SYD BARRETT : THE MADCAP LAUGHS (1970)

Δυο τραγούδια από το The Madcap Laughs, πρώτη σόλο κυκλοφορία του Syd Barrett μετά την “αποχώρηση” από τους Pink Floyd, και άλμπουμ για το οποίο όσα και αν γραφτούν δε θα είναι ποτέ αρκετά. 📀 📀 Two songs from The Madcap Laughs, Syd Barrett’s first solo release after his “departure” from Pink Floyd — an album about which, no matter how much is written, it will never be enough.

00:00 No Good Trying 03:18 Long Gone

NO GOOD TRYING
It’s no good trying to place your hand
Where I can’t see, because I understand
That you’re different from me
Yes, I can tell that you can’t be what you pretend
And you’re rocking me backwards and you’re rocking towards
The red and yellow mane of a stallion horse
It’s no good trying to hold your love
Where I can’t see, because I understand
That you’re different from me
Yes, I can tell that you can’t be what you pretend
The caterpillar hood won’t cover the head of you
Know you should be home in bed
It’s no good holding your sequined fan
Where I can’t see, because I understand
That you’re different from me
Yes, I can tell that you can’t be what you pretend
Yes, you’re spinning around and around in a car
With electric lights flashing very fast

LONG GONE
She was long gone, long, long gone
she was gone, gone, the bigger they come
the larger her hand ’till no one understands
why for so long she’d been gone.
And I stood very still by the window sill
and I wondered for those I love still
I cried in my mind where I stand behind
the beauty of love’s in her eyes…
She was long gone, long, long gone
she was gone, gone, the bigger they come
the larger her hand ’till no one understands
why for so long she’d been gone.
And I borrowed the page
from a leopard’s cage
and I prowled in the evening sun’s glaze
her head lifted high to the light in the sky
the opening dawn on her face…
She was long gone long, long gone
she was gone, gone, the bigger they come
the larger her hand ’till no one understands
why for so long she’d been gone.
And I stood very still by the window sill
and I wondered for those I love still
I cried in my mind where I stand behind
the beauty of love’s in her eyes…
She was long gone long, long gone
she was gone, gone, the bigger they come
the larger her hand ’till no one understands
why for so long she’d been gone.
She was long gone long, long gone…


Discover more from OANNES

Subscribe to get the latest posts sent to your email.

25 Comments

  1. Liz Gauffreau 10 Οκτωβρίου, 2026 at 1:56 πμ

    For some reason, this reminded me of The Beatles in some places.

    Reply ↓
    1. Oannes 10 Οκτωβρίου, 2026 at 11:35 πμ

      The reason is that …it’s absolutely true.
      In reality, Pink Floyd—that is, Barrett—influenced the Beatles at least as much as the Beatles influenced them: Some of Floyd’s legendary pieces were being played live before Revolver (The Beatles’ psychedelic turn). Interestingly, during the same period and in the same studio where the Beatles were recording Sgt. Pepper’s, Floyd were recording their legendary debut album, Piper At The Gates Of Dawn. There was a meeting, and McCartney made complimentary remarks about Barrett and the band.

      Reply ↓
      1. Liz Gauffreau 10 Οκτωβρίου, 2026 at 7:42 μμ

        Thank you for the additional contextual information. So it wasn’t just my imagination!

        Reply ↓
        1. Oannes 10 Οκτωβρίου, 2026 at 10:28 μμ

          Not at all. You’re more than welcome!

          Reply ↓
  2. stcigar 10 Οκτωβρίου, 2026 at 7:10 πμ

    Έχει πλάκα εντωμεταξύ που σε αμερικάνικα SF θρίλερ των 90s-00s (X-Files, Supernatural) μπορείς καμιά φορά να πετύχεις αφίσες του Μπάρετ στα δωμάτια μοναχικών και διαταραγμένων εφήβων. Όχι πως είναι τελείως αβάσιμο. Νεοσύλλεκτος – και λίγο μεγαλύτερος από τους άλλους ως.. πτυχιούχος – είχα γνωρίσει στο κέντρο εκπαίδευσης ένα παιδάκι από κάποιο χωριό της Λάρισας που έμοιαζε φοβερά με τον Ντάφι Ντακ. Ήταν πέρα για πέρα στον κόσμο του και μιλούσε μόνο αν ήταν αναγκασμένος. Μια μέρα τον έπιασα να σιγοτραγουδάει επίμονα το Baby Lemonade και τον ρώτησα διακριτικά μήπως του αρέσει ο Μπάρετ. Γούρλωσε τα μάτια και ούρλιαξε σχεδόν δακρυσμένος: ΜΠΑΡΕΤ!? ΞΕΡΕΙΣ ΤΟΝ ΜΠΑΡΕΤ!!?? Αυτό ήταν. Από τη στιγμή εκείνη με καψουρεύτηκε. Με ακολουθούσε παντού και με κοιτούσε σαν ερωτευμένο κοριτσάκι. Σταδιακά τον απομάκρυνα με κρύα καρδιά. Ένας θεός ξέρει τι αντιμετώπιση θα είχε στο χωριό του.

    Reply ↓
    1. Oannes 10 Οκτωβρίου, 2026 at 11:49 πμ

      Τέτοιου είδους στιγμιότυπα πάντως είναι συγκινητικά – I had quite a few myself.
      Ο λόγος ειδικά ως προς τον Μπάρετ, είναι σε μεγάλο βαθμό αφηγηματικής φύσεως (η παρανοΪκή ιδιοφυία, τα drugs κτλ.) Είχα μπουχτίσει από μικρός με τη σχετική φιλολογία περί νεκρών και τρελαμένων ροκ σταρ – μπούχτισμα που μου χρησίμευσε αργότερα στην κατασκευή μιας ακόμα ερασιτεχνικής θεωρίας.* Αλλά ποτέ δε μου διέφυγε ότι απ’ όλες τις σχετικές περιπτώσεις, η πιο σοβαρά υποστηριζόμενη με μουσικούς όρους ήταν αυτή του δύστυχου Madcap.

      * Η θεωρία, ανεπτυγμένη στον ΗΧΟ με ποικίλες αφορμές αφορά στην υποκατάσταση της λατρείας του ταλέντου με εκείνην της χύδην αυθεντικότητας, η οποία σε μια κοινωνία χαμένων στο διάστημα ανθρώπων αναγορεύεται σε Νάμπερ Ουάν ζητούμενο. Και, ποιος άλλος τρόπος υπάρχει για να πείσεις τελεσίδικα για την αυθεντικότητά σου απ’ το να τρελαθείς, να πεθάνεις από OD ή (ακόμα πειστικότερο!) να …αυτοκτονήσεις; enter η γνωστή κουστωδία των αδικοχαμένων.

      Reply ↓
      1. stcigar 10 Οκτωβρίου, 2026 at 12:09 μμ

        Ασχέτως πάντως με την εμπορική εκμετάλλευση του θέματος – λες κι έχουν αφήσει τίποτε που να μην το μετατρέψουν σε χρήμα – το θέαμα ενός ανθρώπου που κάνει πράξη τα λόγια του προκαλεί αναμφισβήτητα δέος. Και τέτοια είναι συνήθως η περίπτωση των αυτοκαταστροφικών καλλιτεχνών ασχέτως ταλέντου – ταλέντο που παρεμπιπτόντως κάθε άλλο παρά έλειπε από τους περισσότερους εξ αυτών. Ειδικά στις μέρες μας που το “καθαρό ταλέντο” μπορεί να γίνει αντικείμενο μίμησης από άψυχα μηχανήματα, υποψιάζομαι ότι διάφορες γνωστές και μη εξαιρετέες περιπτώσεις “καταραμένων ποιητών” θα επανέλθουν από τη λήθη δριμύτερες. Καλό κακό το δικό τους παράδειγμα δεν μπορεί να το μιμηθεί κανένα ρομπότ.

        Reply ↓
        1. Oannes 10 Οκτωβρίου, 2026 at 12:25 μμ

          Καλά, στις μέρες μας ολοκληρώνεται απλώς αυτό που κάποιοι είχαμε διαβλέψει ως αναπόφευκτο – ως προς τα καλλιτεχνικά.
          Το δέος για τον “θεόπνευστο δημιουργό” δεν είναι το ζητούμενο, κατ’ εμέ τουλάχιστον.* Η άποψή μου είναι ότι θα έπρεπε να έχει τη μικρότερη δυνατή επαφή με την “επικαιρότητα”, διάγων βίον “μοναστικόν”, με τα απολύτως απαραίτητα εξασφαλισμένα, ώστε να είναι απερίσπαστος στο έργο του. Συγκριτικά πάντα, οι Σοβιετικοί ήταν καλύτεροι σ’ αυτό : ο Αϊζενστάϊν μοραζόταν στη Μόσχα το ίδιο διαμέρισμα με άλλα έξη άτομα (!)

          * Υποθέτω ότι, αν εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά μου ο …Χέντελ, θα έβαζα τα κλάματα σαν κοριτσάκι μπροστά στους Μπιτλς. Αλλά σε χρόνο dt θα ανακτούσα την ψυχραιμία μου και θα έπιανα κανονικότατη κουβέντα (αν μ’ άφηνε, that is).

          Reply ↓
          1. stcigar 10 Οκτωβρίου, 2026 at 1:09 μμ

            Το ζήτημα πάντως της αυθεντικότητας έχει στρογγυλοκαθίσει μετά την έλευση της ΤΝ στην κορυφή των προτεραιοτήτων. Προσωπικά δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα με το αν ο δημιουργός του α΄ ή β΄ έργου είναι άνθρωπος ή μηχανή. Άμα μου αρέσει, μου αρέσει. Μπορώ να προβάλλω πάνω του τον εαυτό μου. Οι περισσότεροι όμως δεν το βλέπουν έτσι. Σε πλείστες όσες περιπτώσεις η “αυθεντικότητα” – η εγγύηση δηλαδή ότι πίσω από το έργο βρίσκεται κάποια “ψυχή” – αποτελεί προϋπόθεση απόλαυσης του έργου. Και για τους δημιουργούς προϋπόθεση επιβίωσης.

            Reply ↓
            1. Oannes 10 Οκτωβρίου, 2026 at 1:41 μμ

              Ναι, το θέμα της αυθεντικότητας είναι καταστροφικό from scratch. Η μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την αισθητική στην “ψυχολογία”, θυμάμαι να με απασχολεί …forever. Σε εποχές ’70s, παιδί ακόμα, θυμάμαι κείμενο κάποιου στον ΗΧΟ, έπμπλεου θαυμασμού / συγκίνησης απέναντι σε κάποιον ανάπηρο μουσικό του δρόμου, εν ονόματι της (de facto προκύπτουσας) αυθεντικότητάς του. Και να σκέφτομαι, “για κάτσε ρε μεγάλε, μήπως και πρέπει να απολογηθούμε κατ’ αρχήν για το ότι δεν είμαστε πεταμένοι στο δρόμο ή …ανάπηροι; Και δεύτερον, είμαστε καταδικασμένοι σε κάποιο lower level αυθεντικότητας από κάποιον που είναι;”). Ουδόλως τυχαίως, ο writer ήταν ένα είδος blues aficionado – το κείμενο ήταν μετάφραση απο ξένο έντυπο. Εν τω μεταξύ, εγώ με τα blues είχα μανία από μικρός, μερικά απ΄τα πρώτα “παιδικά” μου κομμάτια ήταν αυτού του ιδιώματος. Αλλά με κνιτομαλακίες σαν τις παραπάνω “τσίτωνα” έκτοτε.
              Γρήγορα κατάλαβα ότι η όλη αφηγηματική παράκρουση ταιριάζει γάντι με τις ούτως ειπείν περιθωριακές κουλτούρες, ξεκινώντας φυσικά από τα blues και την jazz. Κατά μίμηση της φιλολογίας της σχετκής με αυτά προέκυψε άλλωστε η περί το rock & roll φιλολογία.
              Δε θέλω να επεκταθώ στο πώς όλο αυτό έφτασε να διέπει την (παρακμασμένη imo) “μαύρη κουλτούρα” απ΄τα early ’90s και εντεύθεν, κυρίαρχη της εν γένει μουσικής κουλτούρας. Όλα αυτά τα οφείλουμε στη λατρεία της αυθεντικότητας. Τώρα με την A.I. το πράγμα ήρθε κι έδεσε – και η μπάλα έχει χαθεί για πάντα.

              Reply ↓
              1. stcigar 10 Οκτωβρίου, 2026 at 2:14 μμ

                Δεν το συζητάμε. Προσωπικά τη μυθολογία του ροκ την αντιμετώπιζα mutatis mutandis όπως την επιστημονική φαντασία. Την έβρισκα δηλαδή ψυχαγωγική, χωρίς όμως να την παίρνω τοις μετρητοίς. Από την άλλη βέβαια η “αυθεντικότητα” έχει – όπως τόνισες εξάλλου στα σχόλια του “παράλληλου” post – και την αρνητική της πλευρά. Πώς μπορεί ας πούμε να ευχαριστηθεί κανείς το έργο ενός πιστοποιημένου μαλάκα? Και μάλιστα όταν θύμα της μαλακίας του έχει πέσει ο ίδιος προσωπικά? Τουλάχιστον η ΤΝ ξεκαθαρίζει τη σχέση έργου-δημιουργού εξαλείφοντας οριστικά τον δεύτερο.

                Reply ↓
                1. Oannes 10 Οκτωβρίου, 2026 at 3:49 μμ

                  Η ΤΝ εξαλείφει έργο και δημιουργό με μια κίνηση.
                  Προσωπικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα να ευχαριστηθώ το έργο ενός πιστοποημένου μαλάκα. Ακόμα και το …’Ο Αγών Μου’ διαβάζοντας, στο στιγμιότυπο (στον Α’ΠΠ) όπου, τραυματίας στο στρατιωτικό νοσοκομείο ο νεαρός ΑΧ πληροφορείται τη συνθηκολόγηση, η περιγραφή των αντιδράσεων του ιδίου και των συστρατιωτών του στο θάλαμο με είχε συγκινήσει. Τι να κάνουμε δηλ… 😱😃

                  Reply ↓
                  1. stcigar 10 Οκτωβρίου, 2026 at 4:28 μμ

                    Είναι δύσκολο σε τέτοια ερωτήματα να δώσει κανείς απαντήσεις οριστικές και ανεξάρτητες από το κοινωνικό ή προσωπικό τους πλαίσιο. Παρεμπιπτόντως ο Χίτλερ αποτελεί κατά τη γνώμη μου ακραία περίπτωση καλλιτεχνικής ιδιοσυγκρασίας που κατανοεί την πολιτική με τρόπο μονοκόμματο και χοντροκομμένο. Αναρωτιέμαι καμιά φορά ποια θα ήταν η τύχη του κόσμου αν ο πατέρας του υποστήριζε τη φυσική του κλίση αντί να τον ωθεί με το στανιό σε “πρακτικές” κατευθύνσεις.

                    Reply ↓
                    1. stcigar 10 Οκτωβρίου, 2026 at 4:51 μμ

                      Το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς “φιλοσόφους” ή “επιστήμονες”. Τα υψηλά τους ιδανικά παρεμποδίζουν την αντίληψη της πεζής πραγματικότητας. Η πολιτική ταιριάζει καλύτερα στους διεφθαρμένους!

  3. Oannes 10 Οκτωβρίου, 2026 at 3:01 μμ

    Με τα λόγια του αέρα κτλ. συμφωνώ απολύτως, και το πράγμα είναι πλέον διαδεομένο σε Biohazard level. Και βέβαια, δε φτάναν οι άνδρες κουραδόμαγκες απ’ τους οποίους είχε γεμίσει ο κόσμος, το φαινόμενο επεκτείνεται πλέον σε όλο και περισσότερες γυναίκες. Η “γυναίκα τζάμπα μάγκας” είναι η επόμενη …λογική εξέλιξη μετά τη “γυναίκα φαλλοκράτη” τύπου Madonna.

    Reply ↓
    1. stcigar 10 Οκτωβρίου, 2026 at 5:48 μμ

      Βασικά όσοι επικαλούνται τις “δυτικές αξίες” απέναντι στο Ισλάμ, αυτό ακριβώς εννοούν🥷
      Εγώ πάλι όχι🧕

      Reply ↓
      1. Oannes 10 Οκτωβρίου, 2026 at 6:29 μμ

        Μια χαρά διεφθαρμένοι και πολιτικάντηδες είναι και οι Μουσουλμάνοι, για να μη πω χειρότεροι. Και μια χαρά επικαλούνται και εκείνοι το “λόγο του Προφήτη” για να περνάει η ώρα. Απλώς ο κόσμος τους (πολύ νεότερη θρησκεία γαρ) είναι πολύ πιο εύπιστος, άκαμπτος και φανατικός – οσονούπω δε και …πολυπληθέστερος.
        Anyway, το πρόβλημα που έχω εγώ με (τον υπαρκτό κίνδυνο από ) την ισλαμική επέκταση, χωρίς περιττές αναλύσεις, είναι σχετικό με κάτι που έλεγες τις προάλλες : δε γουστάρω αλλαγές. Ιδίως …ριζικές. Ποτέ δεν γούσταρα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και το …χοντραίνω λέγοντας ότι ο άνθρωπος που μιλάει για “αλλαγές εδώ και τώρα”, “ανατροπές” κτλ. είναι, ή κάτω των 25 (max), ή απατεώνας, ή απλώς ηλίθιος.

        Reply ↓
        1. stcigar 10 Οκτωβρίου, 2026 at 6:43 μμ

          Βασικά με το σχόλιό μου για το Ισλάμ αναφερόμουν στην παρατήρησή σου για την “τζάμπα μαγκιά” των δυτικών γυναικών που μετέφερες εδώ από το “παράλληλο” post. Anyway εμείς εδώ στο Hellas δεν θα προλάβουμε να δούμε τόσο ριζικές αλλαγές. Η αναξιοκρατία και το ρουσφέτι μας προστατεύουν!

          Reply ↓
          1. Oannes 10 Οκτωβρίου, 2026 at 6:57 μμ

            Understood! 🤪
            Σε οποιαδήποτε περίπτωση, το μπλοκ που ελέγχει το πολιτικό μας σύστημα παρουσιάζεται σε (οικογενειακού επιπέδου) διαπλoκή με τον τουρκικό παράγοντα. Οπότε δε θα ήμουν 100% σίγουρος για τη ριζικότητα των επερχομένων αλλαγών…

            Reply ↓
            1. stcigar 10 Οκτωβρίου, 2026 at 7:19 μμ

              Τα συμφέροντα δεν έχουν θρησκεία η εθνικότητα. Δεν υπάρχει όμως η παραμικρή περίπτωση να εκλεγεί εδώ μουσουλμάνος – και ειδικότερα Τούρκος – Δήμαρχος ή Πρωθυπουργός μέχρι τουλάχιστον το.. 2100🚀👽👾

              Reply ↓
              1. Oannes 10 Οκτωβρίου, 2026 at 7:23 μμ

                Δε θα στοιχημάτιζα… Στη Χίο απ’ ότι μαθαίνω, τα τουρκικά θεωρούνται …cool (προσωπικά δε μου χρειάζεται κάτι άλλο γα να συνειδητοποιήσω το επίπεδο εκφυλισμού της “χώρας”) και πάρα πολύς κόσμος, οι νεαρότερες ηλικίες ιδίως, ασχολούνται με την εκμάθησή τους.

                Reply ↓
                1. stcigar 10 Οκτωβρίου, 2026 at 7:53 μμ

                  Χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες, υποθέτω πως ενδιαφέρονται να πάνε στην Τουρκία για δουλειά – η εκεί “ανάπτυξη” δεν έχει καμία σχέση με την ανύπαρκτη δική μας – ή να προσελκύσουν στο νησί Τούρκους τουρίστες. Αν οι ελληνικές κυβερνήσεις θέλουν πραγματικούς “πατριώτες”, καλό είναι να προσφέρουν στους νέους κάτι περισσότερο από λόγια.

                  Reply ↓
                  1. Oannes 10 Οκτωβρίου, 2026 at 10:27 μμ

                    Δεν ξέρω, δεν παρακολουθώ τους δείκτες ανάπτυξης, για να το λες έτσι θα είναι.
                    Αίσθησή μου είναι απλώς ότι ένα ποσοστό “Ελλήνων” είναι έτοιμοι να …ξανατουρκέψουν.

                    Reply ↓
  4. Ken Powell 11 Οκτωβρίου, 2026 at 5:46 μμ

    A reminder that, despite the Floyd’s claims, Barrett wasn’t a spent force when they ditched him. This stuff is as good as anything you’ll find in the Barrett Floyd catalogue!

    Reply ↓
    1. Oannes 11 Οκτωβρίου, 2026 at 6:40 μμ

      Better than most!
      (Couldn’t agree more)

      Reply ↓

Leave A Comment