Δε θεωρώ υπεραπλούστευση τη σκέψη ότι το σύνολο της επικαιρότητας (ακόμα και τα ζητήματα “ζωής και θανάτου”) αποτελεί απλώς ένα τεράστιο αποπροσανατολισμό από τα αληθινά σημαντικά που, εκ της φύσεώς τους, δεν μπορούν να είναι επικαιρικά, ούτε να αποτελούν αντικείμενο ποδοσφαιρικής ή …πολεμικής αντιπαράθεσης.
Στο παραπάνω κόνσεπτ υπάγεται η αφασική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει τα απανταχού μίντια, μέινστριμ, εναλλακτικά και σόσιαλ. Μόλις προηγουμένως έπαιρνα τη δόση μου από αυτό, παρακολουθώντας ρεπορτάζ σε ένα από τα μέσα του δικού μας μέινστριμ : δημοσιογράφοι μπροστά σε εναλασσόμενους, πελώριους χάρτες των Στενών του Ορμούζ, να ανταλάσσουν κατά ριπάς “πληροφορίες” “εκτιμήσεις”, “αναλύσεις” και “προβλέψεις”, συμφωνώντας, διαφωνώντας, επικαλούμενοι “έγκυρους” συναδέλφους απ΄ την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, την ύπαρξη των οποίων ήταν φανερό ότι πληροφορήθηκαν προχθές. Χωρίς καμία συναίσθηση της γελοιότητάς τους, καθώς το πλαίσιο στο οποίο συμβαίνουν όλα αυτά είναι μια μόνιμη, ομολογούμενη από τους …ίδιους επιχείρηση παραπληροφόρησης και από τα δυο στρατόπεδα. Η τελευταία είναι το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να αναμένει ένας φυσιολογικός άνθρωπος.* Και όμως εμφανίζεται ως κάτι περίεργο και πρωτοφανές, αποτελώντας μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τη συνέχιση της αντι-τραμπ προπαγάνδας, η οποία και αποτελεί ένα από τους βασικούς λόγους / όρους λειτουργίας των δελτίων ειδήσεων. Τα παραπάνω, παρεμπιπτόντως, σε πείσμα της στρατοκρατικής ατζέντας που τα διέπει, διακινούνται κυρίως από …γυναίκες. Μέχρι μια εποχή προσβλέπαμε στ’ αυτές σαν σε κάποιες ευμενείς “μητρικές” οντότητες διαπνεόμενες από φυσική απέχθεια για τον πόλεμο και τη βία γενικότερα. Σήμερα, εν ονόματι της …κατάργησης των στερεοτύπων, τις έχουμε να φωνασκούν πρωτοστατώντας σε συζητήσεις για φρεγάτες, ντρόουνς και πυραυλικά συστήματα.
Είναι κι αυτό μια πρόοδος.

* Ποιος επιτελής εκθέτει τα αληθινά σχέδιά του σε κοινή θέα; η “αλλοπροσαλλοσύνη” του Τραμπ είναι απλώς η θορυβώδης βερσιόν της μυστικοπάθειας.