Η χώρα υπό καθεστώς εορταστικής τηλε-κατάληψης από τον Κωνσταντίνο Αργυρό.
Το “κόστος φιάλης” για το σκυλάδικο ρεβεγιόν : 1.500 – 4.000 γιούρο.
Επιχείρηση “Πυρετός το Σαββατόβραδο”, με την εφορία να πραγματοποιεί εφόδους στα μεγαλύτερα κέντρα διασκέδασης τις εορταστικές ημέρες.
Η ΑΑΔΕ δεσμεύει λεφτά απ’ τους τραπεζικούς λογαριασμούς εργαζομένων, για χρέη, εκμεταλλευόμενη την “υπέρβαση” του ορίου των ακατάσχετων, λόγω μισθού + δώρου.
Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη εκτελεί …εορταστκούς ελέγχους στην άσφαλτο, με μπάτσους μασκοφόρους, σιδερόφρακτους, να σε διαπερνούν με το “ψαρωτικό” τους βλέμμα. Όχι γιατί είσαι κάποιος …καταζητούμενος, αλλά γιατί δεν είσαι.
Αν τα ανωτέρω (και άλλα ανάλογα) δε συνθέτουν μια χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, θα ‘θελα να ‘ξερα τι ακριβώς συνθέτουν.
Αυτό είναι το Christmas spirit σε Ελλάδα και Ευρώπη – κάποιοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου στον οποίο περιέρχονται τα ιερά και τα όσια απ’ την προϊούσα ισλαμοποίηση.
Αλλά οι αφροασιάτες λαθρομπουκαδόροι δεν έχουν λόγο να σέβονται αυτά που πρώτοι οι “Χριστιανοί” ποδοπατούν. Την πόρτα βρήκαν ανοιχτή οι άνθρωποι και μπήκαν : τα σύνορα έχουν πέσει προ πολλού – πριν καν στηθούν οι φράκτες.
Το “σπίτι” είναι δικό τους, και τα κλειδιά τους τα έχουμε παραδώσει οι ίδιοι.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Εντωμεταξύ τις προάλλες μου έστειλε μήνυμα με χριστουγεννιάτικες ευχές η.. ΑΑΔΕ. Σημαίνει κάτι αυτό??
(Πάει κι αυτό : οικογενειακή μετα-χριστουγεννιάτικη ευωχία με χλαπάκιασμα – ισοδύναμο τριών ημερών τουλάχιστον + τις ανάλογες ποσότητες οίνου. Άλλος ένα “Γολγοθάς” απέμεινε, ο πρωτοχρονιάτικος, και του χρόνου πάλι)
Ένας Θεός ξέρει τι συμβαίνει. Από τα λίγα που έχω δει στις ειδήσεις, οι κινδυνεύοντες είναι βασικά αγροκτηνοτρόφοι (ένεκα ΟΠΕΚΕΠΕ) και κυρίως συμμετέχοντες στα μπλόκα! Υποθέτω ότι ταυτόχρονα με όλα αυτά η ΑΑΔΕ στέλνει ευχές με το αμπεμπαμπλόμ για να προβάλλει το κοινωνκό της πρόσωπο. Σε οποιαδήποτε περίπτωση δε φαίνεται κάτι επικίνδυνο, εκτός αν “τυπικά” ή/και …εν αγνοία σου είσαι αγρότης! 🚜 🚜 🚜
Εντάξει ο επονομαζόμενος “αγρότης” του σήμερα δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό αγρότη της δεκαετίας του 70 ή ακόμα και του 80 πόσο μάλλον του.. Κιλελέρ. Αν εξαιρέσουμε όσους καλλιεργούν ένα χωραφάκι στον ελεύθερο χρόνο τους, οι άλλοι αποτελούν ένα συνδυασμό εισοδηματία και δημοσίου υπαλλήλου. Όταν ήμουν μικρός, όλοι σχεδόν οι συγγενείς μου ήταν κανονικοί αγρότες, εργάζονταν στα χωράφια και τα σχετικά. Σήμερα δεν είναι κανένας. Τα όποια κτήματά τους περιήλθαν με τον α’ ή β’ τρόπο στην κυριότητα των “γαιοκτημόνων” συγγενών τους, οι οποίοι τα δουλεύουν ως επί το πλείστον με μετανάστες. Anyway καλά να είναι οι άνθρωποι, τα αιτήματά τους εμμέσως βολεύουν κι εμένα. Live and let live.
Εσύ θα τα ξέρεις καλύτερα, εμένα απλώς ο πρασινοφρουρός – μαύρο πρόβατο της οικογένειας θείος εκ Βορείου Ελλάδος με ενημέρωνε γελώντας στα ’80s για το θάψιμο των σοδειών από μεγαλοαγρότες προς είσπραξη των φοβερών αποζημιώσεων. Σαν “αθώο παιδί” τότε (τόσο που να φιλοδοξώ καριέρα …συνθέτη στο Ελάντα) είχα μείνει άναυδος. Γενκά, ως γνωστόν, απ’ την (…εν γένει “μαγική”) δεκαετία του ’80, το επίπεδο του ΑΕΠ που αντπροσωπεύει ο “πρωτογενής τομέας” βαίνει σταθερά μειούμενο προς χάριν εκείνου των “υπηρεσιών” αποτελώντας σήμερα κάτι του στιλ το 1/6 του τότε. Ή να εκσυγχρονίζεσαι ή να μην εκσυγχρονίζεσαι. Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω : εγώ ο ίδιος έχω ουσαστικά εγκαταλείψει τα χωράφια της οικογένειάς μου στη Χίο σε “συγγενείς” οι οποίοι δεν πληρώνουν ούτε ένα ποσοστό από τη μικρή ούτως ή άλλως απόδοση. Το μόνο που κερδίζω εγώ είναι ότι τα χωράφια κρατιούνται σε καλή κατάσταση, άρα …δε θα χρειαστούν ξεχέρσωμα, αν αποφασίσω κάποια στιγμή να τους εκλακτίσω. 🤪
Καλά έτσι όπως το κόβω το μέλλον προβλέπεται ως ένα μεγάλο διαδικτυακό “συμπόσιο” α(ν)έργων ινφλουένσερ, σχολιαστών και.. δημιουργών. Η άμεση αθηναϊκή δημοκρατία ως φάρσα. Που στοιχεία φάρσας είχε ήδη από τότε.
Η τελευταία πρόταση είναι το ζουμί. Η αθηναϊκή δημοκρατία αποτελεί την …πρώτη πράξη μιας “αναβάθμισης” του πολιτικού φαινομένου σε θεατρικό. Enter “θεατροκρατία” (από μικρό με διασκέδαζε το ποσοστό των “ground breaking” σκέψεων που νομίζει ότι κάνει κανείς σ’ αυτή τη ζωή, για να τις βρει κάποια στιγμή με καλύτερη διατύπωση στον Πλάτωνα)
Εν τω μεταξύ, τρώω διαπλανητική φλασιά περι Στεφάνου Πρωτομάρτυρος, τσεκάρω στο διαδίκτυο 🤪 et …voila!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ό,τι επιθυμείς!
Thanks man, God save us all. Ποτέ δεν υπήρξε η αγαπημένη μου μέρα anyway. Εύχομαι τα καλύτερα και διά υμάς τη χρονιά που έρχεται.. and beyond.
Παρεμπιπτόντως (με αφορμή την αναφορά σου στον Πλάτωνα) ή Αρχαία Ιωνική Λογοτεχνία – γιατί περί αυτού πρόκειται στην πραγματικότητα – είναι η μοναδική πλευρά του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού που μου αρέσει πραγματικά. Κατά τάλλα είναι η τελευταία ιστορική περίοδος που θα διάλεγα για να ζήσω, αν είχα την πολυτέλεια να διαλέξω.
Τόσο η αρχαία ελληνική γλυπτική όσο και η πολιτική τους, τα ήθη, τα έθιμα, το φαγητό, η ενδυμασία και δεν συμμαζεύεται, μου είναι αδιάφορα έως απωθητικά. Είμαι σίγουρος ότι και η μουσική τους – για την οποία δεν γνωρίζουμε τίποτα ουσιαστικό – sucked big time. Μιλάω πάντα για την κλασική εποχή. Για παλαιότερα το συζητάμε.
Η βυζαντινή επαρχία για παράδειγμα είναι περισσότερο του γούστου μου. Ίσως γιατί δεν διέφερε και πολύ από το χωριό μου.
Ώρες ώρες έχω την εντύπωση ότι δε θα μπορούσα να ζήσω για πολύ πουθενά αλλού εκτός από τη χωροχρονική συνθήκη που μου έτυχε. For better (που λέει ο λόγος) or worse. Από την άλλη όλα συνηθίζονται και όλα μπορούν να αποτελέσουν τελικά μέρος μιας καθημερινής ρουτίνας. Ακόμα και το να περπατάς στο δρόμο και να πέφτεις πάνω στον …Πλάτωνα ας πούμε. Αν αναλογιστώ πόσο εφιαλτικά μου είχαν φανεί κάποια μέρη όταν τα είχα πρωτοδεί, μαζί και οι άνθρωποί τους, και πόσο τα αγάπησα εν τέλει στην πορεία …ένας Θεός ξέρει τι προκύπτει οπουδήποτε. Σε οποιαδήποτε περίπτωση δε νομίζω ότι θα διάλεγα άλλη εποχή στο Ελλάντα – ίσως εκείνη της Φραγκοκρατίας, αλλά για “ρομαντικούς” λόγους κατ’ αποκλειστικότητα.
Πιθανώς λόγω της έλξεως που μου ασκεί ο μυστικισμός της συγκεκριμένης χώρας, θα διάλεγα την αρχαία Αίγυπτο συγκεκριμένων περιόδων – ιδίως των ύστερων.
Άλλη γοητευτική και ελκυστική περίοδος είναι αυτή των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων στις περιοχές της Μ. Ασίας.
Κι εμένα μου έτυχε τελικά να συνηθίσω κάποια μέρη που αρχικά – και δικαίως εκ των υστέρων – μου είχαν φανεί απωθητικά. Θα έλεγα μάλιστα ότι (στο μυαλό μου έχω δύο συγκεκριμένες πόλεις) ακριβώς αυτά τα μέρη με διαμόρφωσαν καθοριστικά. Έτσι και ήταν όμως να γυρίσω στο παρελθόν και να χαράξω την πορεία μου εκ νέου, τα συγκεκριμένα μέρη θα τα προσπερνούσα ως καταραμένα χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν θα έλεγα το ίδιο και για κάποιους ανθρώπους που γνώρισα εκεί.