To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Other musical stuff
Ο μέγας Julian Bream στο Largo από το Kονσέρτο σε ρε για λαούτο του Vivaldi, μεταγραμμένο για κλασική κιθάρα.The great Julian Bream οn Largo from Vivaldi‘s Concert in D major for lute, adopted for classical guitar.
Ένα από τα πράγματα που με είχαν εντυπωσιάσει στην πρώτη μου επαφή με τους κλασικούς, ήταν ο ουδέτερος, χρηστικός τρόπος με τον οποίο είναι τιτλοφορημένα συνήθως τα έργα τους. Σε αντιπαράθεση με τους ευφάνταστα, ποιητικά ονόματα της “ελαφράς μουσικής” [ροκ, ποπ, τζαζ κλπ. – ο μουσικός μου κόσμος μέχρι τότε], ένα κομμάτι όπως “αυτό”, ας πούμε, τιτλοφορείται, έτσι απλά, “Φούγκα…
Το synth pop συγκρότημα από τη Βαλτιμόρη ηχογραφεί για λογαριασμό της 4AD. Τους ακούμε σε ένα τραγούδι από το άλμπουμ τους Singles, του 2014.The Baltimore based synth pop outfit is recording on the legendary 4AD label. We hear a song from their 2014 album Singles. When I couldn’t see you for the wallWhat was that you said?What was that you…
Ένα απόσπασμα από το ορχηστρικό soundtrack του Ρώσου συνθέτη και πρωτοπόρου της ηλεκτρονικής μουσικής Eduard Artemyev [Solaris, Stalker, Siberiade etc] για την ταινία The Barber Of Siberia του Νικήτα Μιχάλκοφ [1998]. An excerpt from the soundtrack of the Russian composer and electronic music pioneer Eduard Artemyev [Solaris, Stalker, Siberiade etc] for Nikita Mikhalkov’s the film The Barber Of Siberia [1998].
Το κλασικό ψυχεδελικό Country & Western του Mickey Newbury στη δική του εκτέλεση από το δεύτερο δίσκο του (1968). Η φωτογραφία του στο εξώφυλλο φέρνει ανεξήγητα σε Bruce Lee.
Η μουσική που έπαιζε το συγκρότημα του βιρτουόζου κιθαρίστα – συνθέτη – τραγουδιστή Bill Nelson δεν είχε σχέση με be-bop ή με οποιοδήποτε ειδος jazz. Το στιλ τους είναι κοντά σ’ εκείνο του Bowie της Ziggy Stardust περιόδου – ασφαλώς όχι στο ίδιο επίπεδο καλλιτεχνικής και εμπορικής επιτυχίας. Έκαναν όμως, και δίκαια, αρκετά αισθητή την παρουσία τους στην πατρίδα τους…
Σύμφωνα με τον Eric Hobsbawm, η σχέση της Σουηδίας με την jazz πηγαίνει πίσω στη δεκαετία του 1920, οπότε προκύπτουν οι πρώτες “λέσχες φίλων”, τοπικές μπάντες, και μετακλήσεις αμερικανών καλλιτεχνών. Αυτό εξηγεί την αειφορία της σουηδικής σκηνή της jazz …αφήνει όμως ανεξήγητο το πώς καθόλα άξιοι και καταξιωμένοι εγχώριοι μουσικοί αδυνατούν συνήθως να κάνουν γίνoυν γνωστοί πέρα από τα σύνορα…
Οι επιφανείς του γαλλικού progressive rock, Ange, συνδύαζαν επιρροές από το chanson και βρετανικά συγκροτήματα όπως οι Crimson και οι Genesis. Ακούμε ένα τραγούδι από το τρίτο και σημαντικότερο άλμπουμ τους, Au-delà Du Délire του 1974. The eminent French progressive rock band, Ange, combined elements from chanson and bands like Crimson and Genesis. We hear a song from their third…
Μόλις είδα στο Twitter ότι έχει κάνει …like στο προχτεσινό μου post με το κομμάτι του John McLaughlin, ο Gary Husband. Χαζό ίσως εκ μέρους μου, αλλά η ιδέα ότι σε κάποιο σημείο του πλανήτη το δάχτυλο του Gary Husband “πάτησε ένα κουμπί” και το μήνυμα έφτασε σε μένα …μου φαίνεται συναρπαστική. Ο Gary Husband είναι ένας απ΄τους πιο ενδιαφέροντες…
Ακόμα και ένας μη φανατικός των Queen, όπως εγώ [ιδίως της stadium rock περιόδου], δεν μπορεί να υποτιμήσει τραγούδια σαν αυτό του Brian May, από το αριστούργημά τους A Night At The Opera. Το πεθύμησα ξαφνικά, μετά από χρόνια. Even a non-Queen fan like me [especially of the stadium rock period] can’t underestimate songs like this one, written by Brian…
1882. Ο Franz Liszt, φίλος και πεθερός του Richard Wagner είναι προσκεκλημένος του στο Palazzo Vendramin-Calergi, στη Βενετία. Περπατώντας δίπλα σ’ ένα κανάλι, βλέπει μια πομπή από νεκρώσιμες γόνδολες. Έχει μια ξαφνική διαίσθηση για τον επικείμενο θάνατο του φίλου του. Το πρώτο σχεδίασμα του κομματιού La Lugubre gondola [Η Μαύρη Γόνδολα] γίνεται την ίδια μέρα.Πράγματι …ο Wagner θα πέθαινε μετά…
Μετά τον “θεό” Tom Jones, από την ίδια εποχή, τα χρυσά ’60s, ο χλιαρούλης στα όρια του υποτονικού, συμπαθής όμως με τον τρόπο του Andy Williams. Συμπαθής ίσως γιατί τον πρωτοείδα / άκουσα στην τηλεόραση των παιδικών μου χρόνων [’70s]. Ίσως και γιατί το πνεύμα της εποχής ήταν τέτοιο που οι πάντες, όχι μόνο οι “θεοί” είχαν τις στιγμές τους….