Θα έλεγα όχι απλώς ότι είναι θλιβερό να εξανίσταται κανείς με όσα λέει ο (όχι αντιπαθής μου) ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, αλλά και ότι ο ίδιος ο MR …είναι μετριοπαθής μιλώντας γι’ αυτά που συνιστούν την, υπαρκτότατη, ισλαμική απειλή. Μια προσεκτική ματιά στην ιστορία της ισλαμικής επέκτασης και, κυρίως, στο ίδιο το Κοράνι, αρκεί για να δείξει του λόγου το αληθές, και το πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ο διαχωρισμός σε φιλήσυχους και radical Islamists. Η τακτική της στρουθοκαμήλου δε βοήθησε ποτέ κανέναν. Για περισσότερα, βλ. παλαιότερο post ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Παρεμππτόντως, η παρούσα επικοινωνιακή κατάσταση πραγμάτων στο ιρανικό μέτωπο, συμπεριλαμβανομένης της (κραυγαλέας ελαφρώς) μεταστροφής του Τραμπ ως προς τον μέχρι χτες “θανάσιμο αντίπαλο”, θα μπορούσε να εντάσσεται σε μια συμμόρφωση του προέδρου με την ατζέντα των παγκοσμιοποιητών – κάποια σημεία της τουλάχιστον. Γιατί η προτίμηση αυτών των τελευταίων για το Ισλάμ, “ριζοσπαστικοποιημένο” ή μη, δύσκολα κρύβεται, δεκαετίες τώρα.