Δεν υπάρχει κάτι πιο “διασκεδαστικό” ή εξοργιστικό, ανάλογα με τη διάθεση, από τους πανηγυρικούς των επιφανών της πολιτικής σκηνής (βλ. screen shot απο Καθημερινή) για την επέτειο της δικτατορίας : όσοι έχουν διατηρήσει στοιχειώδη αποθέματα κριτικής σκέψης γνωρίζουν ότι η μόνη διαφορά ανάμεσα στην τότε και την παρούσα πολιτική τάξη πραγμάτων αφορά στο βαθμό της ιδιοτέλειας. Και ότι, μ’ αυτό το κριτήριο, η τρέχουσα γενιά “δημοκρατικών” πολιτικών – ανεξαρτήτως χώρου – αφήνει πίσω έτη φωτός τους τυράννους της “Ελληνικής Επαναστάσεως”. Οι οποίοι, αν μη τι άλλο, θεωρούσαν μέσα στο χοντρό μυαλό τους ότι υπηρετούν κάποιες αξίες, απομακρύνοντας τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Η πολιτική ιστορία της χώρας των τελευταίων προ ’67 χρόνων κρατείται επιμελώς στο σκοτάδι – με εξαίρεση φυσικά την αποστασία του “Εφιάλτη” Μητσοτάκη senior στην οποία έχει ριχθεί άπλετο φως …από τη μια πλευρά κατ’ αποκλειστικότητα. Το ίδιο και με την ιστορία της ίδιας της δικτατορίας, η οποία λαμβάνεται σαν κάτι ενιαίο, χωρίς διαφορετικές τάσεις μέσα στους κόλπους της – πράγμα που οδηγεί σε τερατώδεις αοριστολογίες του τύπου του Πολυτεχνείου που “έριξε τη Χούντα” ή της Χούντας που “έκανε το πραξικόπημα στην Κύπρο”.
Η τελευταία φυσικά κοινωνική συνθήκη που θα ευνοούσε μια πιο ενδελεχή εξέταση των παραπάνω είναι η σημερινή, η οποία θα μπορούσε να περιγραφεί – επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά – σαν θεοκρατική τεχνοφεουδαρχία, με τη “θεοκρατική” παράμετρο υπηρετούμενη από ένα επιστημονικό ιερατείο το οποίο χειρίζεται, με όρους του θεάματος, μια “απλησίαστη για τον κοινό νου” τεχνογνωσία, ανεπίδεκτη εξέτασης ή θου Κύριε, κριτικής.
Την επιρροή των τελευταίων στη ζωή μας ετοιμαζόμαστε να τη νιώσουμε ξανά, αν κρίνουμε από τις δημοσιεύσεις που έχουν αρχίσει να πυκνώνουν (βλ. screen shot από in.gr). Σύμφωνα με αυτές, αυτό που έρχεται – ή …αποτελεί μιντιακό consensus ότι έρχεται – είναι ένα ακόμα παγκόσμιο οικονομικό σοκ. Το τελευταίο, μέσα από μέτρα αντίστοιχα της εποχής της “πανδημίας”, δεν οδηγεί πουθενά αλλού από …μερικά ακόμα κρίσιμα βήματα προς την ποθητή για κάποιους κατάσταση εκτάκτου ανάγκης / μετατροπής κρατών σε failed states / παγκόσμια διακυβέρνηση.
Η ελληνική “δημοκρατική” πολιτεία, άσχετα απ’ το ποιους (θα) στελεχώνεται, αναμένεται να πρωτοπορήσει και εδώ, όπως έκανε στην περίοδο της “πανδημίας”.