Αν πιστέψουμε τους επιφανείς της Silicon Valley, η παρούσα συγκυρία έχει ξεχωριστή θέση στη διαδοχή των wow! moments που (αποκλειστικά) συνθέτουν την ιστορία της. Μη συνειδητοποιώντας πόσο αστείοι φαίνονται και, εν τη απουσία σοβαρών ανθρώπων δίπλα τους για να το επισημάνουν, οι A.I. disciples μιλούν για το ισοδύναμο ενός singularity (με την …Kurzweil – ική έννοια).
Η συγκυρία αφορά σε δυο “κοσμοϊστορικής” σημασίας γεγονότα, που καθορίζουν ταυτόχρονα το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης και της ανθρωπότητας. Στο σημερινό κείμενο θα ασχοληθούμε με το πρώτο. Αργότερα σήμερα ή αύριο (Θεού θέλοντος) θα θίξουμε το δεύτερο και τη σχέση των δυο.
Η Αργεντινή υπό την προεδρία του Javier Milei * γίνεται η πρώτη στον κόσμο χώρα – καταφύγιο μιας ανεξέλεγκτα αναπτυσσόμενης AI : μηδενικές ρυθμίσεις, νέες μορφές νομικών προσώπων – “non-human corporations”, επιχειρήσεις αποκλειστικά στελεχωμένες με A.I. agents – και, φυσικά …δημουργία ελκυστικού περιβάλλοντος για την προσέλκυση επενδύσεων. Tα παραπάνω έχουν νομοθετηθεί ήδη με πρωτοβουλία του Προέδρου και του Υπουργού του, Federico Sturzenegger (ένας ακόμα κύριος με “ελαφρώς” διαταραγμένο βλέμμα. Το job description του εν λόγω : Minister of Deregulation and State Transformation) Παράλληλα ο πρόεδρος Milei, δημοσιεύει άρθρο γνώμης στους Financial Times με τίτλο Η Αργεντινή καλεί την AI να απελευθερωθεί. Στόχος του είναι η μετατροπή του Μπουένος Άιρες σε δεύτερη Silicon Valley, με την αξιοποίηση της “ανεξάντλητης” φθηνής ενέργειας που παρέχεται από την Παταγονία, ενώ η A.I. παρουσιάζεται σαν καταλύτης ανάκαμψης της Αργεντινής από τα μακροχρόνια οικονομικά προβλήματα.
Οι επισκέπτες του blog θυμούνται ίσως το πρόσφατο post με τίτλο Ο Peter Thiel Αργεντινός Πολίτης. Ο ημιπαράφρων (το “ημι-“ …ελέγχεται) ιδρυτής της Palantir και εμβριθής μελετητής της Αποκάλυψης εγκαταστάθηκε πρόσφατα οικογενειακά στο Μπουένος Άιρες, αποκτώντας αργεντινή υπηκοότητα, συνάπτοντας σχέσεις με τον πρόεδρο της χώρας και προβαίνοντας σε θεαματικές κινήσεις ενσωμάτωσης στη δημόσια ζωή της. Εννοείται ότι η περίπτωσις …συμπτώσεως ανάμεσα σ’ αυτό και την μετατροπή του εν λόγω κράτους σε εργαστήριο πειραμάτων της “απελευθερωμένης” A.I. πρέπει να θεωρηθεί ανύπαρκτη.
Η σχέση Thiel-Milei πάει πίσω στο χρόνο, αλλά έχει ενισχυθεί σημαντικά, καθώς οι δυο άνδρες μοιράζονται τις ίδιες πάνω-κάτω ιδέες : βαθιά καχυποψία προς το κράτος και το δημοκρατικό πολίτευμα, πίστη στο δίπτυχο “τεχνολογία – αγορά” ως λίαν σημαντικότερο της πολιτικής. Ο PT βλέπει στην Αργεντινή το ιδανικό έδαφος για σχέδια που είναι δύσκολο να ανθίσουν σε μια χώρα πως οι ΗΠΑ, γεμάτη επιτροπές, νομικά εμπόδια και επιβραδυντικές διαδικασίες – ακόμα και υπό τις ιδιαίτερα ελαστικές συνθήκες που εξασφαλίζει ο Trump. Εν πλήρει επιγνώσει του οποίου, εννοείται, και σε αγαστή συνεργασία με τον “φίλο Javier” εκτυλίσσεται το ριζοσπαστικό πείραμα. Ο πρόεδρος και η hi tech κομπανία γύρω του βλέπουν πιθανότατα σ’ αυτό την ουτοπική εκπλήρωση όσων είναι ανέφικτα στη δική τους χώρα. Και, εννοείται, η Palantir έχει τη μερίδα του λέοντος σ’ αυτό, αλλά δε είναι μόνη : η Open AI έχει ήδη προχωρήσει σε συμφωνία / επένδυση 25 δισ. δολαρίων για το τερατωδών προδιαγραφών data center “Stargate Argentina” στην Παταγονία, ενώ …ενδιαφέρον έχουν εκδηλώσει οι Musk, Zuckerberg.
Η συγκίνηση τώρα την οποία οι ανά τον κόσμο A.I. desciples εκφράζουν για τις εξελίξεις αντιμετωπίζοντας τους ψηφιακούς agents σαν …κυνηγημένους μετανάστες (“επιτέλους, ένα καταφύγιο για την A.I.!”) επιβεβαιώνει την υποψία που έχω διατυπώσει προ δεκαετίας + από τις σελίδες του Ήχου : θα έλθει η στιγμή που τα A.I. robots θα μπουν θριαμβευτικά κάτω απ’ το προστατευτικό δίχτυ των δικαιωματιστών, μαζί με όλες τις άλλες …μειονότητες. Αναρωτιέμαι μισοαστεία-μισοσοβαρά μαζί με τον τότε εαυτό μου, μήπως αυτός ήταν ο απώτερος σκοπός της woke κουλτούρας in the first place.
* όσοι έχουν ασχοληθεί μαζί του θα έχουν αντιληφθεί ότι πρόκειται για ακραία γελοία προσωπικότητα. Το ότι ο Τραμπ του έχει αδυναμία…δε λέει καν όσα θα έπρεπε να ειπωθούν γι’ αυτόν.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Μερικές φορές έχω την περίεργη αίσθηση ότι ένα ορισμένο μέλλον αγωνίζεται να γεννηθεί διαμορφώνοντας τη μήτρα του παρελθόντος ανάλογα με τις δικές του ανάγκες και υποχρεώνοντας τους πάντες να το υπηρετούν μέχρι να σταθεί στα πόδια του. Δεν μιλάω απαραίτητα για κοσμοϊστορικά γεγονότα. Το ίδιο αισθάνομαι συχνά και για γεγονότα του δικού μου μικρόκοσμου. Ιδιαίτερα ισχυρή είναι όμως η εντύπωση αυτή όσον αφορά την τεχνητή νοημοσύνη.
Με άλλα λόγια έχω την εντύπωση ότι δεν είναι μόνο το παρελθόν που διαμορφώνει το μέλλον αλλά και το μέλλον που διαμορφώνει το παρελθόν!🤪
Καταλαβαίνω βέβαια ότι αυτό που λέω ακούγεται τελείως παράλογο. Υπάρχουν όμως πράγματα που δυσκολεύομαι να εξηγήσω διαφορετικά. Θα μου πεις τι να την κάνεις μια εξήγηση που φαντάζει προβληματικότερη από το ίδιο το πρόβλημα. Και θα έχεις απόλυτο δίκιο.
Τώρα θα γράψω κάτι που θα επιβεβαιώσει τις χειρότερες υποψίες όσων αμφιβάλλουν για την πνευματική μου ισορροπία. Ορισμένα δηλαδή γεγονότα είναι τέτοιας βαρύτητας που λειτουργούν σαν μαύρες τρύπες παραμορφώνοντας το χώρο και το χρόνο γύρω τους ούτως ώστε όλες οι δυνατές διαδρομές να οδηγούν στον ίδιο αναπόφευκτο προορισμό. Αυτά τα γεγονότα φαίνεται να υπάρχουν έξω από το χρόνο δίκην πλατωνικών ιδεών. Ίσως μάλιστα δημιουργούν το χρόνο themselves διαμορφώνοντας τόσο το παρελθόν όσο και το μέλλον σύμφωνα με τα μέτρα τους. Δεν αποκλείεται φυσικά στο ενδιάμεσο να υπάρχει και κάποιο περιθώριο αυτοσχεδιασμού just for the sake of it. Αν πάντως το AI singularity εντάσσεται σε αυτή την κατηγορία, τότε θα πρέπει να έχουμε μπει στον ορίζοντα γεγονότων από καιρό. Γιατί ένα σωρό σχετικά και άσχετα γεγονότα εδώ και δεκαετίες – και βάλε – φαίνονται να οδηγούν αναπόφευκτα σε αυτό.
Ok. That was it folks. Και τώρα βαράτε!🫣
Δυστυχώς αναγκάσθηκα να περάσω τη χθεσινή μέρα αντίθετα από τις προσδοκίες μου, ως “αρωγός” σε συγγενικά ζητήματα (μεταξύ άλλων και ως driver στους θαυμαστούς δρόμους της Αθήνας).
Δεν μπορώ να ξέρω ποιοι αμφιβάλλουν για την πνευματική σου ισορροπία, ξέρω πάντως “ποιος” απουσιάζει από το συγκεκριμένο γκρουπ- το οποίο σίγουρα δε θα πρώτευε σε διαγωνισμό οξυδέρκειας.
Το παρελθόν εκ των πραγμάτων διαμορφώνεται απο το μέλλον (του), δηλ. το εκάστοτε παρόν μας, καθώς η ίδια η μνήμη αποτελεί κίνηση από το παρόν προς το παρελθόν. Η ίδια η ανάκληση των γεγονότων αποτελεί κατ’ αρχήν διαμόρφωσή τους.
Τώρα, αν μ’ αυτό που λες εννοείς την παρείσφρηση / εξαφάνιση γεγονότων “αποδεδειγμένα αληθινών και διαπιστώσιμων” σ’ ένα παρελθόν όπου “κατά τεκμήριο” (δεν) υπήρχαν (κάτι δηλ. σαν φωτογραφία της σταλινκής περιόδου, όπου το “x” στέλεχος εξαφανίζεται όχι με photoshop αλλά σε στιλ βιβλίου του Philip Dick ας πούμε), ένας Θεός ξέρει. Εκ των πραγμάτων, το πράγμα είναι μη επιδεκτικό εξακρίβωσης.
Από κει και πέρα, υιοθετώντας την οπτική του αποτελέσματος, τα πάντα, όχι απλώς φαίνονται να οδηγούν, αλλά …όντως οδηγούν σ’ αυτό. Ένα από τα αγαπημένα μου αστεία ως νεανία ήταν το : “ξεκίνησα σαν ένας απλός Θεός και ιδού η κατάληξή μου“. Υπό την έννοια ότι, λογικά τουλάχιστον, οτιδήποτε “είναι” και ο,τιδήποτε “συμβαίνει” δεν αποτελούν παρά νομοτελειακά αποτελέσματα του Big bang / Γεννηθήτω Φως.
…Αυτή άλλωστε είναι και η μόνη συνθήκη στο πλαίσιο της οποίας μπορεί να νοηθεί ένας Θεός “πανταχού παρών και τα πάντα πληρών”. Πράγμα που, βέβαια, οδηγεί (νομοτελειακά επίσης) στο ότι, όταν προσεύχεσαι / υμνείς το Θεό, είναι …ο ίδιος ο Θεός που προσεύχεται / υμνεί τον εαυτό Του… 🤣😇
Καλά δεν επιμένω φανατικά στην παραπάνω θεωρία τύπου “είναι και χρόνος” την οποία περιέργως και παρά τη μεταφορική της διατύπωση εννοώ κυριολεκτικά. Παρεμπιπτόντως η μεταφορά κατά τη γνώμη μου αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από ένα γλωσσικό φαινόμενο. Δεν είναι σύμπτωση ότι συνιστά τον κατεξοχήν τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί μαζί μας ο κόσμος των ονείρων και πιθανότατα το ίδιο το “πράγμα καθεαυτό”. Ή τελευταία σου παρατήρηση εντωμεταξύ (περί “πανταχού παρόντος”) επαληθεύεται πανηγυρικά και πάλι στα όνειρα όπου η ουσία του δημιουργού (εμού? – όχι απαραίτητα!) είναι διασκορπισμενη all over the place με τις πιο απίθανες μορφές. Anyway για μένα το αινιγματικότερο μέρος του διπτύχου “είναι και χρόνος” είναι ο χρόνος. Η ουσία εξηγείται κουτσά στραβά. Το φαινόμενο με τίποτα.
Κι εμένα, αν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι που με απασχολεί σταθερά από παιδικής ηλικίας ήδη, είναι ο χρόνος. Και για να πω το κρίμα μου, στο βαθμό που “έχω δικαίωμα” να μιλάω για τέτοια θέματα, δεν με ικανοποιεί καμία από τις περί χρόνου θεωρίες. Αυτό που φαίνεται πιο φυσιολογικό στο χονδροειδές μυαλό μου είναι ότι ο χρόνος είναι ένα είδος δύναμης (αντίστοιχης της …βαρυτικής έλξης ας πούμε)
Κι εγώ τις προάλλες τον σκεφτόμουνα σαν ένα είδος ενέργειας. Τα όντα μετατρέπονται σε χρόνο και ο χρόνος μετατρέπεται σε όντα. Κάτι σαν επίσημο νόμισμα του σύμπαντος που καθιστά δυνατές τις εκάστοτε συναλλαγές. Η πλάκα είναι ότι τέτοιες ιδέες κάθε άλλο παρά μου έρχονται σε κατάσταση “βαθέος διαλογισμού”🧘 ή οτιδήποτε. Συνήθως μου έρχονται στο δρόμο ή ακόμα και στο λεωφορείο με αφορμή κάποιο ασήμαντο καθημερινό γεγονός, όπως άλλοι σκέφτονται αυθόρμητα τις εκπτώσεις του ΦΠΑ και τις δόσεις της εφορίας – πράγματα παρεμπιπτόντως που βρίσκω απίστευτα κουραστικά. Εννοείται βέβαια ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας ξεκουράζω το μυαλό μου με αγνές και ανόθευτες βλακείες.
Το ενοχλητικότερο όλων για μένα είναι η θεολογικού τύπου προσέγγιση διαφόρων στην αϊνσταίνεια θεώρηση του χρόνου. Η οποία “παρεμπιπτόντως” δεν αφορά καν τον ιδιο το χρόνο σαν έννοια, αλλά τη …μέτρησή του.
Έχεις δίκιο εννοείται. Η επιστήμη όμως έχει πρακτικό χαρακτήρα. Δεν ασχολείται με την ουσία. Μετράει ας πούμε το χρόνο χωρίς να τον ορίζει σαν έννοια. Δεν την ενδιαφέρει το what is αλλά το what is to us. Όταν ανακατεύεται με φιλοσοφικά ερωτήματα τα κάνει μαντάρα.
Ε βέβαια, παροιμιώδης άλλωστε έχει μείνει η …ξερή απάντηση του Einstein στον (ημίθεο) Bergson στην περίφημη συζήτησή τους περί χρόνου : “ο χρόνος των φιλοσόφων δεν υπάρχει“.
Όχι υπάρχει ο χρόνος του ρολογιού να πούμε. Ο χρόνος που είναι …χρήμα.