουμε βιώσει πρόδρομες καταστάσεις απ’ τα ‘90s με τις λούπες, τα μπιτάκια και τα “επαγγελματικά” home studios. Οι πιο παλιοί, ήδη απ’ τα ‘80s με το περίφημο DIY movement.
Και το (αγγλικό) πανκ εδώ που τα λέμε προς τα εκεί έκλεινε αρχικά.
Προς το DIY δηλαδή, όχι προς την τεχνολογία. Lofi DIY.
Μπορεί να ήμουν πολύ μικρός, αλλά με την …ημι-ειδητική μνήμη μου θυμάμαι με πάσαν λεπτομέρεια την πραγματοποίηση του κόλπου : εν μια νυκτί οι “παραδοσιακοί” γραφιάδες των αγγλικών μουσικών εφημερίδων (τις διάβαζα από τα 13-14 μου) αντικαταστάθηκαν από μια ορδή νεαρών, “οργίλων” punk advocates, οι οποίοι όταν δεν ανέπεμπαν ύμνους στον κάθε φουκαρά απ’ το Λιντς και το Μπέρμιγχαμ, αναφέρονταν σε συναυλίες των Yes, Genesis, Hammill etc σαν σε “τελετουργίες πλήξης” και σε ακροατήρια που βρίσκονταν σε κώμα στη διάρκειά τους.
Και στα 80s-90s μανούλες ήταν οι Άγγλοι δημοσιογράφοι στο να εφευρίσκουν “σκηνές” και τα σχετικά. Λέγε λέγε μάλιστα οι σκηνές τελικά δημιουργούνταν!
Δε νομίζω ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα δείγματα “δημοσιογράφων” από τους των αγγλικών / αμερικανικών “μουσικών εντύπων”. Και μπορείς να φανταστείς ότι αν τα διάβαζα σπόρος από …βίτσιο, σε εποχές ΗΧΟΥ τα ήξερα απ’ έξω – αυτό που κράταγα εννοείται ήταν η πληροφορία και κάποιες συνεντεύξεις.
Ίσως χειρότεροι απ’ αυτούς (δεν έχω οικουμενική εποπτεία) να είναι μόνο κάποιοι ‘Ελληνες συνάδελφοι. Αλλά σε αντίθεση με τους εδώ, ανύπαρκτους ουσιαστικά σε impact, εκεί μιλάμε για άτομα με αναγνωρισιμότητα και δύναμη να δημιουργούν ακόμα και σκηνές εκ του μη όντος …”όπως πολύ σωστά είπες”.
Το αγγλικό πανκ ήταν αυτό που έλεγε ο Ζάπα από τότε : μόδα βιομηχανικής κατασκευής. “Κάποιοι” ξέφευγαν εξ αρχής απ’ τον κανόνα, και ήταν εκείνοι που προτιμούσα ως “πανκ” ο ίδιος, και προτιμώ ακόμα.
Η κεντρική ιδέα ήταν η καταστροφή μιας ακμάζουσας, και από καλλιτεχνικής απόψεως σκηνής, μια και η βιομηχανία δεν μπορούσε να ανεχτεί μια νεανική κουλτούρα με …φιλοσοφικές ανησυχίες / καλλιτεχνικές αξιώσεις, όπως εκείνη του progressive, κατευθείαν κληρονόμου της “αφύπνισης” των Beatles. Οπότε, βουρ πίσω στο κουπλέ-ρεφρέν, με “ιδεολογικό” άλλοθι την …απομάκρυνση απ’ τις ρίζες του rock&roll, και εμπροσθοφυλακή σαρωτικές (της κάθε ατμόσφαιρας) κιθάρες.
Ουδόλως τυχαίως, το DIY ήταν on the way. Μη ξεχνάμε ότι η χρονιά επισημοποίησης της “επανάστασης του πανκ”, το σωτήριο ’77, είναι η χρονιά που ο μικροϋπολογιστής (γνωστός αργότερα ως personal computer) ξεφεύγει από την επικράτεια του χομπίστα και γίνεται “προϊόν για το σπίτι”.
Παρεμπιπτόντως – και προς επίρρωσιν προ καιρού λεγομένων μου – δημοσιεύτηκαν οι στατιστικές PISA 2025 που συγκρίνουν τις μαθητικές επιδόσεις μεταξύ των χωρών ΟΟΣΑ σε φυσικές επιστήμες, μαθηματικά και κατανόηση κειμένου. Επειδή όμως οι δικές μας εφημερίδες προφανώς ντρέπονται να δημοσιεύσουν τους πρωτογενείς πίνακες και αρκούνται σε γενικολογίες (“δεν τα πήγαμε τόσο άσχημα όσο περιμέναμε”) εγώ κατέβασα το επίσημο pdf και μεταφέρω κάποιες ανησυχητικές για την εθνική μας αυτογνωσία διαπιστώσεις. Κίνα πρώτη σε όλα. Ελλάδα (και Βαλκάνια γενικώς) τελευταία σε σχέση με όλες τις “δυτικές” χώρες. Κάτω από αυτήν βρίσκονται μόνο τριτοκοσμικές περιοχές της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Το Ισραήλ ελάχιστα παραπάνω από την Ελλάδα – πρακτικά στο ίδιο επίπεδο. Και τώρα το καλύτερο. Η Τουρκία βρίσκεται σε ανώτερο επίπεδο από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες! Πλησιέστερα στην Κίνα παρά στην Ελλάδα!
Μετά συγχωρήσεως αλλά δε βλέπω κανένα τρόπο να επιβεβαιωθεί η φερεγγυότητα τέτοιου είδους στατιστικών (αφορουσών επιδόσεις 15χρονων-16χρονων) και κανένα λόγο να τις εμπιστευτώ.*. Σε κάθε περίπτωση, το timing της φοβερής ανόδου της Τουρκίας στις λίστες, παράλληλα με την πτώση του Ισραήλ …κάτω από αυτήν (!) ακούγεται ενδιαφέρον σε μια περίοδο υστερικού, οικουμενικού (USA included) virtue signaling εναντίον του δεύτερου και …έρωτα του Trump για την πρώτη.
* γιατί πχ. να μην εξυπηρετούν “εύλογες” σκοπιμότητες, όπως η κατεύθυνση επενδύσεων στους επιθυμητούς για κάποιους στόχους;
Επειδή παρακολουθώ το συγκεκριμένο διαγωνισμό εδώ και δεκαετίες, μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι τα συγκεκριμένα σκορ δεν προέκυψαν εν μία νυκτί. Πρόκειται για προϊούσες τάσεις που με τον καιρό διογκώθηκαν. Μπορώ επίσης να εξηγήσω δια μακρών πώς προέκυψαν τα εν λόγω αποτελεσματα, but who gives a fuck. Όποια κι αν είναι όμως η πραγματική εξήγηση της ανόδου ή καθόδου της α’ ή β’ χώρας, εμάς δεν μας αφορά στο παραμικρό. Στον πάτο της λίστας ήμασταν τότε, στον πάτο είμαστε και τώρα!
Με δεδομένο ότι σε αφορά “επαγγελματικά” το θέμα, δεν επιμένω. Απλώς γενικότερα έχω χάσει κάθε εμπιστοσύνη σε “έρευνες” που “αποδεικνύουν με στοιχεία” πότε το ένα και πότε το άλλο. Ούτε να μπω στο μηχανισμό τους μπορώ, ούτε να είμαι …παρών, παρακολουθώντας step-by-step τη διεξαγωγή τους. Ούτε φυσικά την πολυτέλεια να μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν από τους διεθνείς οργανισμούς που τις διεξάγουν. Αυτό στο οποίο θεωρώ ότι χρησιμεύουν είναι ότι μπορείς κάθε φορά να εικάσεις την πρόθεση που υποδηλώνεται από το αποτέλεσμα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, έχει γίνει ήδη φανερό ότι η Τουρκία προωθείται από σύσσωμη τη Δύση ως …the face of the future.
Μπορεί νάναι κι έτσι. Αν μας βόλευε βέβαια το αποτέλεσμα, θα τις ξεχνούσαμε αμέσως και τις συνωμοσίες και όλα.
Οι μαθητικές επιδόσεις μιας χώρας είναι ο ασφαλέστερος δείκτης τής μελλοντικής της ανάπτυξης. Εμείς βέβαια προτιμούμε να πιστεύουμε ότι όλος ο κόσμος θέλει απλά το κακό μας.
Δε νομίζω ότι προκύπτει ποτέ αποτέλεσμα που να μας βολεύει, από τις περισσότερες έρευνες τουλάχιστον. Οι προθέσεις των ανθρώπων που τις διατάσσουν / διεξάγουν είναι κατά την άποψή μου σκοτεινές by definition. Και το μόνο που μπορει κανείς να διακρίνει είναι …κάτι απ΄αυτές τις προθέσεις.
Γενικά με αφορμή την τιτανοβλακεία που βλέπω να επικρατεί στο δημόσιο περί A.I. διάλογο έχω περιπέσει σε ένα είδος (…καρτεσιανής light) φάσης αναρώτησης ακόμα και για τα “δεδομένα” και τα “θεμελιώδη”.
Άσε που δε βλέπω άλλη λύση από την απεμπόληση όχι απλώς της A.I., αλλά σύσσωμης της τεχνολογίας που κάθεται στο σβέρκο μας από τα early ’90s και εντεύθεν. Το ξέρω ότι για το αντιπροσωπευτικό δειγμα “πολίτη” της σήμερον αυτό ακούγεται απλοϊκό σε βαθμό γελοιότητας. Αλλά επίσης ξέρω as sure as eggs, ότι άλλη λύση δεν υπάρχει. Αφού μου έρχεται να γραψω, στο πλαίσιο πάντα του “ain’t gonna happen”, ένα …βιβλίο γι’ αυτό (θα το έκανα, όπως και τόσα άλλα, αν ήξερα ότι υπάρχει ένα κοινό).
Το παράδειγμα γι’ αυτό που χρειάζεται είναι προς Κίνα μεριά. Και δεν εννοώ φυσικά τη σύγχρονη αλλά τα Ανάλεκτα του Κομφούκιου.
Για μένα πάντως η ΤΝ είναι η μοναδική ενδιαφέρουσα εξέλιξη του 21ου αιώνα. Προς το παρόν δεν μου φταίει σε τίποτα. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους ανθρώπους!