Για να μη ξεχνιόμαστε …δεν ήταν μόνο η άγρια καταδίωξη του Trump από το σύστημα των Democrats που μας έκανε να τον συμπαθήσουμε. Ήταν και η αχρειότητα αντιπάλων του όπως ο, με αέρα υπεροχής και αύρα χολιγουντιανού αστέρα, “πρώτος αφροαμερικανός πρόεδρος στην ιστορία”, υπαίτιος για την άνοδο μιας δηλητηριωδώς στρεψόδικης και διαστρεβλωτικής ρητορικής, κυρίαρχης από την εποχή της πρώτης θητείας του. Ελάχιστοι ασχολούντο με την αμερικανική πολιτική σκηνή επί Obama, με τους υπόλοιπους να αρκούνται στα γνωστά σαλιαρίσματα των ελληνικών media. Για μας ωστόσο είχε γίνει φανερό : κύριο όπλο της Δημοκρατικής “διαλεκτικής” ήταν το περί ρατσισμού επιχείρημα. Όποιος ασκούσε κριτική στον BO, το έκανε κινούμενος όχι από πολιτική διαφωνία, αλλά από ρατσιστική προκατάληψη… Αυτό ακόμα κι αν η κριτική αφορούσε στους πολέμους που ο …κάτοχος Νόμπελ Ειρήνης, ξεκίνησε ή συνέχισε.
Όπως παρατηρούμε εδώ, ο Μπάρακ ο Μπάμιας δεν το βάζει κάτω. Μη θέλοντας να υστερήσει από τον μεταφυσικό του αντίπαλο / διάδοχο στην προεδρία (ωμά παρεμβαίνοντα στις πολιτικές εξελίξεις επί ευρωπαϊκού και …ισραηλινού εδάφους) εννοεί να χώνει την μουράκλα του στα εσωτερικά χωρών όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία, γνωστές για τις …ξενοφοβικές πολιτικές τους. Το επίπλαστο της όλης υποθέσως, συμπεριλαμβανομένων των φυσιογνωμιών και του τρόπου ομιλίας των “προστατευομένων” του και φυσικά του ιδίου, βγάζει μάτια, ανανεώνοντας το συναίσθημα που διακατέχει τον αμερόληπτο παρατηρητή της διεθνούς πολιτικής πραγματικότητας : ναυτία.