Για να κάνουμε και λίγο το δικηγόρο του Διαβόλου (του “Μικρού Σατανά” για την ακρίβεια), όχι ότι μας χρειάζεται : Το παραπάνω βίντεο είναι αντιπροσωπευτικό των προθέσεων της ιρανικής κυβέρνησης απέναντι στο Ισραήλ.
Για όσους θα αντέτειναν ότι ο εν λόγω εγγονός του “αειμνήστου” δεν είναι κρατικός αξιωματούχος, ιδού κάτω το εξώφυλλο του βιβλίου (αγγλικός τίτλος) Israel Annihilation Plan : The Islamic Republic’s Strategy for the Destruction of the Zionist Regime. Εκδόθηκε πέρυσι, ένα τετράμηνο μετά τον “πόλεμο των 12 ημερών”, υπό την αιγίδα της ιρανικής κυβέρνησης. Συγγγραφέας του ο κληρικός Ali-Asghar Mohammadi-Rad. Παρουσιάστηκε από τον επίσης κληρικό, και στενό σύμβουλο του Hamenei, Alireza Panahian (φωτό). Ο τίτλος είναι, υποθέτω πάντα, εύλογος.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά έχω την εντύπωση ότι, αν εξαιρέσουμε τον ανεκδιήγητο “Υπουργό Πολέμου” και τον ίδιο τον Τραμπάκουλα, κανένας μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση δεν ενθουσιάστηκε με την ιδέα ενός πολέμου με το Ιράν. Ούτε στο στρατό for that matter.
Ούτε βέβαια καταλογίζω στους Εβραίους το γεροντικό μεγαλοϊδεατισμό του Τραμπάκουλα συνολικά. Με την εξαίρεση της Μέσης Ανατολής η ευθύνη του χάους που δημιούργησε βαραίνει κυρίως τον ίδιο. Στο βαθμό φυσικά που μπορεί να του καταλογιστεί οτιδήποτε.
Δεν ξέρω γενικά για τους Ισραηλινούς, ο Νετ πάντως φαίνεται να διαθέτει κάμποσο απ’ αυτόν. Ως προς την επίθεση είναι ευνοϊκή συγκυρία και για τους δύο, για διαφορετικούς λόγους. Αμερική χτυπάει έμμεσα Κίνα (όπως έκανε και με Βενεζουέλα), Ισραήλ ξεφορτώνεται τον ιρανικό εφιάλτη μια για πάντα, απελευθερώνοντας δυνατότητες για πλήρη έλεγχο της περιοχής, πράγμα που το φέρνει σε collision course …με τους πουστότουρκους – άκουγα πάλι το μεσημέρι τη φωνή του ΡΤΕ. Μιλάμε ότι ήθελα να μπω μέσα στην τηλεόραση και να τον πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια! 👺
Υπάρχουν δυστυχώς αρκετοί, ο Rubio μεταξύ τους. Αλλά υπάρχουν και “σκεπτικιστές” όπως the Vice President himself. Ο φανατικότερος της υπόθεσης απο τους “ισχυρούς άνδρες” της Ουάσινγτον (τρόπος του λέγειν καθότι …κρυπτο-ομοφυλόφιλος) είναι ο επαγγελματίας warmonger Lindsay Graham, λάτρης παρεμπιπτόντως και του Κουραδοζελέ.
Ναι μου έχεις πει και παλιότερα για τα καμώματα του τελευταίου. Εκείνος ο Ρούμπιο πάλι μου δίνει την εντύπωση ακραίου οπορτουνιστή.
Δε θα τον έλεγα και ακραίο. Ενστικτωδώς μου φαίνεται ειλικρινής και με αρχές άνθρωπος, πατριώτης, θρήσκος etc – αν και θα μπορούσε να είναι όντως και μουλωχτός (who can trust anybody these days…). Δε νομίζω πάντως ότι τον καθιστά ύποπτο το ότι ενώ προ εκλογών 2016 ήταν εναντίον του Trump (έχοντας υπάρξει συνυποψήφιος για το χρίσμα) κατέληξε σταδιακά υποστηρικτής του. Την αποψούλα του τη λέει πάντα, ακόμα κι αν πρόκειται αυτό να προκαλέσει κόντρα με τον DT. Σημείο έντονης τριβής είναι αυτό με το φρικαλέο Tom Barrack, φίλο του DT, πρέσβη στην Τουρκία, διαφημιστή των νεο-οθωμανικών σχεδίων του γνωστού αρχιδιού και υποστηρικτή της τουρκικής πολιτικής στη Συρία, στην οποία αντιτίθεται ο MR, όντας εκτός των άλλων και υποστηρικτής των …Κούρδων.
Το background της οικογένειάς του είναι μετανάστες από Κούβα, όπως και του Al Jourgensen.
Αν θες βάζεις άλλο ένα σχετικό τραγουδάκι (εδώ σε πρόσφατη εκδοχή “τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα”):
https://www.youtube.com/watch?v=GgwQkOb-lf4&list=RDGgwQkOb-lf4&start_radio=1
Ευχαρίστως – πού τους θυμήθηκες; Είχαν έρθει και σε συναυλία μας στο Mad της Συγγρού (late ’80s) μετά από δική τους στο Ρόδον. Θυμάμαι ακόμα το μαλακισμένο κείμενο δημοσιογραφίσκου εποχής, έμπλεου λατρείας για τον Henk, να περιγράφει την αντίδρασή του σε μας, του στιλ “φάνηκε να διασκεδάζει, έως και χόρεψε με κάποια τραγούδια…”. Όλο αυτό δημιουργώντας (συνειδητά) την αίσθηση μιας …καταδεκτικότητας εκ μέρους του “μεγάλου καλλιτέχνη” για τους πτωχούς ιθαγενείς ας πούμε. Όχι ότι φταίνε σε τίποτα οι Nits (συμπαθέστατοι και αξιολογώτατοι) γι’αυτό. Aπλώς ένα ακόμα δείγμα, το εκατομμυριοστό or so, του σε τι βόθρο βγήκαμε να ζήσουμε.
Μου άρεσαν πολύ στο Γυμνάσιο. Τους είχα δει στα Γιάννενα περί το 1990 και στου Γκύζη περί το 1999. Είχα μάλιστα μυήσει και κάποιους κολλητούς μου που στη συνέχεια έγιναν fans for life. Είναι ασυνήθιστα ικανοί στα live και κουβαλάνε μια “οικογενειακή” αύρα που δεν είχε καμία σχέση με την ροκ/ποπ κουλτούρα της εποχής, την οποία ούτως ή άλλως αντιμετώπιζα με συγκατάβαση. Το περιστατικό που αναφέρεις οπωσδήποτε σχετίζεται με το διαχρονικό πρόβλημα “ουδείς προφήτης εν τη εαυτού πατρίδι” – πόσο μάλλον όταν η εν λόγω πατρίδα διακατέχεται από βαθύτατα επαρχιακή νοοτροπία. Η παρουσία βέβαια μελών του γκρουπ στη δική σου συναυλία δηλώνει απλά καλό γούστο εκ μέρους των.
Δε μας είχαν ακούσει από πριν – απλώς είχαν ζητήσει να πάρουν μια ιδέα από τα “ροκ τεκταινόμενα” εν ΑΘήναις, και έτυχε να παίζουμε εκείνο το βράδυ.
Όσο για την επαρχιακή νοοτροπία, έχοντας περάσει καιρό σε επαρχία – αθροίζοντας άφθονα full summer vacations και όχι μόνο – νομίζω ότι αδικούμε την original. Στα χωριά και τις πόλεις της επαρχίας δεν υπήρχαν άνθρωποι που ονειρεύονταν για τους εαυτούς τους καριέρες …καλλιτεχνών και δημοσιογράφων εκ του μη όντος. Αυτό για το οποίο μιλάω εδώ είναι ένα είδος “χαοτικής τοξικότητας” καλλιεργούμενης ήδη σε κοινή θέα από τότε, και πανηγυρικά κυρίαρχης στην εποχή του …”Οικουμενικού Χωριού” του Web 2.0
Περιέργως πολλά εντελώς άγνωστα στην πατρίδα τους γκρουπάκια είχαν μια σχετική επιτυχία στη χώρα μας κατά τη δεκαετία του 80 – φαινόμενο που ακόμα δεν έχω καταφέρει να ερμηνεύσω ικανοποιητικά. Εννοείται βέβαια ότι ο επαρχιωτισμός έχει τόση σχέση με την πραγματική επαρχία όση και ο επιστημονισμός με την πραγματική επιστήμη. Κατά τη γνώμη μου πάντως ανέκαθεν υπήρχαν και ακόμα υπάρχουν στην “Ελλάδα” πολλοί (και πολύ) αξιόλογοι άνθρωποι σε όλους τους τομείς. Απλά έχουν ηττηθεί άπαξ και διά παντός από μια κατώτερη αλλά θρασύτατη κάστα που έχει πάρει εξαρχής τα ηνία προς ίδιον όφελος.
Ο λόγος για το φαινόμενο που περιγράφεις (διάφορα, αμερικάνικα πχ. εναλλακτικά γκρουπ να παίζουν για πρώτη φορά σε κοινό 500 ατόμων …στο Ελάντα!) ήταν ένα είδος νεο-σουσουδισμού με ιδεολογικό επίχρισμα, κυρίαρχου σε κύκλους Ελλήνων “δημοσιογράφων” και λοιπών “παραγόντων” των ’80s – οι τελευταίοι είχαν μπερδέψει τα μπούτια με τα χέρια τους, πχ. σε ότι μας αφορά εδώ, το “alternative” με το “there is no alternative” (TINA). Επειδή ήμουν εκεί και διαθέτω μνήμη θυμάμαι τα πάντα με διευθύνσεις και ονόματα. Περιττό να πω ότι πλείστοι όσοι “γκουρού” εποχής ήταν μίσθαρνα διαφόρων Λαλιώτηδων και του εν γένει ΠΑΣΟΚικού συστήματος εξουσίας το οποίο υπηρετούσαν ευσυνείδητα σαν …αντιεξουσιαστές or something.
Δε σημαίνει αυτό ότι αρκετά από τα γκρουπ δεν άξιζαν να ακουστούν. Σημαίνει απλώς ότι προωθούντο ως επί το πλείστον από τους λάθος ανθρώπους (“δημοσιογράφους”, “ραδιοφωνατζήδες” etc) και για τους λάθος λόγους.
Αυτή είναι μια κάπως λεπτομερής για τη συγκεκριμένη περίοδο περιγραφή της (διαχρονικής) κάστας στην οποία εύστοχα αναφέρεσαι as always.
I Know what you mean. Τους λάθος ανθρώπους πάντως δεν τους αποφεύγεις no matter what. Και τους Beatles εδώ που τα λέμε χάρη σε λάθος ανθρώπους τους γνωρίσαμε ως επί το πλείστον. Είμαι σίγουρος ότι στη συνέχεια πήραν το δρόμο που τους ταίριαζε περισσότερο. Τη δουλειά τους όμως την έκαναν. Άσε που στα νιάτα του ο άνθρωπος είναι λιγότερο προσωπικότητα και περισσότερο φορέας του πνεύματος της εποχής, κάτι που παρεμπιπτόντως φαίνεται και στη φάτσα του.
Μακροπρόθεσμα βέβαια η δουλειά των Beatles, ερήμην τους, ήταν ο …εκδημοκρατισμός της ποπ (το πέρασμα από αυτό που “μπορεί να καταλάβει ο καθένας” σ’ αυτό που “μπορεί να κάνει ο καθένας”) και ο συνεπακόλουθος αποκλεισμός της πιθανότητας επανεμφάνισης …νέων Beatles.
Αυτό, με διαδοχικούς σταθμούς, το punk, το MTV, το DIY και, εν τέλει (μετά από ένα διάλειμμα για την …επαναπροώθηση των Beatles, συνοδευόμενη από την αναζήτηση …νέων Beatles στο πρόσωπο διαφόρων Oasis, μόνο και μόνο για να “επιβεβαωθεί” η ματαιότητά της) το διαδικτυακό χάος των viral videos και του free downloading.
Όπως έγινε χθες γνωστό εντωμεταξύ, λίγες ώρες πριν σου προτείνω το πρόσφατο κομμάτι των Dead Kennedys ο JB είχε υποστεί εγκεφαλικό:
Ex-Dead Kennedys Singer Jello Biafra Hospitalized After Stroke | Pitchfork https://share.google/5NPg6T2yXfpomk7iI
Όχι μόνο δεν είχα ιδέα – κανένας μέχρι χτες δεν είχε ιδέα – όχι μόνο δεν είχα σκεφτεί τους DK εδώ και δεκαετίες, αλλά σκόπευα να στο προτείνω ήδη από μέρες.
Και σα να μην έφταναν αυτά, την είδηση μου την πέταξε μόλις τώρα το MSN χωρίς κανένα εμφανή λόγο.
Σκέφτομαι κάθε τόσο με αφορμή διάφορα τέτοιου είδους γεγονότα, ότι αυτό είναι απ’ τα ελάχιστα ζητήματα στα οποία αξίζει να αφιερώσει κανείς φαιά ουσία. Μετά από λίγο, σαν κλασικός εκφυλισμένος ηλίθιος …πάω παρακάτω.
Το ευτύχημα είναι ότι ο “αντιπαθητικός” επικοινωνεί με το περιβάλλον …και με τους φαν στέλνοντας μηνύματα.
Σε κάτι τέτοιες φάσεις χρειάζεται το ίντερνετ. Να είσαι μόνος τώρα στο νοσοκομείο και να σκέφτεσαι τα χειρότερα.. πραγματικά δεν αντέχεται.
Γάμησέ τα.