Κάτω, η ανακοίνωση του DT. Μέσα απ’ αυτή την τελευταια εξέλιξη, το σενάριο της Madman Theory για την οποία έχουμε μιλήσει επανειλημμένα, δείχνει να ενισχύεται : ο Trump σε ρόλο Nixon εποχής Βιετνάμ. Ο τελευταίος θεωρούσε, σε συμφωνία με τον Henry Kissinger, υπουργό εξωτερικών του, ότι η παρουσίαση μιας εικόνας …ασταθούς (βλ. λίαν επικίνδυνου) ανθρώπου στη διεθνή σκηνή, ήταν εποικοδομητική για την επίτευξη των σκοπών του.
Η, επίσης θριαμβευτική, ανακοίνωση των Ιρανών έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη : “ύστερα από σαράντα ημέρες πολέμου, όλοι σχεδόν οι στόχοι μας έχουν επιτευχθεί. Οι ιρανικές δυνάμεις οδήγησαν τον εχθρό σε ιστορική αδυναμία και διαρκή ήττα. Ο δρόμος της σύγκρουσης είχε αποφασιστεί εξ αρχής, μέχρι την επίτευξη της μεταμέλειας του εχθρού, της πλήρους αποδυνάμωσής του και της άρσης των μακροπρόθεσμων απειλών κατά της χώρας“.
Whatever… Σε οποιαδήποτε περίπτωση, τα Στενά ανοίγουν, οι “αγορές” ηρεμούν πως το παρόν, και εμείς (ελπίζουμε) το ίδιο.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Αν υπάρχει μια φράση που χαρακτηρίζει τη δυτική – βλέπε αμερικάνικη – πολιτική μετά το 2020, αυτή δεν είναι άλλη από το “πολύ κακό για το τίποτα”. Ίσως θα πρέπει να εγκαταλείψουν τα μεγαλόπνοα σχέδια για οριστική εξαφάνιση του κρυολογήματος και του ασιατικού δεσποτισμού και να το ρίξουν κάποια στιγμή στη δουλειά. Πραγματική δουλειά. Έτσι για ποικιλία.
Σωστό ακούγεται αυτό. Ιδίως σε συνθήκες όπου η “δουλειά” των περισσότερων συνίσταται σε ατέρμονες παπαρολογίες …γεωπολιτικού τύπου και μετακινήσεις αεροπλανοφόρων και B52 * για το θεαθήναι.
Αυτό δε σημαίνει ότι εκ του ασιατικού δεσποτισμού κίνδυνος είναι κάτι ανύπαρκτο. Απλώς θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί επί του πεδίου στο οποίο εκδηλώνεται. Το επιχείρημα του DT είναι ότι εξ αιτίας μιας πληθώρας κυβερνήσεων “κοιμώμενων στη σκοπιά” η διείσδυση έχει καταστεί μη αντιμετωπίσιμη με ειρηνικές μεθόδους. Το (καταλυτικό) αντεπιχείρημα είναι ότι δεν μπορεί ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης της Κίνας να είναι οι τερατώδεις μαλακίες που κάνει ο ίδιος όλο αυτό το διάστημα. Αυτό που προφανώς δεν ενδιαφέρει τον κυρ-μαλάκα είναι η Twitterοποίηση της πολιτικής που συντελείται στις μέρες μας και το τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Ή, εξ ίσου πιθανό, το επιδιώκει.
* 7 ώρες περίπου πριν τη λήξη του τελεσίγραφου, τα αμερικάνικα B 52 απογειώθηκαν από βρετανική βάση κατευθυνόμενα προς το Ιράν, κατάφορτα με “έξυπνες βόμβες”, πυραύλους και δε συμμαζεύεται. Ο προγραμματισμός ήταν να φτάσουν ακριβώς με τη ληξη του τελεσίγραφου. Εν όψει αυτού, οι πανικόβλητοι Πακιστανοί πέτυχαν την τελευταία στιγμή την περίφημη συμφωνία.
Παρεμπιπτόντως, φυσιογνωμία πιο εύγλωττη ως προς το ποιον του κατόχου της δεν ξέρω αν έχω συναντήσει όπως αυτή του “μουσικού τέρατος” Orlando Di Lasso.
Σκέφτομαι ώρες – ώρες ότι υπήρξε μια εποχή όπου περπατούσαν πάνω στη Γη “τέτοιοι” άνθρωποι και …τέλος πάντων.
Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η ανυπαρξία “τέτοιων” ανθρώπων όσο η ανυπαρξία εκείνων που είναι σε θέση να τους αναγνωρίσουν. Αν δεν είσαι fake τη σήμερον δε σε πιστεύει κανένας.
Μπορεί τα ανθρώπινα skills να παραμένουν ίδια. Αλλά ένα λουλούδι δεν μπορεί να ανθίσει (για πολύ) σε άγονο έδαφος. Κατά την άποψή μου, και η ίδια η μουσική παραγωγή ατονεί, καθότι δεν υπάρχει ζήτηση. Κάποιοι τοποθετούν την έναρξη της πτώσης ήδη στο τέλος του μπαρόκ και την έναρξη της ρομαντικής περιόδου, τουτέστιν εκείνης των εμπόρων, των “επαναστατικών ηθών” και του συνθέτη – self promoter.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση όπως έχει πει ο (και πιανίστας) Karl Popper, “όσο πιο πίσω πηγαίνεις, τόσο καλύτερη γίνεται η μουσική“.
Εν τω μεταξύ, αυτός που βρίσκεται πίσω από την εκεχειρία κτλ. είναι ο φίλος σου ο Xi. Αυτού οδηγίες ακολουθώντας οι Πακιστανοί πήραν την περίφημη πρωτοβουλία για την εκεχειρία.
Να πω την αμαρτία μου – Μεγάλη Εβδομάδα που είναι βοήθειά μας – δεν πιστεύω τίποτε από αυτά που έχουν ακουστεί εκ των υστέρων (όχι ότι διάβασα κάτι περισσότερο από τίτλους) και κυρίως οτιδήποτε περνάει από το στόμα του Τραμπάκουλα που αποτελεί ως άτομο εγγύηση ψεύδους. Όπως είχα πει την προηγούμενη εβδομάδα, μια εκεχειρία εδώ και τώρα ήταν απλούστατα η μόνη λογική επιλογή. Το παρασκήνιο πίσω της – που δεν γνωρίζω, αλλά μπορώ πάνω κάτω να φανταστώ – είναι τελείως επουσιώδες και δευτερεύον. Προσωπικά είμαι σίγουρος ότι το πράγμα είχε ήδη πάρει το δρόμο του όταν ο ανόητος έβριζε θεούς και δαίμονες εκ του ασφαλούς.
Απλά έπρεπε να φανούν με κάποιον τρόπο και οι δύο νικητές, ώστε να λήξει επιτέλους ο γελοίος αυτός παραλογισμός. Ο Τραμπ το έκανε φυσικά με το γνωστό του άτσαλο τρόπο που είχε τόση πέραση παλιότερα στους οπαδούς.
Έτσι εξηγείται και ο αντιφατικός χαρακτήρας του υπέροχου πασχαλινού του μηνύματος. Δεν είναι ότι το έχει χαμένο (που το έχει παρεμπιπτόντως): άλλα ήθελε να πει στην πραγματικότητα ο γελοίος και άλλα είπε τελικά για το φαίνεσθαι της υπόθεσης.