Αυτά από το γεωστρατηγικό αναλυτή (μεταξύ άλλων ιδιοτήτων) κύριο Λυγερό, κατέχοντα επισήμως τον τίτλο του εξυπνότερου Έλληνα. Ίσως με μια πιο σοβαρή επιστράτευση του στρατοσφαιρικού IQ του να αντιληφθεί ότι απ’ “τα δυο που θα κάνουν” οι Ρώσοι, το ένα θα το κάνουμε εμείς. Και ότι η απαγόρευση είναι όχι αναιρετική αλλά ενισχυτική της εκλιπαρήσεως.
(Visited 126 times, 1 visits today)
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Τον συγκεκριμένο τον είχα ξεχάσει εντελώς and for good reason. Από τα λίγα δευτερόλεπτα που αφιέρωσα σε πρόσφατες δημοσιεύσεις του, συνειδητοποίησα ότι ο Μάζης δεν είναι και τόσο κακός τελικά. Τουλάχιστον εκείνος κρατάει κάπως τα προσχήματα.
Όπως έχω ξαναπεί, ο Μάζης (του οποίου τα βιβλία διάβαζα πολύ πριν γίνει tv darling) μου έχει μάθει πέντε πράγματα. Δεν έχει νόημα να τον συγκρίνεις με κάποιον σαν τον Κονδύλη ας πούμε, * ούτε βέβαια απ’ την άλλη και με κάποιον σαν τον εν λόγω.
* Λες και υπάρχει και κανένας που συγκρίνεται.
Κατά τη γνώμη μου πάντως οι “ανθρώπινες” γεωπολιτικές αναλύσεις είναι σε γενικές γραμμές απαρχαιωμένες. Οι αντίστοιχες αναλύσεις της ΤΝ – ακόμα και στην ευρέως διαθέσιμη μορφή της – είναι πολύ πιο περιεκτικές και αντικειμενικές. Μέσα σε λίγη ώρα μαθαίνεις πράγματα που δεν στα λέει κανένας “αναλυτής”. Αρκεί να ξέρεις τι πρέπει να ρωτήσεις. Το μεγαλύτερο πρόβλημα των “ανθρώπινων” γεωπολιτικών αναλύσεων της εποχής μας είναι ότι στο 99,999% των περιπτώσεων είναι χρωματισμένες ιδεολογικά. Εξυπηρετούν δηλαδή οπαδικές περισσότερο παρά ενημερωτικές ανάγκες.
Το καλό με την ΤΝ είναι ότι έχει πρόσβαση και σε ανώτερης ποιότητας pre-millennium πηγές. Το κακό με τους ανθρώπους είναι ότι δεν ενδιαφέρονται τόσο να μάθουν όσο να επιβεβαιώσουν τις προκαταλήψεις τους.
Imho το πρόβλημα των “ανθρώπινων” γεωπολιτικών αναλύσεων είναι ότι οι 99% αυτών παραπλανούν ως προς τις προθέσεις τους. Με σημαία/κοινό παρονομαστή το “ό,τι να’ναι” επιδιωξή τους είναι να γεμίζουν χώρο και χρόνο με λέξεις, έχοντας φροντίσει να συγκεντρώσουν την προσοχή του πλήθους στο “νάμπερ ουαν”, “αδιαμφισβήτητα σημαντικότερο” θέμα της επικαιρότητας. Και η πιο ground breaking αποκάλυψη που έχει γίνει ποτέ από ανθρώπου χείλη να ακουστεί μισό λεπτό προ του τέλους, ο anchorman θα ολοκληρώσει με συνοπτικές διαδικασίες την εκπομπή γιατί “ο χρόνος μας τελείωσε”.
Από κει και πέρα, η όντως μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα της AI σε διάφορους τομείς αφορά μεταξύ άλλων : στη συστηματκή υποβάθμιση των ίδιων των ανθρώπων και την καλλιέργεια κλίματος (δικαιολογημένης απο ένα σημείο και μετά) ηττοπάθειας απέναντι στο μηχάνημα. Σε παράλληλη καλλιέργεια, αυτό, κλίματος μόνιμης προσδοκίας για το next big thing, as in του ολοκαίνουργιου μοντέλου around the corner. Αυτή η προσδοκία είναι χορταστική για τα μάτια του αποσβολωμένου θεατή – πολίτη, ραγδαία επιστρέφοντος στη νηπιακή ηλικία.
Σε ό,τι με αφορά η πρώτη και θεμελιώδης σκέψη που θα έπρεπε να κάνει κάποιος, η πρώτη δική μου εν πάση περιπτώσει προ αμνημονεύτων, ήταν / είναι : τι θα έκανα αν μάθαινα ότι σε κάποιο εργαστήριο ετοιμάζεται ο καθόλα ανώτερος εμού …αντικαταστάτης μου; Και η απάντηση μονόδρομος : “θα έκανα ό,τι μπορούσα για να τον καταστρέψω”.
Προσωπικά δεν το βλέπω έτσι. Το ανώτερο είναι για μένα πηγή θαυμασμού. Ποτέ δεν παραπονέθηκα επειδή με παραμέρισε – ακούσια συνήθως – κάποιος καλύτερος από μένα. Δεν μπορώ αντιθέτως να χωνέψω με τίποτα το γεγονός ότι ανέκαθεν με παραμέριζαν – εκούσια και κακόβουλα κατά κανόνα – διάφοροι ουτιδανοί.
Να με παραμερίσει κάποιος καλύτερος (σε μια δουλειά ας πούμε), κι εγώ να το δεχτώ ευχαρίστως. Αλλά σε ένα πλαίσιο όπου απομένουν πράγματα και σε μένα για να κάνω. Εδώ μιλάμε για πλαίσιο αντικατάστασης, δηλ. εξάλειψης. Στην εικόνα που περιέγραψα ελλειπώς πιο πριν, ο αντικαταστάτης έρχεται να σε καταργήσει σαν άνθρωπο, συλλήβδην, ακόμα και στη σχέση με αγαπημένα πρόσωπα.
Ως προς το φαινόμενο των ουτιδανών …παραμεριστών …κάτι έχω βιώσει κι εγώ, όπως καταλαβαίνεις.
Για να το θέσω αλλιώς, ως προς το περίφημο θέμα της υποκατάστασης του Ανθρώπου από την AI : έχουμε φτάσει, σύμφωνα με τους experts, στο σταυροδρόμι όπου τα Chat boxes έχουν γίνει πλέον ικανά να περάσουν το Turing Test. Το ερώτημα που δε βλέπω να / δεν ξέρω αν απασχολεί κάποιον από τους δεσπόζοντες στο δημόσιο διάλογο είναι : άραγε το συγκεκριμένο τεστ, θα το πέρναγε ο μέσος άνθρωπος; Γιατί η άποψή μου είναι, όπως ξέρεις, ότι ο τελευταίος υποβαθμίζεται συστηματικά, δεκαετίες τώρα, ώστε το διανοητικό του επίπεδο να συναντήσει κάποια στιγμή εκείνο της AI …και να συνεχίσει να υποβαθμίζεται.
Anyway αυτό το πράγμα ήρθε για να μείνει. Άσε που αποτελεί το μοναδικό τομέα στον οποίο υπάρχει πραγματική πρόοδος εδώ και δεκαετίες. Και χωρίς αυτό εξάλλου το μέλλον διαγράφεται αρκούντως δυσοίωνο. Και υπεύθυνος είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Μερικοί μάλιστα περισσότερο από άλλους.
Ναι, το πρόβλημα είναι ότι η ίδια η ύπαρξη του “πράγματος” συντελεί κατά τεκμήριο – αν πιστέψουμε τις έρευνες – στην έτι περαιτέρω (σαν να μην έφτανε το …r’n’b, τα smartphones και τα social media) υποβάθμιση του διανοητικού / γνωσιακού επιπέδου του “μέσου πολίτη”. Και υπεύθυνος εννοείται ότι είναι “ο άνθρωπος”, αλλά αυτό που πρέπει να περιοριστεί τουλάχιστον είναι το “πράγμα”.
…Επίσης, ως προς τις αναλύσεις, χωρίς να έχω εντρυφήσει, δεν μπορώ να πιστέψω ότι το μηχάνημα δεν κουβαλάει μέρος των προκαταλήψεων του προγραμματιστή του, ακόμα και αν αυτός από μια στιγμή και μετά είναι ο ίδιος του ο “εαυτός”.
Σε ζητήματα πχ. φαρμακολογίας (σχετικής με Covid και παρεμφερή ζητηματα) / βιταμινολογίας, έχοντας καταναλώσει χρόνο και χρήμα για την προσωπική μου ενημέρωση απ τον καιρό της “πανδημίας”, αισθάνομαι πιο αντικειμενικός και αξιόπιστος από οποιοδήποτε Chatbox. Εκτος πια κι αν αποτελεί καθοριστικό πλεονέκτημα το ότι είναι …πιο γρήγορο.
Αλλά και σε ζητήματα μουσικής, ιστορίας, φιλοσοφίας κλπ. όπου αισθάνομαι εν πάση περιπτώσει να έχω μια στοιχειώδη επάρκεια, και το έχω τεστάρει, ούτε μια φορά δεν θυμάμαι να έχω εντυπωσιασθεί. Εννοείται ότι δε μιλάω για τελευταίες αναβαθμίσεις, αλλά θα στοιχημάτιζα και για δαύτες.
Αλλά και όντως ανώτερο να είναι / γίνει, so what?
Τεράστιας απορίας άξιο είναι το εξής : πώς γίνεται να υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας σε μηχανές που μπορούν να μας συντρίψουν σωματικά με τις αφάνταστα μεγαλύτερες απ’ τις δικές μας επιδόσεις τους, αλλά όχι σε μηχανές που απειλούν την πνευματική μας εκμηδένιση χάρη σε (υποθετικά ή πραγματικά) αντίστοιχα τεράστιες επιδόσεις; Και η απάντηση που παίρνουμε είναι ότι αυτό θα σήμαινε regulations, και αυτοί θα σήμαιναν καθυστέρηση …καθοριστική για τη νίκη της Anthropic επί της Open AI, ή της Κίνας επί των ΗΠΑ.
Για μένα το ζήτημα είναι να του θέσεις την κατάλληλη ερώτηση. Να το αναγκάσεις να κάνει συνδυασμούς που δεν έχουν γίνει ποτέ και που δεν μπορείς να κάνεις ο ίδιος για τεχνικούς λόγους. Γενικότερα η χρήση των μηχανών δεν θα έπρεπε να είναι ανταγωνιστική αλλά συμπληρωματική του ανθρώπου. Επέκταση δηλαδή και όχι περιορισμός των δυνατοτήτων του. Αλλιώς είναι σα να υποκαθιστάς γυναίκα με τραβεστί.
Μια χαρά ακούγεται. Αλλά, στην πράξη, για να είσαι συμπληρωματικός κάποιου πρέπει να είσαι grosso modo του ιδίου επιπέδου με εκείνον. Εδώ, αυτό που διακηρύσσεται προς πάσα κατεύθυνση είναι η ασύλληπτη οσονούπω ανωτερότητα της μηχανής και η μετατροπή μας σε ουραγκοτάγκους …στην καλύτερη περίπτωση – άλλοι επιλέγουν παρομοιώσεις όπως σκίουροι, μηρμύγκια.