Το ότι υποχρεούσαι, τρόπο τινά, να συμμετάσχεις στον καρνάβαλο των burnt-out brains, aka Eurovision, παρακολουθώντας το πρόγραμμα έστω από περιέργεια η για πλάκα, αποτελεί ήττα από τα αποδυτήρια. Κι απόδειξη του ότι, θέλοντας και μη, ως ένα βαθμό αποτελείς προϊόν της εποχής σου. Οφείλεις να διατηρείς κάποια επαφή μ’ αυτήν, έστω και “επιλέγοντας” να κρατιέται απ’ έξω. Και το από που κρατιέσαι έξω τελικά, φαίνεται να σε καθορίζει.
Τώρα, το ότι κάποιος αισθάνεται πατριωτικό καθήκον να υποστηρίξει τη συμμετοχή της χώρας του στη Eurovision, όπως πχ. το Pac-Man που αποτελεί τη φετινή “δική μας” εκπροσώπηση, είναι κάτι που διαχρονικά με ξεπερνάει. Όσο για το βαθμό στον οποίο είμαι προϊόν την εποχής μου (το λες και “μολυσμένος απ’ αυτήν”) φαίνεται απ’ το ότι αισθάνθηκα στιγμιαία την ανάγκη να λάβω μέρος στην ψηφοφορία, στέλνοντας sms για ένα από τα ελάχιστα οπτικοακουστικά κατασκευάσματα που είχαν κάτι από “φυσιολογικό” τραγούδι : το του Ισραήλ φυσικά.
Παρεμπιπτόντως, μια και είπαμε για Ισραήλ : αν …νομοτελειακή κατάληξη της “γυναικείας απελευθέρωσης” (σήμα – κατατεθέν της Δύσης) αποτελεί η αισθητική της Eurovision, μπορεί κανείς να δείξει κατανόηση στους στρέφοντες το βλέμμα προς το Ισλάμ, το Νικάμπ και την Μπούρκα.