Τραγούδι κλασικό και ανεπανάληπτο, από το πρώτο άλμπουμ των Νεοϋορκέζων πρωτοπόρων του punk …και του post punk ταυτόχρονα. H μουσική και στιχουργική ιδιοφυία του κιθαρίστα, singer-songwriter Tom Verlaine, εδώ σε όλη της τη δόξα. 🟡 🟡 A classic, one-of-a-kind song from the debut album of the New York pioneers of punk… and of post-punk at the same time. The musical and lyrical genius of guitarist, singer-songwriter Tom Verlaine, here in all its glory.
It was a tight toy night, streets so bright
The world so thin between my bones and skin
There stood another person who was a little surprised
To be face to face with a world so alive
I fell (did you feel low?) Nah (huh?)
I fell right into the arms, of Venus de Milo
You know, it’s all like some new drug
My senses are sharp, my hands are like gloves
Broadway looked so medieval, it seemed to flap like little pages
I fell sideways laughing with a friend from many stages
We fell (did you feel low?) Nah (huh?)
I fell right into the arms, of Venus de Milo
Suddenly, my eyes went so soft and shaky
I knew there was pain, pain is not aching
Richie, Richie said
“Why don’t we dress up like cops, man? Think of what we could do”
Something, something said, “You’d better not”
And I fell (did you feel low?) Nah (huh?)
I stood up, walked out of the arms, of Venus de Milo
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Αν μπορέσεις βάλε από μέρους μου κι ένα.. υπαρξιακό meat puppets κομματάκι:
https://youtu.be/RT290aDw6sA?is=NgrY0oIW_xeHd_o0
Παρεμπιπτόντως, το dark ambient κομμάτι δεν το έχω ξεχάσει, αντίθετα “το έχω σε ετοιμότητα” (σε mp3) για την κατάλληλη στιγμή – θα πρέπει να ξακαλοκαιρέψει λίγο.
Όλα τα παραπάνω υπό την αίρεση να μην αρχίσουμε σε λίγο να τρώμε στο κεφάλι …Tayfun απ’ τους κωλότουρκους!
Μα και βέβαια!
Απεφάσισα γενικώς να ασχολούμαι περισσότερο με μουσικά posts. Και με περισσότερη από πριν έμφαση σε posts με ελληνικό stuff, συνοδευόμενα απο κείμενα σαν αυτά που ψάχνω και δε βρίσκω στα “μουσικά” sites διάφορων σαβουρολόγων και ασημαντολόγων.
Η αρθρογραφία (πολιτικού, A.I. etc περιεχομένου) θα περιοριστεί προς το παρόν σε ένα μεγάλο, εποπτικό / “θεωρητικό” κείμενο κάθε Σ-Κ, γιατί πρέπει να εξοικονομήσω χρόνο και για τις ηχογραφήσεις μου.
Your body your choice😉
Anyway κι εγώ πιστεύω πως η παρουσίαση του “ελληνικού πολιτισμού” θα πρέπει κάποια στιγμή να ξεφύγει από τους γνωστούς περιορισμούς του εγχώριου σολιψισμού. Για την Τουρκία πάντως μην ανησυχείς προς το παρόν. I got this!😀
Γενικά ως προς τα “πολιτιστικά”, το πράγμα είναι εξ αρχής στο μη περαιτέρω, μιλάω δηλ. ήδη από τα ’60s.
Και νομίζω …δικαιούμαι δια να ομιλώ, υπό διπλή ιδιότητα : έχοντας εγκαταλείψει έγκαιρα (still in my twenties) φρούδες ελπίδες περί αξιοπρεπούς μουσικής καριέρας, ασχολήθηκα ως δημοσιογράφος/αρχισυντάκτης με την “προώθηση” των καριερών …άλλων, Ελλήνων και ξένων που ένιωθα ότι το άξιζαν.
Ο φτωχομπινεδισμός – της πλειονότητας – των μουσικών γραφιάδων / συγγραφέων / ραδιοφωνατζήδων στο Ελάντα * η ισαποστάδικη, “μεροκαματιάρικη” προσέγγιση (άσε τα παρεόνια, την ευνοιοκρατία με “πολιτικό” πρόσημο ή τα …δωράκια απ’ τις δισκογραφικές υπό μορφή special editions 🤣) συναγωνίζεται εκείνον – της πλειονότητας επίσης – των “καλλιτεχνών” της υποθέσεως.
* …δε μιλάω για ανθρώπους που έχουν διατελέσει συνεργάτες μου.