Δεν υπάρχει κάτι πιο “διασκεδαστικό” ή εξοργιστικό, ανάλογα με τη διάθεση, από τους πανηγυρικούς των επιφανών της πολιτικής σκηνής (βλ. screen shot απο Καθημερινή) για την επέτειο της δικτατορίας : όσοι έχουν διατηρήσει στοιχειώδη αποθέματα κριτικής σκέψης γνωρίζουν ότι η μόνη διαφορά ανάμεσα στην τότε και την παρούσα πολιτική τάξη πραγμάτων αφορά στο βαθμό της ιδιοτέλειας. Και ότι, μ’ αυτό το κριτήριο, η τρέχουσα γενιά “δημοκρατικών” πολιτικών – ανεξαρτήτως χώρου – αφήνει πίσω έτη φωτός τους τυράννους της “Ελληνικής Επαναστάσεως”. Οι οποίοι, αν μη τι άλλο, θεωρούσαν μέσα στο χοντρό μυαλό τους ότι υπηρετούν κάποιες αξίες, απομακρύνοντας τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Η πολιτική ιστορία της χώρας των τελευταίων προ ’67 χρόνων κρατείται επιμελώς στο σκοτάδι – με εξαίρεση φυσικά την αποστασία του “Εφιάλτη” Μητσοτάκη senior στην οποία έχει ριχθεί άπλετο φως …από τη μια πλευρά κατ’ αποκλειστικότητα. Το ίδιο και με την ιστορία της ίδιας της δικτατορίας, η οποία λαμβάνεται σαν κάτι ενιαίο, χωρίς διαφορετικές τάσεις μέσα στους κόλπους της – πράγμα που οδηγεί σε τερατώδεις αοριστολογίες του τύπου του Πολυτεχνείου που “έριξε τη Χούντα” ή της Χούντας που “έκανε το πραξικόπημα στην Κύπρο”.
Η τελευταία φυσικά κοινωνική συνθήκη που θα ευνοούσε μια πιο ενδελεχή εξέταση των παραπάνω είναι η σημερινή, η οποία θα μπορούσε να περιγραφεί – επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά – σαν θεοκρατική τεχνοφεουδαρχία, με τη “θεοκρατική” παράμετρο υπηρετούμενη από ένα επιστημονικό ιερατείο το οποίο χειρίζεται, με όρους του θεάματος, μια “απλησίαστη για τον κοινό νου” τεχνογνωσία, ανεπίδεκτη εξέτασης ή θου Κύριε, κριτικής.
Την επιρροή των τελευταίων στη ζωή μας ετοιμαζόμαστε να τη νιώσουμε ξανά, αν κρίνουμε από τις δημοσιεύσεις που έχουν αρχίσει να πυκνώνουν (βλ. screen shot από in.gr). Σύμφωνα με αυτές, αυτό που έρχεται – ή …αποτελεί μιντιακό consensus ότι έρχεται – είναι ένα ακόμα παγκόσμιο οικονομικό σοκ. Το τελευταίο, μέσα από μέτρα αντίστοιχα της εποχής της “πανδημίας”, δεν οδηγεί πουθενά αλλού από …μερικά ακόμα κρίσιμα βήματα προς την ποθητή για κάποιους κατάσταση εκτάκτου ανάγκης / μετατροπής κρατών σε failed states / παγκόσμια διακυβέρνηση.
Η ελληνική “δημοκρατική” πολιτεία, άσχετα απ’ το ποιους (θα) στελεχώνεται, αναμένεται να πρωτοπορήσει και εδώ, όπως έκανε στην περίοδο της “πανδημίας”.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Τα έχουμε ξαναπεί. Σε σχέση με το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού του ο δυτικός κόσμος δεν παράγει πρακτικά τίποτε. Οι κρίσεις αυτές επιταχύνουν με τον ένα ή τον άλλο τροπο το την πορεία προς αναπόφευκτο.
[Είναι κάμποσος καιρός τώρα που ο σχολιασμός μέσω του παλιού μου κινητού έχει καταντήσει μαρτύριο]
Δεν έχει σημασία το αν είναι “συστηματικές” κρίσεις ή αποτέλεσμα συνειδητού σχεδιασμού. Το καπιταλιστικό σύστημα είναι στην πραγματικότητα μια μορφή τεχνητής νοημοσύνης με τους ανθρώπους ως δομικά του στοιχεία. Δεν τους ωθεί απλά προς ορισμένες κατευθύνσεις. Τους κάνει να τις θέλουν κιόλας.
Έτσι εξηγείται ο φαινομενικά παράλογος χαρακτήρας της πολιτικής καί λαϊκής βούλησης των τελευταίων ετών που στρέφεται κατάφωρα ενάντια στα ίδια τους τα συμφέροντα. Δεν είναι δικιά τους ή βούληση.
Αν το σύστημα χρειαστεί να ξεφορτωθεί οριστικά την πλειοψηφία του πληθυσμού, να είσαι σίγουρος ότι ο τελευταίος θα συνδράμει τον αφανισμό του μετά χαράς.
Συμφωνώ 100% ότι το καπιταλιστικό σύστημα αποτελεί grosso modo, ένα είδος προδρόμου της σημερικής ψηφιοποίησης και των αλγόριθμων της AI – είχα γράψει ενα μικρό κείμενο στον ΗΧΟ των ’00s περί ποσοτικοποίησης στην οποία συγκλίνουν από “διαφορετικούς” δρόμους η βιολογία, η φυσική και η οικονομική επιστήμη.
Αυτό δεν (θέλω να πιστέψω ότι) αποκλείει τη δυνατότητα παρέμβασης και κάποιων αποκλίσεων. Σίγουρα πάντως η ύπαρξη σχεδίου όπως αυτού που de facto υφίσταται δε διευκολύνει καθόλου τα πράγματα.
…Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα από το ότι “δεν παράγουν ουσιαστικά τίποτε” είναι ότι, συνειδητά κάποιοι (βλ. “ευρωπαϊκές κυβερνήσεις”) προσπαθούν να εξαφανίσουν κάθε περίπτωση αντιστροφής του φαινομένου.
Σιγά μη στρώσουν κώλο οι πορφυρογέννητοι να δουλέψουν. Κατεξοχήν απασχόληση των ευγενών υπήρξε ανέκαθεν ο πόλεμος.
https://youtu.be/yRvljAT4O6Q?is=Qi2BMlp6FwU6sjNT
Ο “άθλιος” Greg Lake έγραψε το τραγούδι όταν ήταν 12 ετών.
Ακριβέστατα. Και βέβαια, η με παντοίους τρόπους διάχυση της πολεμικής κουλτούρας στη σύγχρονη κοινωνία (ακόμα ένα “δώρο” της Γαλλικής Επανάστασης) αποτελεί μια από τις κύριες εκφάνσεις του εκδημοκρατισμού της.