Παρακολουθώ με ενδιαφέρον κάποιες αναλύσεις περί το ιρανικό, στο πλαίσιο του τηλεοπτικού λόγου. Το ενδιαφέρον έγκειται στο ότι είναι αδύνατο να λάβεις στοιχειώδη ενημέρωση ασυνόδευτη από σχόλια, αποτιμήσεις και προβλέψεις. Και στο ότι, συνήθως, αυτές οι τελευταίες είναι διασκεδαστικές.
Υπάρχουν και εξαιρέσεις, που σε κάνουν να βγαίνεις απ’ τα ρούχα σου. Όπως ο διάλογος που εκτυλίσσεται στο βίντεο (εδώ) ανάμεσα στους “δημοσιογράφους” και τον (όχι τόσο συμπαθή όσο ενδιαφέροντα) κύριο Σωτήρη Μητραλέξη, Δόκτορα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων και Ερευνητή του University College Of London – μεταξύ άλλων πηχυαίων τίτλων. Σε ένα σημείο (2:40) ο ειδικός θα ακουστεί να λέει με το χαρακτηριστικό τρόπο ομιλίας του : “και φτάνουμε σε κάτι το οποίο εγώ θεωρώ ιστορικό, να βγαίνει στην αμερικανκή τηλεόραση πρώην διευθυντής της CIA, ο John Owen Brennan και να λέει “εγώ πιστεύω περισσότερο τους Ιρανούς παρά τον Τραμπ, γιατί ξέρουμε εκ των πραγμάτων ότι τα φθέγματα (σ.σ.: παρακαλώ!) του Τραμπ δεν έχουν φερεγγυότητα”. Όταν αυτό το λέει – αντίπαλου κόμματος, δεν έχει σημασία – πρώην διευθυντής της CIA, καταλαβαίνει κανείς πού βρισκόμαστε ως προς τη φερεγγυότητα της κάθε πλευράς. Το θεωρώ δηλ. πολύ κομβικό το ότι έλαβε χώρα αυτή η δήλωση”…
…Αυτά από τον κύριο Μητραλέξη, άνευ απαντήσεως φυσικά από πλευράς “δημοσιογράφων”.
Να σημειώσουμε εδώ απ’ την ανειδίκευτή μας θέση τα ακόλουθα :
Ο John Brennan (φωτό ανοίγματος) είχε διορισθεί επί προεδρίας Obama. Ήταν ακόμα διευθυντής της CIA, όταν εκλέχθηκε ο Trump το 2016. Από την πρώτη στιγμή υπήρξε τεράστια ένταση μεταξύ των δυο ανδρών : ο Brennan ήταν από τους πρωταγωνιστές της επιχείρησης δολοφονίας χαρακτήρα του DT, γνωστής ως Russian collusion. Φυσικά και δε σταμάτησε με την ενθρόνισή του, συνεχίζοντας να τον κατηγορεί ως ανέντιμο, ανήθικο, διεφθαρμένο, αυταρχικό και συμφεροντολόγο. Μπορεί κανείς να εικάσει ότι ο Τραμπ, αντιδρώντας …δεν εφείσθη χαρακτηρισμών και επιθέτων.
Μια ιδέα του ρόλου του Brennan στην υπόθεση * προκύπτει απ’ τα εξής, αποδειγμένα από δικαστική έρευνα:
Ως Διευθυντής CIA, είχε ενημερωθεί ότι η καμπάνια της Hillary Clinton είχε εγκρίνει σχέδιο συκοφάντησης του Trump ως συνεργάτη των Ρώσων (το λεγόμενο Clinton Plan). Τον Αύγουστο 2016, ο ίδιος το παρουσίασε στον Obama, τον Biden, τον Comey και άλλους πρωταγωνιστές της συνωμοσίας…
Ήταν ο συντάκτης του Intelligence Community Assessment (ICA), Ιανουάριος 2017, το οποίο κατέληγε στο πόρισμα ότι η Ρωσία παρενέβη στις αμερικάνικες εκλογές προς βοήθεια του Trump. Σ’ αυτό συμπεριλήφθηκαν “στοιχεία” από το περίφημο Steele Dossier, ** τα οποία ανώτερα στελέχη της CIA είχαν χαρακτηρίσει “διαδικτυακές διαδόσεις”. Ο Brennan απέρριψε τις αντιρρήσεις τους. Σύμφωνα με αποχαρακτηρισμένα έγγραφα, σ’ αυτούς που του επισήμαναν τα προβλήματα του Dossier, έδωσε την περίφημη απάντηση : Yes, but doesn’t it ring true?
Στο δικό μου μυαλό τώρα, σκηνές όπως η του διαλόγου Μητραλέξη – “δημοσιογράφων”, ενισχύουν το εξής σενάριο : Η αρχική εκστρατεία παραπληροφόρησης / δυσφήμισης / υπόσκαψης του DT oυδόλως έχει υποχωρήσει. Στο πλαίσιο αυτής ακριβώς εντάσσονται πολλά απ’ όσα ακούγονται …στην παρούσα περίοδο. Βεβαίως ο ίδιος ο Trump 47, κάθε άλλο παρά διευκολύνει την κατάσταση – το αντίθετο. Γιατί, το ότι πρόκειται για άλλο άνθρωπο απ’ τον Trump 45, είναι δεδομένο.
* Την είχα παρακολουθήσει βήμα-βήμα, υπήρξε άλλωστε ένας απ’ τους λόγους της συμπάθειας μου για τον τότε DT.
** Steele Dossier : αναφορά ανεπεξέργαστων πληροφοριών από τον πρώην πράκτορα της MI6 Christopher Steele το καλοκαίρι του 2016. Χρηματοδοτήθηκε από την καμπάνια της Hillary Clinton και την Εθνική Επιτροπή του Δημοκρατικού Κόμματος. Περιείχε συκοφαντίες περί συνωμοσίας/συνεργασίας της καμπάνιας Trump με τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων των περίφημων …σεξουαλικών εκβιασμών (“pee tape”) από το Κρεμλίνο.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Τελευταία πάντως ο τύπος μιλάει ασυνήθιστα πολύ χωρίς καμία συνοχή ακόμα και για τα δικά του δεδομένα.
Εννοείς τον Trump, υποθέτω και όχι το …Μητραλέξη. 😃
Ναι γενικά, καταναλώνει υπερβάλλουσες ποσότητες γλιστρίδας τελευταία. Το πρόβλημα, όπως το βλέπω απ’ τις πληροφορίες (facts) που διακινούνται, είναι ότι δεν βλέπω καμία περίπτωση, as in, κανένα τρόπο να τελειώσει η φάση αυτή πριν να υπάρξει κάποιου είδους τέλος : αφενός οι Ιρανοί έχουν περάσει, ή έτσι δείχνουν, σε τύπου Samson Option σενάριο. Αφετέρου, και αυτό είναι το πιο σημαντικό απ’ αυτά που δεν επισημαίνονται (εξ ου και το αναφέρω, γιατί γενικά βαριέμαι να λέω διάφορα) η περίφημη “αποκέντρωση” του αμυντικού συστήματος του Ιράν, το “εξαιρετικά περίπλοκο” της λειτουργίας της δημοκρατίας του, και το γεγονός ότι πλείστοι όσοι αξιωματούχοι έχουν ήδη δολοφονηθεί καθιστούν a priori επισφαλή την ίδια τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης, με την έννοια της (πιθανής) απουσίας ισχυρής, σεβαστής από όλους κεντρικής εξουσίας. Πράγμα που οδηγεί στο ότι, η μόνη διαγραφόμενη οδός προς την “τελική νίκη” είναι η της γενικής εξάρθρωσης των (υπο-)δομών της χώρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλους μας.
Ο Τραμπάκουλας είναι (ή θέλει να μείνει στην ιστορία ως τέτοιος) απ’ τους “ηγέτες” που αφήνουν το στίγμα τους στην ιστορία. Το ότι αυτό δε γίνεται άνευ σπασίματος αυγών είναι γνωστό σε όλους. Εκείνοι των οποίων τη γνώμη κανείς ποτέ δε ρώτησε επ’ αυτού είναι …τα αυγά. Εμείς δηλαδή.
Αυτός ο Μητραλέξης φαίνεται μάλλον αξιοπρεπής, αν κρίνω από το – ασυνήθιστο για μένα – τρίλεπτο που έκανα τον κόπο να του αφιερώσω. Παρεμπιπτόντως έριξα μια ματιά σε κανά δύο πρόσφατες (για τα σχόλια και μόνο εννοείται, ο ίδιος είναι για τα πανηγύρια) συνεντεύξεις του Μάζη και διαπίστωσα ότι αντί του καθιερωμένου λιβανίσματος για πρώτη φορά κυριαρχούσε στα σχόλια του YT το κράξιμο.
Ιδιαίτερα διασκεδαστικό μού φάνηκε μάλιστα το γεγονός ότι το ταλέντο του ως αντίστροφου προφήτη έχει γίνει πλέον ευρέως αντιληπτό.
Είναι γεγονός ότι η επίκληση του τίτλου του προφήτη εκ μέρους του Μάζη για τον εαυτό του, δεν έχει καμιά σχέση με καλό γούστο. Για να μη προσθέσω ότι τα τελευταία 2-3 χρόνια αυτοπροσδιορίζεται και ως “ποιητής” και “ζωγράφος”. Να υποθέσω ότι έχει επιδοθεί σε direct competition με τον έτερο πολυμαθή και πολυπράγμονα, γνωστό και ως “εξυπνότερο Έλληνα”… 🤣
Αυτόν έχω πολύ καιρό να τον ελέγξω. Είναι και βαρετός ο άτιμος😴
Ο Μητραλέξης είναι έως και ενδιαφέρων (αν και το πεποιημένο “λόγιο” στιλάκι του και η οιστρηλατημένη, αδιόρατα παλλόμενη φωνή, μου δίνουν ελαφρώς στα νεύρα) υπό την έννοια μιας ασυνήθιστης στις μέρες μας συγκρότησης και μιας διαφαινόμενης ευρύτερης κουλτούρας – να μην ξεχάσω και το λαουτάκι που κυριαρχεί στο φόντο των συνεντεύξεών του. Αλλά το να αξιολογεί κάποιος τη φερεγγυότητα ενός προέδρου απ’ τα λεγόμενα γ’ αυτόν του Νο 1 ορκισμένου διώκτη / εχθρού αυτού, και “παρεμπιπτόντως” του πιο διεφθαρμένου διευθυντή της CIA απο καταβολής CIA, συνιστά είτε ασυγχώρητη άγνοια, είτε αποχρώσα ένδειξη εξυπηρέτησης της παλιάς καλής αντι-Τραμπ ατζέντας. Πολύ πιο πειστικοί είναι κάποιοι παραδοσιακοί συμπαθούντες που έχουν βγει εναντίον του (όχι ο Tucker Carlson) από διάφορους παραδοσιακούς εχθρούς (“told you so…”) που έχουν βγει και πανηγυρίζουν.
Μάλλον θα γίνω κουραστικός επαναλαμβάνοντας ότι τα σχόλια τόσο του ενός όσο και του άλλου δεν με αφορούν καθεαυτά. Ο Τραμπ έχει καταντήσει πλέον χωριό που φαίνεται. Πέραν τούτου άλλος θέλει να δικαιωθεί, άλλος να δικαιολογηθεί, άλλος να σώσει την ψυχή του, τι να πω. Προσωπικά θέματα του κάθενός.
Στη συγκεκριμένη φάση θα συμμαχούσα με οποιονδήποτε προκειμένου να ξεφορτωθούμε το γεροπαραλυμένο. Τα κίνητρά τους τα συζητάμε αργότερα. Εδώ δεν είχαμε προβλημα επί πανδημίας με τους φασίστες και τις θεούσες. Εσένα δεν σε πιέζω άλλο, γιατί έχω καταλάβει ότι τον συμπαθείς😇
Τελικά βέβαια οι φασίστες και οι θεούσες free speech warriors – της Αμερικής τουλάχιστον – αποδείχθηκαν τόσο χάλια όσο θα περίμενε κανείς, όταν ανέλαβαν τα ηνία. Φαντάζομαι ότι το ίδιο θα συμβεί και στην περίπτωση που οι παραδοσιακοί αντίπαλοι των προηγούμενων επανέλθουν. Από τον Άννα στον Καϊάφα.
..και από το κακό στο χειρότερο.
Μπα στην παρούσα φάση αν μπορούσα να πατήσω ένα κουμπί και να ερχόταν στην εξουσία ο …Μπάιντεν (back from the dead!) θα το έκανα.
Το τι τσιμπούκι έχουμε να φάμε με τις μαλακίες των στρατόκαυλων ελάχιστοι το συνειδητοποιούνε. Και όταν το συνειδητοποιήσουν θα είναι αργά.
Οι “φασίστες” και οι “θεούσες” …αφέθηκαν να γίνουν έτσι απ’ τη φρικτή πολιτική των pre-Trump κυβερνήσεων που τους είχαν παρατημένους στην τύχη τους. Για να μην πάω πίσω, στις ρίζες του φαινομένου των rednecks, hillbillies etc, στον 18ο-19ο αιώνα : λευκοί σκλάβοι, των οποίων οι συνθήκες εργασίας / διαβίωσης ήταν συχνά αθλιότερες από εκείνες των νέγρων “συνδέλφων τους”. * Επρόκειτο για τα “αποβράσματα” της αγγλικής, σκωτικής, ιρλανδικής κοινωνίας, κατάδικους οι οποίοι αντάλασσαν τα κάτεργα με συμβόλαια στο αμερικάνικο mid-south. Άμα τη λήξει του συμβολαίου περιήρχοντο στην πιο δεινή θέση, αυτή του white trash.
Στους απογόνους αυτών των ανθρώπων έρριξε για πρώτη φορά ένα (τόσο) στοργικό βέμμα ένας πολιτικός. Κι αυτός ήταν, believe or not, ο Τραμπάκουλας. Άλλος ένας λόγος που τον είχα συμπαθήσει.
* Από εκεί πηγάζει σε μεγάλο βαθμό το “ρατσιστικό” τους μίσος.
Και για τους ευρωπαίους ομοτέχνους των φοβάμαι τα χειρότερα – σε περίπτωση που αποκτήσουν μαζικά και χωρίς όρια εξουσία – για να πω την αλήθεια. Που την έχω πει δηλαδή επανειλημμένα😁
Πολύ αμφιβάλλω πάντως αν το ενδιαφέρον του Τραμπάκουλα for all the white niggers ήταν περισσότερο ειλικρινές από τις φιλειρηνικές του διακηρύξεις. Απλά έλεγε αυτά που είχε ανάγκη νακούσει ο κόσμος. But there was no way to know back then.
Ο έτσι ήταν well-known, πολύ πριν ασχοληθεί με την πολιτική, για την προσβασιμότητα / αμοιβαία συμπάθεια που τον συνέδεε με τα λαϊκά στρώματα (I know what I’m talking about). Είχε περάσει την εικόνα του σκληρά εργαζόμενου “ανθρώπου της πιάτσας”, που αισθανόταν πιο άνετα ανάμεσα στους blue collar workers απ’ ότι στο περιβάλλον της Wall Street. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι το ενδιαφέρον του ήταν ειλικρινές, και ότι στην αρχή τουλάχιστον είχε καλό σκοπό. Απλώς με όσα επακολούθησαν, και τέλος με την παρά λίγο δολοφονία, έφτασε στο breaking point και …είδε το φως.
Το θέμα με το Ιράν κτλ. είναι ότι το πράμα σκουραίνει και μάλλον πάμε σε worst case scenario.
…Ούτε λίγο ούτε πολύ δηλ., αυτό που δεν πέτυχαν με τον κορωνοϊό – ή προγραμματισμένα το έφτασαν μέχρι ενός σημείου – δηλ. universal collapse, θα το πετύχουν τώρα, με την εκ προοιμίου αποτυχημένη επιχείρηση που ετοιμάζει ο ξεμωραμένος/παραπλανημένος/υπνωτισμένος/ελεγχόμενος με το τηλεκοντρόλ Τραμπάκουλας, παραβιάζοντας όλες τις περί του αντιθέτου υποσχέσεις του.
Το άσχετο εντωμεταξύ αλλά υπάρχει μια ιδιαίτερα μεγάλη χώρα που ποτέ στη ζωή μου δεν έχω ακούσει στις ειδήσεις: η Μογγολία.
Ε ξέρεις τώρα. Μετά το twenty twenty το πράγμα εξελίσσεται progressive style με ποικιλία θεμάτων, δυναμικές αντιθέσεις και τα σχετικά. Οι επαΐοντες της ποπ κουλτούρας βλέπουν απλώς μια σειρά ξεκάρφωτων αυτοτελών επεισοδίων. Οι έχοντες όμως μια ευρύτερη μουσική παιδεία περιμένουν συστηματικά την έκπληξη και – από ένα σημείο και μετά – την κορύφωση.
Αίσθησή μου πάντως είναι ότι δεν φτάσαμε ακόμα στην τελική κορύφωση και ότι κάπως θα διευθετηθεί έστω και προσωρινά το ζήτημα. Εξάλλου το θέμα θα ήταν για γέλια σε περίπτωση που δεν ήταν κυρίως για κλάματα. Οι αισιόδοξες προβλέψεις μου βέβαια δεν φημίζονται για την αξιοπιστία τους, ούτε όμως και οι απαισιόδοξες είναι πραγματικές προβλέψεις. Κραυγές περισσότερο. Κλωτσιές. Τέτοια πράγματα. Κι ας είναι και στον αέρα.
Η κορύφωση είναι κάτι που θα προκύψει αργότερα, αλλά από εξελίξεις που θα δρομολογηθούν με την τεράστια χοντράδα που ετοιμάζεται. Μακάρι να κάνω εγώ τεράστιο λάθος, γιατί περιθώρια για πολύ ζόρισμα για κάποιους από μας, δεν υπάρχουν.
Αυτό να λέγεται. Ή για να το θέσω με κάποια στιχάκια που είχα γράψει παλιότερα:
Με ντρίπλα ξεφεύγεις
Δεν μπορείς να κερδίσεις
Στερνή σου ελπίδα η παράταση
Και οι καθυστερήσεις.
👍👍👍
Πάντως, για να τα λέμε both ways, η “εξέλιξη” μέχρι στγμής περιλαμβάνει, εκτός από την επιβεβαίωση του ότι όντως διεξάγονται διαπραγματεύσεις : περαιτέρω παράταση από πλευράς Τραμπάκουλα μέχρι τις 6/4, και …”σύσταση” του ΥΠΕΞ Κίνας στο Ιράν να επιδιώξει συμβιβασμό.
Μην ξεχνάμε και το Ισραήλ που παρά τη φημολογούμενη αθανασία των κατοίκων του και το αδιαπέραστον της αντιπυραυλικής ασπίδας του έχει γίνει ψιλοερείπια. Ενα διάλειμμα τουλάχιστον επιβάλλεται.
Με την επιφύλαξη που πάντα υπάρχει με τις πηγές ενημέρωσης, ιδίως όταν πρόκειται για εκτιμήσεις, δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου τέτοιου επιπέδου καταστροφή στο Ισραήλ. Άλλωστε οι επιθέσεις εκατέρωθεν συνεχιζονται και θα συνεχίζονται σε όλη τη διάρκεια, και της παράτασης. Η τελευταία αφορά σε “δέσμευση” Τραμπάκουλα για μη επίθεση αποκλειστικά σε ενεργειακες πηγές. Υποθέτει κανείς ότι αυτό αφήνει ελευθερία κινήσεων ως προς όλα τα άλλα, συμπεριλαμβανομένων αποβατικών επιχειρήσεων. Οι τελευταίες με αγχώνουν γιατί κατά την ηλίθια συνήθειά μου “διακτινίζομαι” στο πεδίο της μάχης, εν μέσω πυροβολισμών και εκρήξεων. Για να μη μιλήσω για τους αλεξιπτωτιστές της υποθέσεως. Η ιδέα να πηδάς με αλεξίπτωτο αποτελεί το ισοδύναμο του pure madness, για κάποιον που δεν μπαίνει καν σε αεροπλάνο όπως εγώ. Φαντάσου δηλ. να πηδάς, και στο καπάκι να σε περιμένουν κάτω …οι φρουροί της επανάστασης.
Τι να πω κι εγώ που έχω γενικά υψοφοβία. Κατά τα φαινόμενα πάντως μια συνήθεια είναι όλα. Πρώτος ξάδερφος και καλός μου φίλος, με τον οποίο μεγαλώσαμε μαζί στο χωριό, είναι τώρα βετεράνος των ειδικών δυνάμεων με συμμετοχή σε όλες τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ από τη Βοσνία και μετά. Καταδύσεις, αλεξίπτωτα, σαμποτάζ, you name it. Μέχρι και από σχολή βασανιστηρίων έχει περάσει σε περίπτωση που τον έπιαναν. Μετά την (πρόωρη εννοείται) συνταξιοδότηση εργάζεται ως bodyguard Αράβων VIPs και ως ασφάλεια σε τάνκερ. Σε πληροφορώ λοιπόν ότι πριν καταταχθεί στο στρατό του έπιανα το χέρι για να μπει στη θάλασσα μέχρι το.. γόνατο.
Ειδικά στο θέμα της εξοικείωσης των στρατιωτών με τις πτώσεις από αεροπλάνο η εκλεπτυσμένη τακτική των εκπαιδευτών – σύμφωνα τουλάχιστον με τις διηγήσεις του – ήταν απλά να κλωτσάνε όσους είχαν τον παραμικρό δισταγμό από την πόρτα του αεροπλάνου στο κενό. Περιέργως όλοι άνοιγαν μια χαρά το αλεξίπτωτο και προσγειώνονταν τελικά σαν πουλάκια.
Γι’ αυτό που λες με την κλωτσιά το καταλαβαίνω απόλυτα από “παρόμοιες” περιπτώσεις. Άμα βρεθείς ξαφνικά στα βαθειά, αναγκάζεσαι να συγκεντρωθείς/σοβαρευτείς και τα πολλά-πολά πάνε περίπατο. Ακόμα και ακροβασία να με βάζανε να κάνω, κάτι θα κατάφερνα …πριν γκρεμοτσακιστώ. Αλλά όχι και να πάω γυρεύοντας.
Καλά για το ότι υπερνικώνται όλα είμαι σίγουρος. Αλλά το τελευταίο που θα έμπαινα στον κόπο να υπερνικήσω είναι το σοβαρότερο, δηλ. η υψοφοβία μου (εννείται ότι και η δική μου δεν περιορίζεται στα αεροπλάνα – εδώ δυσκολεύομαι να βάλω μια σκάλα σε ένα τοίχο και να ανέβω πάνω απ’ το 6o σκαλοπάτι). Στα χρόνια του περιοδικού είχα χάσει απίστευτες ευκαιρίες για ταξίδια σε Ευρώπη & Αμερική προς κάλυψη συναυλιών κλπ., λόγω αεροφοβίας. Όταν βλέπω άτομα στην τηλεόραση να κάνουν ορειβασία με σχοινιά …αλλάζω κανάλι γιατί αγχώνομαι. Η ιδέα ότι κάποιος κάνει ισορροπία πάνω σ’ ένα σχοινί χωρίς δίχτυ ασφαλείας (υπάρχει ένας που είχε διασχίσει έτσι την απόσταση μεταξύ δυο ουρανοξυστών ας πούμε 🤪) απλώς δε χωράει στο μυαλό μου. “That does not compute”, που έλεγε το Ρομπότ στο Lost In Space. 🤖
Να υποθέσει κανείς ότι ο DT σαν άνθρωπος των reality, στήνει εκεί ολόκληρο Σεσιλντεμιλικό σκηνικό με αεροπλανοφόρα, πεζοναύτες et al; Γιατί ούτως ή άλλως, ακόμα και τώρα, για να τα μαζέψει όλα αυτά / γυρίσει πίσω, το κόστος θα είναι απείρως μικρότερο (σε χρήμα, για ζωές δε μιλάμε) απ’ ότι για να τα ρίξει τελκά στη μάχη.
Πάντως το κλασικό αφήγημα περί σουνιτικών κρατών που “θέλουν να τα βρουν με το Ισραήλ”, “γυρίζοντας σελίδα” κλπ. και περί “Ιράν ως κύριας εστίας αποσταθεροποίησης” δείχνει να κερδίζει επικίνδυνα (για τους Ιρανούς) έδοαφος.
Η αλήθεια είναι ότι το Ιράν δεν φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο στους “φίλους και γείτονες”. Μέχρι και το Κατάρ – που χρηματοδοτούσε υποτίθεται την αντιεβραϊκή προπαγάνδα – τον έφαγε τελικά τον πύρκαυλο. Δύσκολο το βλέπω επομένως να γίνονται τα πράγματα μέλι γάλα. Δεν θα ήταν άσχημα εξάλλου να τα βρουν κάπως όλοι αυτοί με το Ισραήλ, από την άποψη ότι δεν αποκλείεται να του εμφυσήσουν και κάποια ψήγματα λογικής. Αν σκέφτεσαι πάντως τίποτα περίεργα σενάρια εναντίον της Τουρκίας, ξέχασε τα καλύτερα. Με δεδομένη τη σχετική γειτνίαση των δύο κρατών, μια υποθετική επίθεση του Ισραήλ στην Τουρκία θα ήταν καθαρή αυτοκτονία.