Ο χονδροειδής, old school αντισημιτισμός του νεαρού ακόμα Nick Fuentes είναι αποκρουστικός, αυτό είναι καλό να το τονίζουμε και να το επαναλαμβάνουμε.
Αλλά για το επικοινωνιακό του τάλαντο αμφιβολία δεν μπορεί να υπάρξει, απ΄την εκφραστική φυσιογνωμία κακού cartoon, μέχρι την ευγλωττία και τα σκηνικά του ευρήματα.
Εδώ είναι ιδιαίτερα απολαυστικός τσουρουφλίζοντας τον (αντιπαθή μου επίσης, αλλά για λόγους διαφορετικούς από τους προβαλλόμενους) JD Vance, “Coolest Vice President in American History” – χαρακτηρισμός με τον οποίο ο ίδιος, “αστειευόμενος” (βλ. εδώ) συμφώνησε.
(Visited 31 times, 31 visits today)
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Αυτό με τη γυναίκα του πάντως που τον φωνάζει “JD, JD, like that’s a word!” έβγαζε άφθονο γέλιο😅
Το τυπάκι είναι asset για το χώρο στον οποίο ανήκει (“America First”, όχι πλέον απλή φράξια, αλλά ανταγωνιστικό κόλπο του MAGA).
Και, προς τιμήν του, το πρόβλημα που έχει με τον Vance δεν περιορίζεται σ’ αυτά που λέει εδώ. Είναι το ίδιο με αυτό που είχε και ο υποφαινόμενος με τον αντιπρόεδρο από το 2024 και, ως εκ τούτου …και με τον Τραμπάκουλα (βλ. Peter Thiel – μέντωρ του JDV, χρηματοδότης και των δύο και …ιθύνων νους της φοβερής Palantir).
Από σένα εννοείται η όποια γνώση μου για το τελευταίο ζήτημα. Εκ πρώτης όψεως ακούγεται θετικό που κάποιοι επιθυμούν επιστροφή στις αρχικές εξαγγελίες του Τραμπ. Η προ δεκαετίας δεδηλωμενη απέχθειά του για τις εξωτερικές επεμβάσεις υπήρξε ο κύριος λόγος που τον συμπάθησα in the first place.
Στην παρούσα φάση θεωρώ τον Τραμπάκουλα παντελώς ακατάλληλο για “Πλανητάρχη”. Από την άλλη θα του ταίριαζε απόλυτα ο ρόλος του συνταξιούχου που είναι η ψυχή της παρέας, που κοκορεύεται και λέει χοντράδες και ιστορίες από τη ζωή του – αληθινές η ψεύτικες δεν έχει σημασία. Κάτι σαν πλανητάρχης δηλαδή με την έννοια του Τάσου Μπουγά.