Στο περιθώριο (;) του θρήνου για τον Γιώργο Μαζωνάκη, αίσθηση προκαλεί η επίθεση του εκδότη της Lifo εναντίον του “δημάρχου Αθηναίων”.
Ιδέα δεν έχω για το τυχόν παρασκήνιο (πέτρα του σκανδάλου είναι ίσως η …ενίσχυση της ανάρτησης), αλλά ούτε και το ψάχνω : ο εχθρός του Χάρη Δούκα είναι δικός μου φίλος.
Ο Τσαγκαρουσιάνος είναι ο μόνος από το δημοσιογραφικο σινάφι του οποίου το ταλέντο εκτιμώ – έχοντας μείνει νοσταλγικά στην εποχή του 01, και με την εκτίμησή μου για την εκδοτική πλευρά του σταδιακά να λιγοστεύει. Κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με την απιθανότητα της Lifo εκνευρίζομαι …όπως εκνευρίζεσαι με κάποιον που στο κάνει δύσκολο να τον συμπαθήσεις.
Εννοείται ότι όσα γράφει για τον κομματάρχη – δήμαρχο είναι άψογα, συμπεριλαμβανομένων των περί συγκάτοικών του στην κλίμακα της αχρειότητας. Δείγμα του IQ του εν λόγω (η κουτοπονηριά δεν είναι το μεγαλύτερό του ελάττωμα) παίρνει κανείς απ’ την απάντησή του, κάτω :

ΥΓ. Παλιότερες αναφορές του blog στον Πρώτο Πολίτη της Αθήνας, εδώ και εδώ, μεταξύ άλλων.