Δεν ξέρω πόσο “θράσος” χρειάζεται για να “διορθώσει” κάποιος το κλασικό απόφθευγμα ενός (κατά σειρά) Βρετανού βαρώνου, πολιτικού, συγγραφέα και ακτιβιστή όπως ο Arthur Ponsonby. Η εντύπωσή μου είναι ότι αρκεί απλώς να αισθάνεσαι την ανάγκη να το κάνεις.
Όταν διαβάζεις ότι (τίτλοι που κυριάρχησαν την ίδια στιγμή στα μιντια:) “ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναγγέλει συνομιλίες με τη νέα ηγεσία του Ιράν”, ενώ ταυτόχρονα “ο μεταβατικός Αγιατολάχ απειλεί με εξόντωση τον Νετανιάχου” και “οι Ισραηλινοί καλούν 100.000 εφέδρους ανακοινώνοντας ότι εντείνουν τις επιθέσεις“, τότε ίσως και να αντιληφθείς – αν δεν το έχεις κάνει ήδη – τη ματαιότητα της ενημέρωσης στο σύνολό της.
Γιατί τελικό το πρώτο θύμα στον πόλεμο δεν είναι η αλήθεια. Είναι η ίδια η έννοιά της, η ιδέα ότι “κάτι σαν την αλήθεια” μπορεί να υπάρξει. Οι ενημερωτικοί μαραθώνιοι, ο ορυμαγδός των συζητήσεων / αναλύσεων, άλλο σκοπό δεν έχουν απ’ το γέμισμα του χώρου και του χρόνου με λέξεις. Άσκοπες, ατάκτως εριμμένες, αλλά αυτό έχει πάψει προ πολλού να έχει σημασία.
Ο αναμάρτητος, βλ. ο αποστασιοποιημένος απ’ όλα αυτά, πρώτος τον λίθον βαλέτω – δεν είμαι εγώ πάντως.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Επειδή σπανίως προχωράω σε κάτι περισσότερο από μια βιαστική ανάγνωση τίτλων, έχεις υπόψη σου κάποια εξήγηση για το γεγονός ότι ο Χαμενεΐ καθόταν στο γραφείο του και περίμενε να τον σκοτώσουν?
Δεν μπορώ να ξέρω τι γινόταν στο μυαλό του, εννοείται. Υποτίθεται πάντως ότι δεν καταδεχόταν (στα 86!) να κρύβεται σαν αρουραίος σε ένα λαγούμι, και ότι όπως έλεγε, προτιμούσε να πεθάνει σαν μάρτυρας παρά από γηρατειά και από αρρώστιες. Ο θάνατος μάλιστα εν καιρώ Ραμαζανίου εξασφαλίζει extra bonus αγιότητας. Έτσι αρνήθηκε να πάει σε ασφαλές καταφύγιο.
Να πω την αλήθεια είχα συγκινηθεί αρκετά όταν το διάβασα – ο άνθρωπος μου ήταν και συμπαθής φυσιογνωμικά.
Εμένα μου θύμιζε φυσιογνωμικά το φιλόλογό μου στο φροντιστήριο της τρίτης λυκείου – ένα τέρας μορφώσεως και λογικής – τον μόνο πραγματικό “δάσκαλο” που είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά. Είμαι σίγουρος πάντως ότι ο αποθανών είχε σχεδιάσει το θάνατό του από καιρό καθώς και την σχετική αντίδραση στην αμερικανοϊσραηλινή επίθεση.
Μη έχοντας εντωμεταξύ πρόσβαση στα social media, πρέπει να σε ρωτήσω: ενδιαφέρεται κανένας δικός μας για τις ΕΔΩ συνέπειες του πολέμου?
Θα θυμάσαι ίσως να αναφέρω ότι …τσιμουδιά δεν είχε ακουστεί για τον κίνδυνο που διατρέχουν οι βάσεις των Αμερικανών στο Ελάντα, δηλ. …η ίδια η χώρα, εκτός από μια παρωδία δημοσιογράφου που “ξεκαθάριζε” ότι η απόσταση της Σούδας κλπ. από το Ιράν τη θέτει εκτός κινδύνου. Αισθάνομαι απελπιστικά κοινότυπος, αλλά δεν μπορώ μια στις τόσες να μην αναφέρω την ανεπάρκεια των “επαγγελματιών του χώρου” – ασχέτων περί τα στοιχειώδη. Εγώ “πολιτική αρθρογραφία” (στους 4Τ) έκανα τα τελευταία χρόνια της καριέρας μου στις Τ.Ε. όταν ο συχωρεμένος, με κάποια χρονοκαθυστέρηση, αντελήφθη ότι κάτι σκαμπάζω. Αλλά να βγαίνω και να λέω ότι “το Ιράν έχει έκταση όση η Ευρώπη” δε θα το έκανα ούτε στην τρίτη δημοτικού. Και όμως το έκανε χτες βαρυσήμαντος βετεράνος “δημοσιογράφος”, καλεσμένος για τις γνώσεις και την εμβρίθειά του. Αν θυμάσαι επίσης είχα διαβλέψει ότι τα κλασικά – τύπου salesman – μελίρρητα εγκώμια του Τραμπ προς την Ελλάδα προοιώνιζαν τον “αναβαθμισμένο ρόλο” της.
Τώρα πλέον, μετά το χτύπημα στην Κύπρο που δεν ήταν στην Κύπρο αλλά τι σημασία έχει, αρχίζουν σιγα-σιγά να ακούγονται κάτι φωνούλες.
Στα “σόσιαλ” 🤮 στο Twitter δηλ. στο οποίο ρίχνω μια ματιά όπoτε ανεβάζω ένα post γίνεται αυτό πάνω-κάτω που γίνεται στα κανονικά μίντια. Η “διαδραστική” σχέση ανάμεσα στα δυο αφορά, όπως θα έχεις καταλάβει, πολύ περισσότερη ροή πληροφορίας απ’ τα δεύτερα στα πρώτα παρά το αντίθετο. Οι των “σόσιαλ”, του Twitter τουλάχιστον, οι “citizen journalists” της υποθέσεως, δεν είναι τίποτ’ άλλο από Ευαγγελάτοι/Χατζηνικολάου/Γιαμαλήδες – wannabees.
I thought so. Και στο Ουκρανικό (για να μη μιλήσω για την πανδημία) εξάλλου οι δικοί μας βρίσκονταν σε μια μακάρια κατάσταση “άρνησης” των πρακτικών συνεπειών. Anyway κανένας δεν ρωτάει τη γνώμη μας, οπότε μια τέτοια στάση δεν είναι και τελείως αβάσιμη.
Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι το πράγμα δεν εντοπίζεται στην Ελλάδα. Είναι παγκόσμο φαινόμενο, και δεν έχει ξεκινήσει χτες. Θυμάμαι πεντακάθαρα στα late ’80s ας πούμε, με τους τότε φίλους μου, αγαπημένο μας αστείο ήταν το “δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για όσα συμβαίνουν από το ότι κάποιοι ψεκάζουν με …αέριο βλακείας τον κόσμο” – πολύ πριν ακουστούν τα περί chem trails etc. Άλλο …inside joke ήταν, βλέποντας διάφορους ηλίθιους “εποχής” ολόγυρα, το εξής : “η πλάκα είναι ότι αυτοί εδώ κάποια στιγμή …θα αποκτήσουν παιδιά. Και εν συνεχεία θα τα αναθρέψουν!” Ε λοιπόν, η στιγμή ήλθε και παρήλθε …και ιδού τα αποτελέσματα.
Υπάρχει πάντως αισθητή διαφορά μετά το 2020. Η μετατόπιση βέβαια του ενδιαφέροντος του κοινού από το πρακτικό στο συμβολικό επίπεδο δεν είναι και πολύ ενθαρρυντική. Το πρακτικό/καθημερινό σκέλος ήταν ανέκαθεν το φόρτε του “μέσου ανθρώπου”. Σε συμβολικό/ιδεολογικό επίπεδο δεν μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από το να παπαγαλίζει.
Αυτή μου φαίνεται πολύ καίρια παρατήρηση. Το λεγόμενο common sense ήταν πάντα συνδεδεμένο με άμεσα, πρακτικά ζητήματα, εξ ου και ο “μέσος άνθρωπος” θριάμβευε ή εν πάση περιπτώσει είχε ισχυρό λόγο. Άπαξ και με τη virtual reality κτλ. το πράγμα μετατοπίζεται από το πρακτικό στο εικονικό / συμβολικό επίπεδο, ο εν λόγω …πελαγώνει, γινόμενος όλο και πιο εύχρηστος.
Το ποσοστό των “αρνησίκοσμων” σήμερα είναι de facto μεγαλύτερο από ποτέ, καθώς αυξάνεται ο αριθμός και η δυναμική των distractions.