Το σχόλιο του χρήστη το αφήνω ασχολίαστο, ως παντελώς αδιάφορο. Τα αυτά για την πληθωρική ως συνήθως κυρία Κωνσταντοπούλου, και για τους “δημοσιογράφους”. Η κεντρική ιδέα, πιστεύω, αφορά στο ΑΙ – generated τραγουδάκι του … Jo D με τ’ όνομα. Εκ του οποίου η Τεχνητή Νοημοσύνη προκύπτει ισότιμος αντίπαλος (to say the least) των “έντεχνων τραγουδοποιών”, της εποχής μας κι όχι μόνο. Ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε – σ’ αυτό το έργο εξαιρέσεις δεν υπάρχουν, γνωστές σε μας τουλάχιστον.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Εντωμεταξύ έριξα μια ματιά στα επιχειρήματα των οπαδών της “προσομοίωσης” και διαπίστωσα ότι πρόκειται περισσότερο για μεταφορές παρά για επιχειρήματα. Στην καλύτερη περίπτωση προβάλλουν στο μακρινό μέλλον το πρωτόγονο status των σημερινών υπολογιστών. Οι σύγχρονοι όμως υπολογιστές πυριτίου έχουν αξεπέραστα όρια θερμικής καταπόνησης που περιορίζουν τις δυνατότητες πειστικής προσομοίωσης. Κανείς βέβαια δεν μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων τις δυνατότητες μελλοντικών κβαντικών ή βιολογικών υπολογιστών. Το μόνο δείγμα πάντως ψηφιακής πληροφορίας μέσα στον φυσικό κόσμο είναι το DNA, κάτι που περιέργως δεν φαίνεται να παραξενεύει κανένα. Πέραν τούτων υπάρχει μια καταλυτική ένδειξη εναντίον της ανωτέρω θεωρίας: η φθορά του χρόνου. Ας μην ξεχνάμε το σύνθημα της ψηφιακής επανάστασης του CD: “perfect sound forever!” Το κόλπο με την ψηφιακή πληροφορία είναι ότι δεν αλλοιώνεται. Είναι απλά ένα σύμβολο που χρησιμοποιεί διάφορα φυσικά μέσα για την αναπαραγωγή του. Αν ο κόσμος μας ήταν μια ψηφιακή προσομοίωση, θα ήταν αιώνια νέος – ή αιώνια γερασμένος ανάλογα με το πρόγραμμα. Θα μπορούσε φυσικά κανείς να προγραμματίσει την προσομοίωση ούτως ώστε σταδιακά να διαλύεται. Αλλά γιατί να το κάνει αυτό? Πέραν του ότι θα επιβάρυνε το πρόγραμμα σε αφάνταστο βαθμό, έρχεται σε αντίθεση με την ίδια την έννοια της ψηφιακής πληροφορίας. Από την άλλη τώρα η συνεχής ολίσθηση της πραγματικότητας οδηγείται σε ακραία μορφή στον κόσμο των ονείρων, όπου τίποτα δεν μένει το ίδιο πάνω από μία στιγμή. Βγαίνεις για λίγο από ένα δωμάτιο και όταν ξαναμπαίνεις είναι τελείως διαφορετικό ή δεν υπάρχει καθόλου. Η πραγματικότητα θυμίζει λιγότερο προσομοίωση και περισσότερο.. UBIC.
(διόρθωση: UBIK) Σε περίπτωση βέβαια που είχα τη δυνατότητα να επιλέξω, θα ψήφιζα προσομοίωση δαγκωτό!
Εντάξει δεν παίρνω και όρκο. Υπάρχει βέβαια και η άποψη του Αναξίμανδρου, σύμφωνα με την οποία η φθορά είναι απλά η τιμωρία για το αμάρτημα της ύπαρξης.
Κατά περιόδους κλίνω προς την άποψη του τελευταίου. Υπάρχει κάτι το.. αφύσικο στην ύπαρξη της φύσης. Ο παραλογισμός και η αντίφαση φαίνονται κατά κάποιο τρόπο ενσωματωμένα στη δομή της. Λες και κάτι στράβωσε από την αρχή.
Να πω το κρίμα μου δεν επικοινωνώ καθόλου με το είδος “τραγικής” σκέψης του κυρ-Αναξίμανδρου. Είμαι 600.000% με τον Ηράκλειτο (σ’ αυτό δηλ., γιατί ομολογώ ότι δεν μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής in general)
Προσωπικά συμφωνώ με την παραδοξολογία του Χάιντεγκερ ότι όλοι κατά βάθος οι μεγάλοι στοχαστές λένε με διαφορετική διατύπωση όχι το ίδιο αλλά.. το αυτό. Στους αρχαϊκούς επιπλέον εκτιμώ ιδιαίτερα – σημείο που πρώτος επισήμανε ο Νίτσε – την αριστοκρατική τους περιφρόνηση για την αναλυτική επιχειρηματολογία (του στυλ “εγώ μίλησα, τη χειρωνακτική δουλειά να την κάνετε μόνοι σας”) που κάνει τους μεταγενέστερους δυτικούς φιλοσόφους να μοιάζουν με.. δικηγόρους.
Παρεμπιπτόντως ο Χάιντεγκερ δεν συμφωνούσε καθόλου με την “τραγική” ερμηνεία της ρήσης του Αναξίμανδρου. Στο σχετικό του δοκίμιο επιχειρεί μια τραβηγμένη από τα μαλλιά φιλολογική ερμηνεία του αποσπάσματος, για να καταλήξει στο ακριβώς αντίθετο και άκρως αισιόδοξο συμπέρασμα! Προσωπικά επιμένω στην προφανή ερμηνεία.
“Με όλο το σεβασμό”, ο Χάιντεγγερ, στη φάση με τον Αναξίμανδρο, τα έχει κάνει …σαν τη μούρη του ( = ένα είδος εξτραβαγκάντζας του …Τσαγανέα 😃)
Δεν ξέρω τι είδους “διανοητική ευσυνειδησία” η απλή, ανόθευτη βλακεία με κάνει κατά καιρούς να κάθομαι και να διαβάζω βιβία όπως το The Simulation Hypothesis του Rizwan Virk. Το σίγουρο είναι ότι μου προμηθεύουν μια επιπλέον ευκολία στην αντιμετώπιση τέτοιου είδους αφηγήσεων (αλλά να ακούς το πράγμα σε αδρες γραμμές και άλλο να έρχεσαι σε επαφή με τη χονδροείδεια του θεωρητικού στις λεπτομέρειές της – το αυτό και για μια πληθώρα άλλων συγγραμάτων από (entrepreneurs – κατά κανόνα – και…) great thinkers of our times. Ειδικά πάντως με τις θεωρίες περί simulation, living in a video game etc, ο άνθρωπος που μου έρχεται πάντα στο μυαλό είναι ο (αγαπητός μου) Karl Popper και το διαβόητο ταμπεραμέντο του. Το πώς θα πυροδοτείτο δηλ. αυτό απ’ την ανάγνωση ενός αποσπάσματος του ανωτέρω διανοητή, ή του …Nick Bostrom (μιλάμε ότι ο KP τα έπαιρνε and got carried away με αποσπάσματα από Marx και Πλάτωνα…) Εννοείται ότι συμφωνώ απολύτως με το ότι “Στην καλύτερη περίπτωση προβάλλουν στο μακρινό μέλλον το πρωτόγονο status των σημερινών υπολογιστών“. Αυτή είναι και η δική μου άποψη, με τη συνωμοσιολογική προσθήκη ότι το όλον δεν αποσκοπεί παρά στην εντατικοποίηση της αύρας παντοδυναμίας με την οποία κάποιοι έχουν την (ιδιαιτέρως κερδοφόρα) αποστολή να περιβάλλουν την A.I., διασκεδάζοντας ταυτόχρονα τους φόβους που …οι ίδιοι καλλιεργούν.
…In other words, το “αφήγημα” που προωθείται μέσω του “κόσμου ως προσομοίωσης” είναι το : “είναι ζήτημα χρόνου καποιος σαν εμένα, ή γιατί όχι …εγώ, να δημιουργήσω κάτι αντίστοιχο”. Η μαθηματική νομοτέλεια του διαφημιστικού σλόγκαν – παραγγέλματος: “Impossible is nothing”, για τον αγάμητο σπυριάρη που κάθεται 24/7 μπροστά σε μια κωλο-οθόνη.
Με μια μίξη αισθημάτων απογοήτευσης (επειδή με πρόλαβε άλλος) και δικαίωσης (επειδή δεν είμαι ο μόνος που το σκέφτηκε) διαπίστωσα πρόσφατα ότι δύο αμερικάνικα σήριαλ – το Person of Interest (2011-16) και το Westworld (2016-22) – είχαν αναπτύξει κάποιους προβληματισμούς για την AI που με απασχολούσαν από χρόνια. Την κεντρική βέβαια ιδέα του Westworld την είχα συλλάβει πριν το 2016, δυστυχώς όμως για τη ματαιοδοξία μου η σειρά ήταν τελικά remake ταινίας του 1973. Oh well. Το σκεπτικό πίσω από το Person Of Interest το είχα δημοσιεύσει, χωρίς να γνωρίζω ακόμα τη σειρά, εδώ:
https://oannes.gr/%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7-shenzhen-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%83-%ce%bc%ce%b1%cf%83/#comment-27311
Παρεμπιπτόντως τα βιντεοπαιχνίδια και οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας αποτελούν τον καλύτερο τρόπο για να καταλάβουμε τον τρόπο σκέψης των “μεγάλων στοχαστών της εποχής μας” αφού συνιστούν την μοναδική ουσιαστικά πηγή προβληματισμού των. Το καθαρά επιστημονικό-τεχνικό μέρος του έργου τους το αναλαμβάνουν οι διάφοροι αφανείς.. είλωτες.
(!!!!!)
Άρτι επιστρέψας από οικογενειακές (as in “με τα πεθερικά” 🤗) υποχρεώσεις, τα λέμε εφ’ όλης της ύλης κατά απόγευμα μεριά.
Take it easy. Απλά εμένα οι σκέψεις μού έρχονται σε.. κβάντα – που ακολουθούνται από γενναία διαστήματα καθαρής.. αποβλάκωσης.
Ως προς τα βιντεοπαιχνίδια και τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας – μοναδική πηγή προβληματισμού των “great thinkers” …couldn’t agree more. Προσωπική μου άποψη μάλιστα είναι, επειδή έχω παρακολουθήσει τους περισσότερους από κοντά και επί χρόνια, ότι κάπου εκεί αρχίζει και τελειώνει η εγκύκλιος παιδεία τους.
Και, όντας άσχετος από video games αλλά …όχι ακριβώς από ε.φ. (είτε πρόκειται για βιβλία είτε για ταινίες) I can assure you ότι …και σ’ αυτό τον τομέα η “γνώση” / “επεξεργαστική ικανότητα” των περισσοτέρων απ’ αυτούς είναι ελλειπέστατη. Το πιο απλό παράδειγμα : μια απ’ τις καραμέλλες που πιπιλάνε ακατάπαυστα οι πάντες, από τον Musk μέχρι τον …Peter Diamantis 🐍 είναι η περί …Star Trek abundance. Πoιο Star Trek abundance; Διαταγές τρέχουν όλη την ώρα να εκτελέσουν οι καημένοι οι άνθρωποι μέσα στο Εντερπράιζ. “All hands battle stations” και δε συμμαζεύεται!🖖
Ε υποτίθεται ότι κουράστηκαν οι συγκεκριμένοι από τον επίγειο παράδεισο που δημιούργησε η “ανθρωπότητα” και πήραν τα βουνά και τα λαγκάδια να ξεμουδιάσουν. Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για την εποχή της χίπικης αγάπης των late 60s. Κανένας in his right mind – οι great thinkers προφανώς εξαιρούνται – δεν θα επιχειρούσε μια τέτοια παρουσίαση σήμερα.
Dystopia rules nowadays. And rightly so.
😅😂🤣
…Και ο περί ου ο λόγος …Rizwan Virk, με μόνο αντίπαλο τον εαυτό του:
Cilckbait and dry bread!!
…Θέλω να πω, δεν είμαι και ο πιο δειλός άνθρωπος στον πλανήτη. Αλλά αν εμφανιζόταν αυτός ο τύπος μπροστά μου μ’ αυτή τη φάτσα και άρχιζε να αγορεύει, η αντίδρασή μου θα ήταν “ό,τι πεις εσύ αφεντικό …ναι σε όλα!” – αν δεν το’βαζα στα πόδια δηλ.
He definitely looks the part.