Podcast σχετικό με τα δυο προηγούμενα posts. Περί γενετικών μεταλλάξεων και εργαστηρίων το ανάγνωσμα, και ακούμε κατά σειρά τα τραγούδια : ‘Going Under’ (1981) των Devo, ‘I Think I’m A Clone Now’ (1988) του “Weird Al” Yankovic (παρωδία του ‘I Think We’ re Alone Now) και ‘Test Tube Babies’ (1980) των Plasmatics. 🟡 🟡 A podcast related to the two previous posts. It’s all about genetic mutations and lab experiments. We’re listening to the songs in this order: ‘Going Under’ (1981) by Devo, ‘I Think I’m A Clone Now’ (1988) by “Weird Al” Yankovic (his parody of ‘I Think We’re Alone Now’), and ‘Test Tube Babies’ (1980) by Plasmatics.
00:00 DEVO : I’M GOING UNDER
Left home with a friend of mine
Gone two years and I don’t know why
Now I’m happy all the time
I can’t think and I’m feelin’ fine
Girl put me in a situation
Going through soft core mutation
Think you heard this all before
Now you’re gonna hear some more
I know a place where dreams get crushed
Hopes are smashed but that ain’t much
Voluntary experimentation
Going through soft core mutation
I’m going under
Down under where the lights are low
To a place where all the mutants go
Doing things I never did before
Inside out and coming back for more
Little girls with the four red lips
Never knew it could be like this
You put me in a situation
Goin’ through soft core mutation
03:25 WEIRD AL YANKOVIC : I THINK I’M A CLONE NOW
Isn’t it strange?
Feels like I’m lookin’ in the mirror
What would people say?
If only they knew that I was
Part of some geneticist’s plan
Born to be a carbon copy man
There in a petri dish, late one night
They took a donor’s body cell and fertilized a human egg
And so I say
I think I’m a clone now
There’s always two of me just a-hangin’ around
I think I’m a clone now
‘Cause every chromosome is a hand-me-down
Look at the way we go out walking close together
I know you’ll never be alone
‘Cause everywhere I go, there’s another one just like me
No one will ever know
Which one of us is the original
I’m a duplicate, a carbon copy
A perfect replica
Without a mother or a father
Just a test tube and a womb with a view
I can stay at home while I’m out of town
I can be my own best friend and I can send myself for pizza
I think I’m a clone now
There’s always two of me just a-hangin’ around
I think I’m a clone now
‘Cause every pair of genes is a hand-me-down
I think I’m a clone now
And I can clone myself at will
I think I’m a clone now
‘Cause every chromosome is a hand-me-down
06 :44 PLASMATICS : TEST TUBE BABIES
Test Tube Babies
Baby
Mutation Machine
Feels Good
Home Of The Whopper
Baby
Faster Faster
Feels Good
Oh I Love You
Oh I Love You
Oh I Love You
Oh
Rats Eat Garbage
Baby
Chromasome Change
Feels Good
Plasmic Eruption
Baby
Exploding My Brain
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Αν παρουσιαστεί εντωμεταξύ ευκαιρία στο μέλλον, βάλε κάτι και από ένα δικό μας ηλεκτρονικό αμπιεντά:
https://youtu.be/8cI_X8ROdFY?is=LXMafLp0KBssjsZK
Μέσω αυτού γνώρισα την ύπαρξη του hecq, ενώ την ύπαρξη του ιδίου επληροφορήθην από αμερικάνικο hifi περιοδικό. Στη χώρα μας είναι απόσο γνωρίζω παντελώς άγνωστος.
Με τον Hecq είχαμε ασχοληθεί από το ξεκίνημά του στον τότε ΗΧΟ (νομίζω και με συνέντευξη) αλλά και στον τότε Εν Λευκώ – ιδίως ο επί των ηλεκτρονικών “αρμόδιος” και κολλητός μου τότε, Παναγιώτης Χατζησάββας (R.I.P.).
Ως προς τον “μπατριώτη”, ούτε εγώ τον ήξερα. Το επίπεδο επαφής μου με τα ηλεκτρονικά της σήμερον ομολογουμένως έχει κατέβη – σπανίως ακούω κάτι καινούργιο που να μου αιχμαλωτίσει την προσοχή, να πω το κρίμα μου. Αυτό άλλωστε δείχνει να ισχύει γενικότερα, με την εξαίρεση διάφορων jazzοειδών – όχι ακριβώς …διάσημων, εννοείται.
Δυστυχώς το ενδιαφέρον μου εκείνη την εποχή για τα ηλεκτροάμπιεντ ήταν σχετικά περιορισμένο. Η μόνη μου επαφή με το “αντικείμενο” ήταν μέσω της εκπομπής σου στον Εν Λευκώ. Βασικά ήμουν αρκετά διαφορετικός άνθρωπος τότε. Τα 90s από την άλλη ουσιαστικά δεν τα έζησα. Όπως όμως και με το τεχνορόκ.. κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Έβαζα κι εγώ αβέρτα ηλεκτρονκά (το ίδιο το σήμα της εκπομπής ήταν Jeff Mills) αλλά όπως θα θυμάσαι το σύνθημα ήταν “η τελική μίξη“. Τουτέστιν literally όλα τα είδη, κλασικής συμπεριλαμβανομένης. Μιλάμε ότι για το στήσιμο κάθε εκπομπής ξόδευα 2 με 3 ώρες.
Όπως σου έχω ξαναπεί τα ’90s τα ξέσκισα κυριολεκτικά, από μουσικής απόψεως και όχι μόνο. Τη μια μέρα ήμουνα Οινόφυτα, την άλλη Μέγαρο, την παράλλη σε συναυλία των Slayer κοκ. Εξ ου και τελικά, μετά από δυο δεκαετίες κραιπάλης + …αίφνης σκυλοβαρέθηκα, κι έκοψα μαχαίρι το έξω …εν μια νυκτί.