Εν τέλει τα περί εκατοντάδων θυμάτων απ΄τις διαδηλώσεις στο Ιράν δείχνουν να είναι όχι ένα ακόμα προϊόν δυτικής προπαγάνδας, αλλά η θλιβερή αλήθεια. Αυτό, παρά τα ερωτηματικά που γεννιούνται από το βίντεο – πχ. ούτε ένας σχεδόν δε φαίνεται να πενθεί, οι όποιες οιμωγές θα μπορούσαν να είναι ένθετες. Τώρα, το από που είναι οργανωμένη η όλη ιστορία (CIA, Mossad) και σε τι αποσκοπεί (ανατροπή του καθεστώτος με απροσδιόριστες συνέπειες …και για μας εδώ) εξακολουθεί να είναι άλλο θέμα.
(Visited 149 times, 1 visits today)
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Η συνέπεια της αρχής “από το κακό στο χειρότερο” εκπλήσσει πλέον και μένα τον ίδιο.
Αν το δούμε πιο “εποπτικά”, είναι η αντανάκλαση στην κοινωνία της πορείας του σύμπαντος προς το Big Chill. Η “κοινωνιολογκή” μου αίσθηση (περισσότερο για εικόνα επρόκειτο αλλά σιγά σιγά αποκρυσταλλώθηκε σε ένα είδος -κομπογιαννίτικης όπως πάντα – θεωρίας) είναι ότι, αποτελώντας τα προϊόντα μιας έκρηξης, απομακρυνόμαστε ολένα απ’ το κέντρο, αλλά και οι μεν απ’ τους δε / ο ένας απ’ τον άλλο, αποκτώντας ταυτόχρονα καλύτερη επαφή με κάποιου είδους “μεγάλη εικόνα”. Η οποία επίσης βαθμιαία ξεθωριάζει δίνοντας τη θέση της σε κάποια ακόμα μεγαλύτερη, and so on, μέχρι την τελική (μας) εκμηδένιση.
…Βάσει αυτής της προσεγγίσεως τα παγκοσμιοπoιητικά οράματα (θέαση του κόσμου από την οπτική του διαστήματος) που παρουσιάζονται σαν ολόλαμπρο μέλλον, αποτελούν την πεμπτουσία της παρακμής και της αποσύνθεσης. Το ερώτημα είναι αν η πορεία μπορεί, όχι να αντιστραφεί αλλά να επιβραδυνθεί κάπως. Ούτως ή άλλως, ο σημερινός ρυθμός της δείχνει να είναι αποτέλεσμα (τεχνητής και παρά φύσιν) επιτάχυνσης.
Παρά την εκπληκτική εντύπωση που μου είχαν προκαλέσει αρχικά, σήμερα δεν πιστεύω ούτε στη θεωρία της μεγάλης έκρηξης ούτε στην αύξηση της παγκόσμιας εντροπίας. Θα μου πεις ποιος είμαι για να έχω και άποψη. Anyway τα τελευταία χρόνια κάτι φαίνεται να έχει αλλάξει. Απλά δεν ξέρω αν είναι μόνιμο ή παροδικό. Προφανώς ελπίζω στο δεύτερο. Κάποιος ή κάτι πάντως έχει βάλει το δάχτυλό του. Εκτός κι αν πρόκειται για βλάβη.. και μάλιστα δικιά μου!🤪
Για το ότι το πράγμα έχει πάρει συγκεκριμένη τροχιά τα τελευταία χρόνια, σε “μεταφυσικό” επίπεδο, στοιχηματίζω τα πάντα. Την ίδια αίσθηση “εκτροχιασμού” είχα ξανά (και έχω λόγους να εμπιστεύομαι το εφηβικό μου ένστικτο) στα late ’70s – early 80s. Μια απ΄τις ερωτήσεις που είχα κάνει στο …Hammill το 1993, ως δημοσιογράφος πλέον ήταν ακριβώς αυτή, αν είχε και εκείνος την ίδια αίσθηση : η (ανυποψίαστη) αρνητική απάντησή του με είχε απογοητεύσει αρκετά. Περιττό να πω ότι ψάχνοντάς το κάποια στιγμή σε “απόκρυφες” πηγές, είχα βρει επιβεβαίωση της ενστικτώδους αίσθησής μου.
Παρεμπιπτόντως τελευταία έχω φάει ένα κολληματάκι με τους Van Der Graaf Generator και γενικότερα βρίσκομαι σε early 70s mood. Κάτι σαν επιστροφή στα.. βρεφικά μου χρόνια👶
Τα πρώτα άλμπουμ των VDGG & solo του Hammill είναι ό,τι πιο σημαντικό έχω βιώσει σαν ακροατής, μαζί με τα Genesis φυσικά της ιδίας περιόδου. Το ότι υπήρξε ένας άνθρωπος που πόνταρε τα λεφτά του σ’ αυτά τα δυο γκρουπ, μανατζάροντάς τα και υπογράφοντάς τους δισκογραφικό συμβόλαιο, είναι κάτι που απλώς …είχε πάψει να νοείται 10 χρόνια από τότε που συνέβη. Αυτό τον άνθρωπο, τον Tony Stratton Smith της Charisma τον θεωρώ, πέρα από ο,τιδήποτε άλλο, προσωπικό μου ευεργέτη. Αν είχα τα μέσα θα φρόντιζα να του στηθεί χρυσελεφάντινο άγαλμα.
…Εννοείται ότι ως προς τους Genesis ειδικά, τα πήρε πίσω με …extreme interest! 💰💰💰
Εντωμεταξύ με την επικείμενη διάλυση του ΝΑΤΟ και τη δεδηλωμένη αδιαφορία των Αμερικανών για την τύχη της Ευρώπης, αρχίζει κάπου να τίθεται και ζήτημα Τουρκίας. Αντικειμενικά δεν έχουμε κάτι που να τους ενδιαφέρει, συνυπολογίζοντας όμως το κακό παράδειγμα “τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω” του Τραμπάκουλα, δεν αποκλείεται μέσα στο γενικό μπάχαλο να τους μπούνε τίποτα ιδέες. Βασικά δεν είναι μόνο η Τουρκία. Χωρίς το υποκριτικό έστω πατρονάρισμα του Τραμπ οι “πατριωτικές” κυβερνήσεις που πιθανότατα θα επικρατήσουν στην Ευρώπη, θα υπακούνε μόνο στην αρχή homo homini lupus. Όλοι δηλαδή εναντίον όλων.
Μόνο υπό την αιγίδα των Αμερικανών (και των Ρώσων) γνώρισε η Ευρώπη ευημερία και ειρήνη μεταπολεμικά. Χωρίς άνωθεν χειραγώγηση θα σκοτωθούμε πάλι μεταξύ μας.
Συμφωνώ για τη μεταπολεμική ειρήνη / ευημερία. Αλλά δε νομίζω ότι υπάρχει περίπτωση να αφεθούν τα (όπου Γης) “sovereign nations” στην τύχη τους απ΄ τις υπερδυνάμεις, εις τον αιώνα τον άπαντα. Και ευτυχώς δηλ. Τα περί “πολυπολικού κόσμου” είναι να’χαμε να λέγαμε.
Δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Το μόνο γεωπολιτικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει πλέον η Γηραιά Ήπειρος είναι ως γη της επαγγελίας για τους τριτοκοσμικούς μετανάστες. Ίσως και η Ανατολική Ευρώπη ως πεδίο εφαρμογής του πανσλαβισμού από τους Ρώσους. Ένας θεός ξέρει τι μας περιμένει όταν αρχίσουν σοβαρά να σφίγγουν τα ζωνάρια.
“Εθνικιστκές” κυβερνήσεις σημαίνει αναγκαστικά, αν όχι τίποτα άλλο, ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ στους αφροασιάτες.
Απλά φαντάζομαι διάφορα σενάρια. Κάποια στιγμή πρέπει να σκεφτούμε τι μπορεί να σημαίνουν όλες αυτές οι εξελίξεις για μας και να προετοιμαζόμαστε – λέμε τώρα, σιγά μην το κάνουμε – για το χειρότερο. Με τρόμο αναλογίζομαι πάντως το Μητσοτάκη να μένει κάποια στιγμή χωρίς πραγματικό αφεντικό. Το πιθανότερο είναι να πάθει κρίση πανικού και να εγκαταλείψει τη χώρα.
Είμαι ο τελευταίος που θα προσπαθήσει να τον συγκρατήσει.
Ως προς το τελευταίο, υπάρχει η “καθησυχαστική” παράμετρος ότι με τη ζημιά που (θα) έχουν προκαλέσει στις χώρες τους οι …Quisling του Globalization, θα χρειαστεί καιρός για την επιστροφή σε κάποια ομαλότητα.
Ο αληθινός κίνδυνος τώρα κατά την άποψή μου από τους σκατότουρκους, αφορά στην όλο και λιγότερο απίθανη περίπτωση αποδέσμευσης των ΗΠΑ από το Ισραήλ, η οποία καλλιεργείται από επιφανείς του MAGA movement (έχω ξαναπεί περί Tucker Carlson, Candace Owens, Bannon etc). Ακόμα και σε τέτοια περίπτωση βέβαια (still …impossible enough) και μόνο η σύνδεσή μας με το Ισραήλ αρκεί για να κόψει την όρεξη στους βρωμιάρηδες.
Τούτων δοθέντων η παρουσίαση των τεκταινομένων στο Ιράν εξακολουθεί να μου φαίνεται υπερβολική έως fake.
Το εκνευριστικό τώρα αφορά σε διάφορους “υποψιασμένους” (άκουγα το απόγευμα τον Καρβουνόπουλο με κάποιον Λεγάκη Κερκυραίο, διεθνολόγο) οι οποίοι, σωστά αμφιβάλλουν για την ακρίβεια των περιγραφών απ’ το Ιράν, μια και αυτά προέρχονται κατ’ εξοχήν από (φιλο-)δυτικές πηγές. Οι ίδιοι βέβαια κατάπιναν αμάσητη, διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά τους, όλη την περί Γάζας ενημέρωση, με αποκλειστική πηγή προέλευσής της …τη Χαμάς.
Εννοείται ότι δεν έγιναν αντικειμενικά τα δυτικά media τώρα ξαφνικά με το.. Ιράν of all things. Παρεμπιπτόντως η Καρυστιανού προέκυψε Τουρκοφάγος:
https://www.newsbeast.gr/politiki/arthro/12814422/ti-eipe-i-karystianou-gia-to-komma-pou-erchetai-oi-theseis-sta-ellinotourkika-ideologia-kai-to-scholio-stis-epikriseis
Όχι ακριβώς περίεργο το …τουρκοφαγικό : ο Καραχάλιος (ο αποκαλύψας τα περί “γερόντισας”, αστρολόγου, …Μεσία – υπάρχει και τέτοιος στον κύκλο Καρυστιανού – etc) την προετοίμαζε ως πολιτική νύφη του Αντώνη Σαμαρά.
Να πω το κρίμα μου, τον Φαραντούρη με τον οποίο θα συνεργαστεί, εκδιωχθέντα πλέον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τον είχα εντοπίσει & συμπαθήσει ως δραστήριο και με σωστές απόψεις. Αφού απορούσα τι δουλειά έχει με το συριζολόι. Αν προκύψουν μερικοί τέτοιοι από δίπλα, και αν κοπεί η ξύλινη μάντρα με τους και καλά “εκτός πολιτικού συστήματος” …γιατί να μην το εξετάσει κανείς;
Στο κάτω-κάτω επαναλαμβάνω ότι η συγκρότηση (του λόγου) της ΜΚ μου φαίνεται επαρκέστατη. Διάφορες κοτσάνες που πετάει σε συνεντεύξεις της θα μπορούσαν να προέρχονται από εύλογη πολιτική ανωριμότητα, που ίσως προκύψει ελέγξιμη και αντιστρέψιμη.
Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς το αντίπαλο δέος : ένα μάτσο σαυράνθρωπους.
Ξύπνια μου φαίνεται, με το λίγο που έχω ασχοληθεί, δυναμική, αποφασιστική, ψεκασμένη και λαϊκίστρια σε λελογισμένο βαθμό. Από κει και πέρα ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου προκύψει.
Υπάρχει πάντως μια ειρωνεία στο γεγονός ότι το έργο της αποδόμησης της μεταπολεμικής τάξης ανέλαβε ο τελευταίος πολιτικός εκπρόσωπος της περίφημης γενιάς των boomers. Μια γενιά που οικοδόμησε μετά τον πόλεμο ένα κόσμο αποκλειστικά στα μέτρα της, τον εκμεταλλεύτηκε ανελέητα πουλώντας ξεδιάντροπα παραμύθι, και τώρα τον παίρνει μαζί της αφήνοντας πίσω της το χάος.