Πριν μερικές μέρες, η Η Definium Therapeutics (πρώην MindMed) ανακοίνωσε τα θετικά αποτελέσματα από την τρίτη φάση της μελέτης για το DT120 (lysergide / LSD 100 µg, δισκίο που διαλύεται στο στόμα) σε ασθενείς με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή. Τα συμπτώματα κατάθλιψης σημείωσαν μείωση 13.3 πόντων (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), ενώ υπήρξε βελτίωση σε όλα τα “δευτερεύοντα” ζητήματα (όποια κι αν είναι).
Τα παραπάνω αποτελούν αποτέλεσμα μιας ακόμα “αντισυμβατικής” πολιτικής του Donald Trump : το εκτελεστικό διάταγμα με τίτλο Accelerating Medical Treatments for Serious Mental Illness άνοιξε την πόρτα στην FDA να επιτρέψει την έρευνα για …ψυχεδελικές θεραπείες σοβαρών παθήσεων όπως κατάθλιψη, PTSD κλπ. Η FDA ανταποκρίθηκε άμεσα δίνοντας προτεραιότητα σε συγκεκριμένες θεραπείες (psilocybin, methylone). Το διάταγμα καλύπτει βέβαια ένα ευρύτερο φάσμα ψυχεδελικών ναρκωτικών (LSD, MDMA – ευρύτερα γνωστό ως ecstasy, κ.α.)
Κάπου εδώ να υπενθυμίσουμε τη δήλωση που ο ψυχεδελικός γκουρού των ’60s, καθηγητής Timothy Leary είχε κάνει στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ενθουσιασμένος από τις προοπτικές που ανοιγόταν με τα personal computers, το διαδίκτυο και την εικονική πραγματικότητα : “το PC θα είναι το LSD των 1990s!”
Το έδαφος καλλιεργείται συστηματικά δεκαετίες τώρα, εκ μέρους μιντιακών διανοουμένων, από τον κόσμο της φυσικής επιστήμης και όχι μόνο. Οι εν λόγω δείχνουν ένα ζήλο, περίεργο για κάποιους (όπως ο υποφαινόμενος) να πείσουν ότι …όλα όσα θεωρούμε “πραγματικότητα” είναι …στην πραγματικότητα μια απάτη των αισθήσεων. Με άλλα λόγια, να μετατρέψουν το αυτονόητο (βλέπω ό,τι μπορεί να δει το μάτι μου, ακούω ό,τι συλλαμβάνει το αυτί μου) σε θέμα (αμπελο-φιλοσοφικής) συζήτησης. Μετά από όλα αυτά, η περί προσομοίωσης υπόθεση, εντός της οποίας ζούμε, διατυπώθηκε από τον Σουηδό “φιλόσοφο” Nick Bostrom στα early ‘00s περίπου ως νομοτέλεια. Θα μπορούσαμε να συζητάμε ώρες για την εν λόγω υπόθεση …αν οι οπαδοί της μπορούσαν να κομίσουν κάποιο είδος ένδειξης για την ορθότητά της.
Αυτό που αξίζει προς το παρόν να επισημάνει κάποιος είναι η σταθερή προώθηση του concept για το οποίο μιλάμε από πολύ καιρό : του merging εικονικής με αληθινή πραγματικότητα, από συγκεκριμένες ελίτ που έχουν συμφέρον να το κάνουν. Πιστός συμπαραστάτης τους μια “επιστήμη” λειτουργούσα με όρους θεάματος, με τεχνική υποστήριξη από τη …βιομηχανία του θεάματος, στο πλαίσιο της οποίας είναι ενταγμένη η δραστηριότητα των “ενημερωτικών μέσων”.
Σε ό,τι με αφορά, σε ένα πλαίσιο ενεργοποίησης παντοειδών σεναρίων ε.φ. (Η A.I. ως απειλή και σωτήρας, εξωγήινοι και …ενδογαλακτική επικοινωνία, ο κόσμος ως προσομοίωση etc etc) μόνο περίεργη δε δείχνει η απελευθέρωση της έρευνας για τα ψυχεδελικά ναρκωτικά, και η ανάθεση της στα χέρια των big pharma : η ελάχιστη χρησιμότητα των εν λόγω drugs, το downside floor που λένε, θα είναι η μεγιστοποίηση της επίδρασης σεναρίων όπως παραπάνω στον ψυχεδελικό πολίτη.
Εικόνα ανοίγματος : φωτογραφία από το Φεστιβάλ του Γούντστοκ. Στη διάρκειά του το LSD διετίθετο ουσιαστικά δωρεάν. Η “θεωρία” ότι το Φεστιβάλ υπαγόταν στο σχεδιασμό του προγράμματος MK-Ultra της CIA, αντέχει περισσότερο στην κριτική βάσανο από εκείνη που βλέπει τον κόσμο ως προσομοίωση.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Δεν ξέρω κατά πόσον ενισχύει τη θεωρία της προσομοίωσης, δεν παύει όμως να είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το DNA αποτελεί καθαρά ψηφιακό κώδικα μεταφοράς πληροφοριών. Αντί του γνωστού δυαδικού (0,1) όμως χρησιμοποιεί τετραδικό σύστημα κωδικοποίησης (συνδυασμό των βάσεων A,T,C,G) για να σχηματίσει ψηφιακές λέξεις που μεταφέρουν τις απαραίτητες πληροφορίες για τη διατήρηση και ανάπτυξη της ζωής. Ταυτόχρονα χρησιμοποιεί συστήματα μεταγραφής και διόρθωσης λαθών, των οποίων η αρχή λειτουργίας δεν διαφέρει επί της ουσίας από εκείνα των σύγχρονων υπολογιστών. Προφανώς η φύση κατέληξε στην ψηφιακή λύση ελλείψει εναλλακτικής, αφού η αναλογική μέθοδος ρέπει προς την ανακρίβεια και τον εκφυλισμό.
Τα βιολογικά συστήματα πάντως είναι σαφώς πιο εξελιγμένα και περιεκτικά σε σχέση με τα συστήματα πυριτίου. Αν υπήρχε η σχετική τεχνική δυνατότητα, δεν χωράει αμφιβολία ότι τα φιλικά προς το περιβάλλον πρώτα θα έπαιρναν τη θέση των ανοικονόμητων δεύτερων.
Κατά την άποψή μου πάντως, το simulation hypothesis, άλλο σκοπό δεν έχει από την προπαγάνδιση της παντοδυναμίας (σε βάθος χρόνου) των υπολογιστικών συστημάτων : αν ο κόσμος έχει κατ’ αρχήν προκύψει ως προσομοίωση, “στο χέρι μας είναι” να τον αναδημιουργήσουμε. Ή …να δημιουργήσουμε κάτι αντίστοιχο αυτού, δικές μας προσομοιώσεις στους κόλπους της αρχικής. Για να το θέσω κομψά : δουλειά δεν είχε ο Διάολος, γ@μούσε τα παιδιά του.
…Αυτή άλλωστε είναι η μόνη διαφορά ανάμεσα στη simulation hypothesis και την κλασική θεολογία : στο πλαίσιο της πρώτης, ο άνθρωπος δοξάζεται προκαταβολικά ως …ισόθεος. Μη ξεχνάμε την απάντηση του high IQ idiot Ray Kurzweil στο ερώτημα “Does God exist?” : “Not yet”.
Η διαφωτιστική εποχή του homo deus (εκπρόσωπος της οποίας είναι στην πραγματικότητα ο Kurzweil) κατά τη γνώμη μου τελείωσε το 2020 το αργότερο. Κανείς δε λιβανίζει σήμερα τον Άνθρωπο. Αντιθέτως όλες οι σχετικές εκφράσεις παραπέμπουν στη νιτσεϊκή ρήση “ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί”. Με άλλα λόγια ότι τα δημιουργήματά μας θα φτάσουν εκεί που εμείς δεν απλά δεν μπορούμε.
Πέρα από τις μικροδιαφορές 🤣 Νίτσε – Χαράρι, “ζητούμενο” και στις δυο περιπτώσεις, είναι το ίδιο : η υπέρβαση του ανθρώπου. Τώρα, το αν αυτή αφορά στον …εκπληρωμένο Homo Deus ή στον Υπεράνθρωπο, και κυρίως το τι είναι ο ένας και τι ο άλλος, είναι “άλλο” ζήτημα.
Ήταν στη μοίρα του καημένου του Φριτς να ερμηνευτούν οι απόψεις του από τους μεταγενέστερους με τρόπο που ο ίδιος δεν θα ενέκρινε αν ζούσε. Όχι ότι το στυλ της γραφής του βοήθησε ιδιαίτερα.
Τα “συστήματα πυριτίου” πάντως είναι αφάνταστα ταχύτερα. Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για την τεχνολογία “Νέφτι Στον Κώλο“, στο πλαίσιο της οποίας τα πάντα αξιολογούνται στην κλίμακα “Χέστηκε ο Πολύδωρος Που Ήταν Στα Πόδια Γρήγορος“. Όλα για την ταχύτητα γίνονται κατ’ αρχήν – αυτό εκτείνεται και στον ίδιο τον ανταγωνισμό εταιριών / χωρών.
Η ελπίδα μας (“μου” anyway) εναποτίθεται στα αμύθητα ποσά ενέργειας που απαιτούν “τα συστήματα” σε σύγκριση με τον ταπεινό εγκέφαλό μας.
Τα συστήματα πυριτίου είναι τυπικά γρηγορότερα. Τα βιολογικά συστήματα όμως είναι σε θέση να επιτελούν ταυτόχρονα πλήθος διαφορετικών λειτουργιών αντισταθμίζοντας έτσι το μειονέκτημα της ταχύτητας – let alone το γεγονός ότι από άποψη μεγέθους κάνουν τα σύγχρονα μικροτσίπ να φαντάζουν.. ENIAC. Εξ ου και χρειάζονται ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα για να επιτελέσουν λειτουργίες που ένας ανθρώπινος εγκέφαλος τις έχει ψωμοτύρι. Για να μη μιλήσουμε για την κατανάλωση ενέργειας.
Μπορεί να πρόκειται για φυσική επιλογή, God only knows. Μια και Τον αναφέραμε ωστόσο, ουδείς λόγος συντρέχει, ακόμα και αν απορρίψουμε τη “φυσική επιλογή”, να προτιμήσουμε τον “κόσμο ως προσομοίωση” από την εκδοχή του κόσμου ως Θεϊκού δημιουργήματος. Στο κάτω-κάτω, ακόμα και για προσομοίωση να πρόκειται, σε τι διαφέρει ένας intergalactic gamer, εκτός κόσμου αλλά δρων εντός αυτού, από αυτό που εμείς θεωρούμε Υπέρτατο Ον;
Οι παραστάσεις του Θείου σε μεγάλο βαθμό αντανακλούν τις παραστάσεις της εκάστοτε ιστορικής εποχής. Κατά τη γνώμη μου οι σύγχρονες παραστάσεις κυριαρχούνται από τη μονοθεϊστική αντίληψη των πραγμάτων που αναζητά την αρραγή ενότητα πίσω από τη χαοτική πολλαπλότητα. Εκτός από single player games όμως υπάρχουν και τα ομαδικά βιντεοπαιχνίδια!
Δε είναι θέμα μόνο εποχής. Οι φίλοι μας Εβραίοι είχαν μονοθεϊσμό εν μέσω πολυθεϊστικού οργίου (μεταφορκά και …κυριολεκτικά) σε οικουμενικό επίπεδο.
Και κάποιοι Έλληνες φιλόσοφοι παρομοίως. Η εβραϊκή αντίληψη φυσικά κυριάρχησε μακροπρόθεσμα μέσω του Χριστιανισμού.
Στον ελληνικό χώρο βέβαια η θρησκεία παρέμεινε ουσιαστικά πολυθεϊστική ακόμα και μετά την επικράτηση του χριστιανισμού, με τη χαρακτηριστική πληθώρα των αγίων διαφόρων ειδικοτήτων και την προεξάρχουσα σημασία της Παναγίας. Η έννοια της Κολάσεως επίσης ελάχιστα επηρέασε τη λαϊκή συνείδηση, όπως μαρτυρά η πλήρης απουσία της από τα δημοτικά τραγούδια.
Η ελληνορθόδοξη εκδοχή του χριστιανισμού είναι κατά βάση αισιόδοξη με κεντρικούς άξονες την Ανάσταση και τη συγχώρεση των αμαρτιών, σε αντίθεση με τη δαμόκλειο σπάθη της αιώνιας τιμωρίας του Καθολικισμού και τον άκαμπτο ηθικοπλαστικό χαρακτήρα του προτεσταντισμού.
Η μεταφυσική αγωνία επίσης απουσιάζει εντελώς από τα έργα της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας.
Ο νεότερος ελληνικός πολιτισμός είναι προσανατολισμένος αποκλειστικά στις διαπροσωπικές σχέσεις. Εξ ου και οι μηδενικές επιδόσεις του στις φυσικές επιστήμες και τη φιλοσοφία.
Ναι, εδώ δεν έχει διαβολάκια και καζάνια. Περισσότερο προς αρχαιοελληνικό Άδη πάμε, και γενικά δεν έχουν άδικο αυτοί που μιλάνε για διαχρονικές επιβιώσεις ελληνικών στοιχείων, συγχωνεύσεις με Ορθοδοξία κτλ. κτλ. Γενικά, όσο και αν αντιπαθώ τους παπάδες, σύγκριση μεταξύ ελληνικής βερσιόν και τρομολαγνο-γραφειοκρατικού “χριστιανικού” πνεύματος των Αμερικανοευρωπαίων, δεν τίθεται κατά την (διόλου προκατειλημμένη) άποψή μου.
Ως προς το “πολυθεϊστική” πάντως, η πανσπερμία Αγίων ισχύει και για την Καθολική Εκκλησία. Όχι φυσικά και για τον Προτεσταντισμό που με λίγη καλή θέληση μπορεί να τον δει κανείς σαν …επανιουδαιοποιημένο Χριστιανισμό. Δεν είναι τυχαίο το ότι η πολυπληθέστερη ομάδα σιωνιστών παγκόσμια (30 εκατομμύρια plus!) είναι οι Eυαγγελικοί, όχι οι Εβραίοι.
Δεν παίζουν όμως οι άγιοι του καθολικισμού τον ίδιο ρόλο που παίζουν οι δικοί μας – με άλλα λόγια το ρόλο του πολιτευτή στον οποίο απευθυνόμαστε πρωτίστως για ρουσφέτια. Ούτε η Παναγία έχει στην Ευρώπη τη σημαίνουσα θέση που έχει στην Ελλάδα και στη λατινική Αμερική. Πατήρ και Υιός κατέχουν σχεδόν δευτερεύουσα θέση στην ελληνική καθημερινότητα. Μπορεί και από σεβασμό.
Όσον αφορά τους Εβραίους πάντως, η άποψή μου είναι ότι θα έπρεπε να συνεχίσουν όπως πάντα να μεγαλουργούν ως επιχειρηματίες, επιστήμονες και καλλιτέχνες. Η πολιτική δεν είναι το στοιχείο τους και το κράτος που ίδρυσαν αποτελεί απλά ιστορικό λάθος.
Ειδικά οι επιστήμονες και οι καλλιτέχνες – πιθανότατα επηρεασμένοι από τα υψηλά τους ιδανικά – έχουν ένα χοντροκομμένο και ασπρόμαυρο τρόπο, με τον οποίο αντιμετωπίζουν την πολιτική και τη συνέχειά της τον πόλεμο.
Για πολλούς καλλιτέχνες φαίνεται να ισχύει (υπάρχουν παραδείγματα). Όχι όμως για εκείνους που είναι …και καλλιτέχνες.
Άσε που ο καλλιτέχνης που ατενίζει τον κόσμο υπό το …ύψος των ιδανικών του, είναι ντεμοντέ απ’ την αρχή του 20ου αι. τουλάχιστον.
Νομίζω – και θα αποδειχθεί εν τέλει – ότι είμαστε, ποικιλοτρόπως και πιο πολύ απ’ όσο φαίνεται, επηρεασμένοι από τη διευρυνόμενη μουσουλμανική/αντιεβραϊκή προπαγάνδα (βάζω και τον εαυτό μου μέσα).
Αν υπάρχει πάντως κάτι στο οποίο “αδιαφιλονίκητα” πρωτεύουν οι Εβραίοι, είναι η τέχνη της χειραγώγησης, ευρύτερα γνωστή ως “πολιτική”.
Από τα παρασκήνια ναι. Από το προσκήνιο definitely not. Άλλο το ταλέντο του προπονητή και άλλο του ποδοσφαιριστή!
Στην εποχή μας πάντως (περισσότερο από ποτέ) η πολιτική διεξάγεται αποκλειστικά από τα παρασκήνια. Ο εκάστοτε “ηγέτης” είναι απλώς the right man for the job. Με …επικοινωνιακούς όρους πάντα.
Όλοι πάντως είμαστε θύματα της εποχής μας, μη σου πω κιόλας της εκάστοτε στιγμής. Χτες ήμουνα ηλίθιος – που έλεγε κι ο Μπράντμπερι – σήμερα όχι. Και αύριο το ίδιο.
Δεν ξέρω αν είναι ζήτημα εποχής. Καλλιτέχνης γεννιέσαι, δεν γίνεσαι!
Γεγονός είναι ότι υπάρχει “κάτι κοινό” που συνδέει τους καλιτέχνες όλων των εποχών. Αλλά η προσωπικότητα του ανθρώπου επηρεάζει την καλλιτεχνική του στάση. Και η προσωπικότητα είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα ιστορικής περιόδου. Οι “εποχές” διαμορφώνουν de facto διαφορετικά είδη καλλιτεχνών.