Όταν ο Αριστοτέλης όριζε τον άνθρωπο ως ζώον πολιτικόν εκ φύσεως, ενδιαφερόμενο δηλ. για τα κοινά …δε μπορούσε να φανταστεί ότι θα ερχόταν μια εποχή που το ποια ακριβώς είναι τα “κοινά” δε θα ήταν ξεκάθαρο. Και ότι αυτά θα επιλέγονταν / επιβάλλονταν με επικοινωνιακές μεθόδους ως σημεία εστιασμού του ενδιαφέροντος του πολίτη με αποκλειστικό ζητούμενο τον έλεγχό του. Το δυστύχημα : ακόμα και στο πλαίσιο μιας virtual κοινωνίας κυριαρχούμενης από virtual γεγονότα, ο ορισμός του σοφού κρατάει με νύχια και με δόντια την ισχύ του. Που σημαίνει ότι ουδείς (;) δύναται να ξεφύγει από το “πνεύμα της εποχής”, ακόμα και αν (θεωρεί ότι) έχει αντιληφθεί τα πώς και τα γιατί του.
Το βλέπεις αυτό για χιλιοστή φορά στο αυτοενορχηστρούμενο όργιο ενημέρωσης-σχολίων-θεωριών-υποθέσεων για την επίθεση του …#Κόουλ Άλεν στην Ουάσινγκτον, στη “μέθεξη” και τη σπουδαιοφανή βεβαιότητα με την οποία με την οποία τα ανωτέρω διατυπώνονται από “επαγγελματίες” των μίντια και “πολίτες – δημοσιογράφους” των σόσιαλ. Το βλέπεις βέβαια και στην ανάγκη που αισθάνεσαι να προσθέσεις κι εσύ τη “συνδρομή” σου στο όλο ζήτημα.
Αυτή συνίσταται εδώ (κάτω) στην παράθεση δυο screen shots και ενός μικρού σχολίου. Η μια αφορά ένα ακόμα “ρεπορτάζ” του in.gr δημοσιευμένο σε ανύποπτη στιγμή μερικές μέρες πριν. Η άλλη αφορά στην αδήλωτη πηγή αυτού του “ρεπορτάζ”.
Εννοείται ότι και η “πηγή” με τη σειρά της δεν αφορά ακριβώς σε κάποια αυθεντική έρευνα, αλλά σε ερανισμό τίτλων & φράσεων από ναυαρχίδες των liberals (CNN, Guardian, NYT, Washington Post).
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, αυτό που προκύπτει είναι ότι ο “μοναχικός λύκος” της υποθέσεως (όπως τον ονόμασε ο DT) …μόνο μοναχικός δεν είναι, και ότι λειτουργεί μέσα σε συγκεκριμένο ιδεολογικό / κοινοτικό πλαίσιο. Κι ότι αυτό ενώπιον του οποίου βρισκόμαστε είναι η συστηματική και εξακολουθητική καλλιέργεια εμφυλιοπολεμικού κλίματος από συγκεκριμένα “εξ αριστερών” κέντρα. Έχουμε αναφερθεί σ’ αυτήν ήδη από την εποχή της δολοφονίας του George Floyd και των πρωτοφανών επεισοδίων που επακολούθησαν σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2020.
Μόνο που αν η αρχή έχει γίνει (πέρα από κάθε αμφιβολία) από εκείνους που εμφανίζονται αυτή τη στιγμή ως αμυνόμενοι, τους ακραίους δηλ. του Δημοκρατικού Κόμματος, οι συντηρητικοί έχουν πάψει πλέον να αποτελούν τη “σιωπηρή πλειοψηφία” που ήταν κάποτε. Οι (ουκ ολίγοι) ακραίοι του MAGA movement τουλάχιστον, δεν σκοπεύουν ακριβώς να κάτσουν στ’ αυγά τους. Ιδίως όταν η συσπείρωσή τους εναντίον του κοινού εχθρού κρίνεται απαραίτητη για την εξομάλυνση των διαφορών μέσα στους κόλπους του κινήματος.