Η καινούργια πρόταση του stcigar αφορά στο all-time classic δυστοπικό άσμα των Dead Kennedys από τα mid-80s. Και δείχνει, πέρα από οτιδήποτε άλλο, γιατί όσοι βιώσαμε συνειδητά (ως ακροατές και όχι μόνο) τη συγκεκριμένη περίοδο είμαστε 100% “relevant” με τα τεκταινόμενα στις μέρες μας. Ίσως και πιο “relevant” από όσους τα βιώνουν για πρώτη φορά ως πραγματικότητα. 🟡 🟡 stcigar’s new proposal is about the all-time classic dystopian song by the Dead Kennedys from the mid-80s. And it shows, apart from anything else, why those of us who consciously experienced that specific period (as listeners and not only) are 100% “relevant” to what’s happening in our days. Perhaps even more “relevant” than those who are experience it for the first time as actual reality.
Written by Jello Biafra, East Bay Ray, Klaus Flouride, D. H. Peligro Album Frankenchrist Producer Jello Biafra
We’re sorry, but you’re no longer needed
Or wanted or even cared about here
Machines can do a better job than you
And this is what you get for asking questions
The unions agree
Sacrifices must be made
Computers never go on strike
To save the working man you’ve got to put him out to pasture
Looks like we’ll have to let you go
Doesn’t it feel fulfilling to know
That you the human being are now obsolete
And there’s nothing in hell we’ll let you do about it
Soup is good food (we don’t need you any more)
You made a good meal (we don’t need you any more)
Now how does it feel (we don’t need you any more)
To be shit out our ass
And thrown in the cold like a piece of trash
We’re sorry, you’ll just have to leave
Unemployment runs out after just six weeks
How does it feel to be a budget cut?
You’re snipped, you no longer exist
Your number’s been purged from our central computer
So we can rig the facts and sweep you under the rug
See our chart? Unemployment’s going down
If that ruins your life that’s your problem
Soup is good food (we don’t need you any more)
You made a good meal (we don’t need you any more)
Now how does it feel (we don’t need you any more)
To be shit out our ass
And thrown in the cold
We’re sorry, we hate to interrupt
But it’s against the law to jump off this bridge
You’ll just have to kill yourself somewhere else
A tourist might see you and we wouldn’t want that
I’m just doing my job, you know
So say uncle and we’ll take you to the mental health zoo
Force feed you mind melting chemicals
‘Til even the outside world looks great
In hi-tech science research labs
It costs too much to bury all the dead
The mutilated disease injected
Surplus rats who can’t be used anymore
So they’re dumped, with no minister present
In a spiraling corkscrew dispose all unit
Ground into sludge and flushed away
Aw geez!
We don’t need you any more
We don’t need you any more
Soup is good food (we don’t need you any more)
You made a good meal (we don’t need you any more)
Now how does it feel (we don’t need you any more)
To be shit out our ass
And thrown in the cold like a piece of trash
We know how much you’d like to die
We joke about it on our coffee breaks
But we’re paid to force you to have a nice day
In the wonderful world we made just for you
“Poor rats”, we human rodents chuckle
At least we get a dignified cremation
Yet at 6:00 tomorrow morning
It’s time to get up and go to work
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Whoa! This song is even more relevant than when it was written.
You’re absolutely right Liz! To tell the truth, I didn’t remember the exact words of the song. I was left stunned rereading them. I even checked — just to be sure — to confirm they were written in 1985!
It was a mind-blower, all right!!
Αυτό τον καιρό πάντως αισθάνομαι περισσότερο από ποτέ την απόλυτη ματαιότητα των δικών μου “αναλύσεων”, “επισημάνσεων”, “σχολίων” or whatever, ασχέτως μάλιστα με το αν είναι “ορθές” ή “λανθασμένες”. Μακάρι δηλαδή να είναι λανθασμένες, γιατί πραγματικά φοβάμαι τα χειρότερα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν με απασχολεί τόσο το θέμα του Ιράν ή ακόμα περισσότερο τα δικά μας υποτιθέμενα “γεωπολιτικά οφέλη” (ο κόσμος καίγεται και το..) αλλά το θέμα του Τραμπ. Προφανώς ο άνθρωπος πλέον ενδιαφέρεται μόνο για το τι ψυχή θα παραδώσει.. στο Διάβολο. Μπορεί να λέμε ότι και άλλοι στη θέση του θα έκαναν τα ίδια. Ίδια με ίδια όμως έχει διαφορά. Ποτέ δεν είναι ακριβώς τα ίδια. Και όταν η μοίρα του κόσμου κρέμεται από μία κλωστή, και η πιο μικρή ακόμα διαφορά μπορεί να κάνει.. μεγάλη διαφορά.
Για πρώτη φορά πιστεύω δηλαδή ότι το δόγμα μου “από το κακό στο χειρότερο” πλησιάζει στο τέρμα του. Και ότι αν ο κόσμος βγει στο μέτρο του δυνατού αλώβητος από την εφιαλτική θητεία του, τα πράγματα θα μπορούσαν από κάποιες απόψεις να πάνε ακόμα και προς το καλύτερο.
Εντάξει αυτό με το καλύτερο συζητιέται. Μια σχετική επιβράδυνση έναντι της επιταχυνόμενης.. επιτάχυνσης προς το παρόν μου αρκεί!
Η θητεία μου ως παρατηρητή της αμερικάνικης σκηνής (λίγο μεγαλύτερη από …όλων μαζί των δημοσιολογούντων στα μίντια) δε μου επιτρέπει να συμφωνήσω μαζί σου. Ως προς τον πολεμικό παράγοντα, ο Τραμπάκουλας βρέθηκε στην θέση να πρέπει εκτός των άλλων να ικανοποιήσει το διψασμένο για “δράση” στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα (στενά διαπλεκόμενο με το αντίστοιχο του Ισραήλ και τους …tech giants). Το οποίο έπνεε μένεα εναντίον του για την αντιπολεμική ρητορική της πρώτης θητείας, και προφανέστατα δε θα επέτρεπε την επανεκλογή του αν δεν είχε αποσπάσει κάποιου είδους υπόσχεση. Από κει και πέρα, μην τον παρουσιάζουμε και ως Νο 1 πολέμαρχο ξεχνώντας τα πεπραγμένα των προκατόχων του, πχ τα όσα έκανε ο κάτοχος …Νόμπελ Ειρήνης Μπάρακ ο Μπάμιας. Ο Τραμπάκουλας είναι αυτός που εκών άκων ανέλαβε να τελειώσει τη δουλειά. Εξ αυτού προκύπτει ότι όταν όλ’ αυτά θα έχουν τελειώσει (αλίμονο στον κόσμο που θα έχει σκοτωθεί) η επόμενη μέρα δεν μπορεί παρά να πλασσαρισθεί τουλάχιστον, σαν bright new start.
Απο κει και πέρα υπάρχουν και όλοι οι άλλοι τομείς στους οποίους υπερτερεί, είτε το θέλουμε είτε όχι, των αντιπάλων του. Το κόμμα των οποίων βρίσκεται ούτως ή άλλως σε προκαταρκτικό στάδιο κατάρρευσης – εξ ου και η αβάντα που εξακολουθεί να δίνει στον εαυτό του ο Τραμπάκουλας παρά τα (απατηλά) polls.
Η βασική ελπίδα γρήγορου τερματισμού του πολέμου έχει να κάνει ακριβώς με την κοντινή σχετικά ημερομηνία των ενδιάμεσων.
Βασικότερο όλων φυσικά είναι εκείνο το οποίο εξομοιώνει και τις δυο αντίπαλες πλευρές : η μεσιανική αναμονή της έλευσης της A.I.
Αλλά ακόμα και μια τυρανικά δεσπόζουσα Τεχνητή Νοημοσύνη, είναι καλύτερο να είναι προγραμματισμένη από οπαδούς του “Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια” (*x/μου πώς ακούγεται αυτό, δε θα παίζω με τις λέξεις) παρά από οπαδούς της woke κουλτούρας.
Το 2026 δεν είναι 2008. Υπάρχει λόγος που ο Μπάιντεν ήταν ο πρώτος Πρόεδρος που τυπικά τουλάχιστον δεν ξεκίνησε πόλεμο: δεν τον έπαιρνε. Ασχέτως αν τελικά συνέβαλε στη μελλοντική διεξαγωγή του. Ο παρών γεροξεκούτης δεν δείχνει να το καταλαβαίνει. Χαίρομαι που συνεχίζεις να βλέπεις την καλή πλευρά των πραγμάτων, δυστυχώς όμως εγώ έχω πολύ διαφορετική άποψη.
Ο Μπάιντεν ευθύνεται έμμεσα για την εισβολή στην Ουκρανία με την κλιμάκωση της προκλητικής πολιτικής απέναντι στη Ρωσία, και εν συνεχεία τη μη ανάληψη της παραμικρής πρωτοβουλίας για τη λήξη του πολέμου / διοχέτευση δισεκατομμυρίων στη μαύρη τρύπα του Ζελένσκι. Για να μη μιλήσουμε για το ρόλο του στην “διαμεσολάβηση” του BoJo και το σαμποτάρισμα της συμφωνίας στην οποία είχαν έρθει ουκρανορώσοι δυο-τρεις μήνες μετά την εισβολή.
Anyway θα προτιμούσα μια παράταση του ψυχρού πολέμου παρά το ξέσπασμα ενός γενικευμένου θερμού. Η λογική κατάληξη εξάλλου μιας κατά το δυνατόν συνεπούς υποστήριξης των επιπολαιοτήτων του Τραμπ δεν μπορεί παρά να είναι κάτι σαν “Τα πυρηνικά θα έπεφταν κάποια στιγμή.. Ας είναι τουλάχιστον ο Τραμπ αυτός που θα πατήσει το κουμπί!”
Καμιά όρεξη δεν έχω να κάνω το συνήγορο του Τραμπ, τη μεταστροφή του οποίου * είχα διαβλέψει εγκαιρότατα (την επαύριο της δολοφονικής απόπειρας). Αλλά η συζήτηση για ένα “πολιτικό” δεν μπορεί να γίνεται ερήμην του αντιπάλου δέους. Και αν αυτός εδω είναι καρικατούρα πολιτικού, το αντίπαλο δέος είναι καρικατούρες (κακών) ανθρώπων.
Το κουμπί που πρόκειται να πατηθεί κάποια στιγμή δεν είναι φυσικά των πυρηνικών, αλλά της ανακήρυξης της (ψευδο-)έλευσης της AGI. Και αυτό προτιμώ, έστω και σε επίπεδο 50.1 – 49.9 %, να το πατήσει ο Τραμπ, απ’ το να το πατήσει “κάτι” σαν την Alexandria Ocasio-Cortez ας πούμε.
Αυτό δε σημαίνει ότι αποκλείεται ο έτσι να τα γαμήσει τελείως. Απλώς η στιγμή που αυτό θα έχει συμβεί σε βαθμό που να επανέλθουν …οι τρέχοντες Δημοκρατικοί, θα είναι αυτή της τελικής ήττας της ανθρωπότητας. Melodramatic, but true.
* …προς το ρόλο ενός “chosen one, on a mission from God“
Τι να πω, μπορεί να έχεις και δίκιο. Ούτως ή άλλως δεν μπορώ να κάνω και τίποτα. Καλύτερα να ηρεμήσω και να κοιτάξω τη δουλειά μου.. whatever that is🙄
Ειλικρινά σου λέω, και το κάνω μόνο γιατί ο ίδιος λες ότι δεν πολυασχολείσαι : αν είχες (τη δική μου διαστροφή και) μπει στη λεπτομέρεια του τι είναι οι “democrats” της παρούσας περιόδου – μια συμμορία ασήμαντων και αδίστακτων ανθρώπων, οι οποίοι λένε τα πιο απίστευτα ψέματα κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους για ο,τιδήποτε – θα είχες ακόμα μεγαλύτερη αντιπάθεια από εμένα γι’ αυτούς. Το μέγεθος αυτής της αντιπάθειας είναι που με κάνει να προτιμώ, τρόπος του λέγειν δηλ., τον Τραμπάκουλα ακόμα και τώρα, στο σημείο που έχει κατρακυλύσει.
Μπορεί το λάθος μου να είναι ότι αξιολογώ τα παραπάνω με όρους μιας παρωχημένης ηθικής / αισθητικής. Με αυτούς τους όρους πάντως …θεωρώ δεδομένο ότι έτσι είναι.
Μα εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα με τον Τραμπ. Πέραν των δικών του εγνωσμένων ελαττωμάτων έχει αποκτήσει και τα χειρότερα ελαττώματα των Δημοκρατικών!
Τα χειρότερα ελαττώματα των Δημοκρατικών είναι τα (εκτός επικαιρότητας) αφορώντα στην woke ατζέντα,* η οποία αποτελεί αποκλειστικά δικό τους δημιούργημα – ως άξιων συνεχιστών μιας γραμμής που ξεκινάει από τους Illuminati (τι να κάνουμε, αφού αυτοί είναι…) και ενδιάμεσους κρίκους με το “σήμερα” διάφορες Στρογγυλές Τράπεζες & Fabian Societies.
Ο Τραμπ, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τον όρο (με μια δόση χιούμορ) είναι ένα είδος …Ντούμπτσεκ της Παγκοσμιοποίησης : παγκοσμιοποίηση με ανθρώπινο πρόσωπο. 🥶
* …υπόθεση mega-θηριώδης πίσω από γραφικότητες τύπου “64 φύλα” και “ανανεώσιμη ενέργεια”
Την.. προεδρική άνοια είχα περισσότερο κατά νου, η οποία στον Τρομπάκουλα εκδηλώθηκε με ακόμα χειρότερο τρόπο. Και για πω την αμαρτία μου, η woke ατζέντα είναι αυτή τη στιγμή το τελευταίο που με απασχολεί. Σα να λέμε καθόλου.
Φαίνεται πολύ πιθανό δυστυχώς ότι έχει εκδηλωθεί κάποιο είδος άνοιας. Πάντως για μια κατάσταση σαν αυτή του Joe …It’s a long way to Tipperary.
Ως προς την woke ατζέντα : εμένα πάλι με απασχολεί σταθερότατα σε όλες τις διακλαδώσεις της. Και μόνο από PTSD δεν πάσχω.