Μια από τις (όχι ακριβώς) παράπλευρες ωφέλειες των ταινιών / σίριαλ επιστημονικής φαντασίας (και τρόμου) ήταν η εξοικείωση κάποιων από μας, από πολύ νωρίς, με “απαγορευτικού επιπέδου” δύσκολα ακούσματα : αίφνης, οι εξεζητημένες μελωδίες / αρμονίες, η σκληρή ατονικότητα, οι concrete παρεισφρήσεις εύρισκαν τρόπο να εισχωρήσουν μέσα μας ως υπόκρουση απόκοσμων εικόνων, αποκτώντας νόημα που υπό διαφορετικές συνθήκες δύσκολα θα αποκτούσαν. Ο ρόλος μιας μουσικής όπως του Ligeti σε σκηνές όπως αυτές του 2001 δεν μπορεί να αξιολογηθεί. “Εξ ίσου” ανυπολόγιστος ο ρόλος ταινιών όπως αυτή στην εξοικείωσή μας με τα σύγχρονα μουσικά ιδιώματα. Για την ιστορία, αποσπάσματα απ’ το Kyrie του Requiem ακούγονται τρεις φορές στη διάρκεια του έργου, συνοδεύοντας πάντα την εμφάνιση του μονόλιθου : στην Αυγή του Πολιτισμού μπροστά στους πιθήκους. Στην επιφάνεια της Σελήνης μπροστά στους αστροναύτες. Και στο διάστημα, κοντά στο Δία, λίγο πριν απ’ την είσοδο του Dave στην Πύλη των Άστρων. 📀 📀 📀 One of the (not exactly) collateral benefits of science fiction (and horror) films/series was that it familiarized some of us, very early on, with “prohibitively difficult” sounds: sophisticated melodies/harmonies, harsh atonality, and concrete interpolations found a way to enter us as the underscoring of otherworldly images, acquiring a meaning they would have struggled to gain under different circumstances. The role of music like Ligeti’s in scenes such as those in 2001 cannot be overstated. “Equally” incalculable is the role of films like this in familiarizing us with contemporary musical idioms. For the record, excerpts from Requiem’s Kyrie are heard three times during the film, always accompanying the appearance of the monolith: at the Dawn of Man, in front of the apes; on the surface of the Moon, in front of the astronauts; and in space, near Jupiter, just before Dave’s entry into the Stargate.