Από τους πιο απέριττα απολαυστικούς τενόρους σαξοφωνίστες σήμερα ο – και συνθέτης – Eric Alexander αναπτύσσει την ασυνήθιστη μελωδική του ευγλωττία σε ένα οικείο post-bop πλαίσιο, με βαθειές ρίζες στη χρυσή περίοδο του hard bop (mid-50s – mid 60s). Τον ακούμε σε ενα jazz standard των Richard Rodgers & Lawrence Hart, πλαισιωμένο από τον πιανίστα / δάσκαλο / μέντορά του Harold Mabern και τους Nat Reeves – μπάσο, Joe Farnsworth – ντραμς. 🟡 🟡 Among the most unpretentiously delightful tenor saxophonists today, Eric Alexander – also a composer – develops his unusual melodic eloquence within a familiar post-bop framework, with deep roots in the golden era of hard bop (mid-1950s to mid-1960s). We hear him on a jazz standard by Richard Rodgers & Lorenz Hart, framed by his pianist, teacher, and mentor Harold Mabern, along with Nat Reeves on bass and Joe Farnsworth on drums.