Ένα περίεργο πράμα όμως μ’ εμάς τους “ψεκασμένους”.
Κάθε τρεις και λίγο, κάτι προκύπτει και μας επιβεβαιώνει. Σύμφωνα με την “ακραία συνωμοσιολογική” θεωρία μας, η υπόθεση Covid19 δεν επρόκειτο να τελειώσει στις 2-3 εβδομάδες, που σύντομα θα γίνονταν 2-3 μήνες. Θα κρατούσε χρόνια, άκουσον άκουσον. Οι ελπίδες που εναποτίθεντο στο εμβόλιο, η μάσκα που ήταν το εμβόλιο πριν το εμβόλιο, η αποτελεσματικότητα των lockdowns και του social distancing ήταν παραμύθια. Πάνω απ’ όλα, το πιο “παρακινδυνευμένο” στοιχείο της ψεκασμένης θεωρίας μας: λύση …υγειονομικής φύσως δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Όχι τουλάχιστον πριν επιτευχθούν οι αληθινοί σκοποί του κολοσσιαίου project / πειράματος εν εξελίξει. Κάθε φορά που τα πράγματα λασκάρουν, κάθε φορά που ο “πολίτης” πάει να αναπνεύσει, νέες εξελίξεις θα ανατρέπουν τα δεδομένα, και φτου κι απ’ την αρχή. Το μέγεθος του ψέμματος ρυθμίζεται αυτόματα απ’ τον νόμο του Γκαίμπελς: “όσο μεγαλύτερο είναι, τόσο πιο πιστευτό γίνεται“.
Θα έλεγε κανείς ότι, ειδικά το timing της ιστορίας με την μετάλλαξη του ιού, είναι τόσο ξεδιάντροπο [ανακοινώθηκε απ’ τις “ειδήσεις” την ίδια μέρα με την έναρξη διανομής των εμβολίων], που φαίνεται σαν κάποιοι να το φωνάζουν μέσα στα μούτρα μας: “ναι ρε, αυτοί είμαστε. Και θα συνεχίσουμε να είμαστε, γιατί μας παίρνει. Σκέφτεσαι να κάνεις κάτι γι’ αυτό;”
Όλο και κάτι θα σκεφτούμε…