Ο σοσιαλμιντικός θόρυβος για τον “θρίαμβο” Elon Musk επί της Zanny Minton Beddoes, * αρχισυντάκτριας του Economist δείχνει να εξυπηρετεί ένα σκοπό και μόνο : την κάλυψη του άλλου θορύβου, από το κατρακύλισμα της μετοχής της Space X μετά την είσοδο της στο Χρηματιστήριο και, στη συνέχεια, εκείνης της Tesla που ακολουθεί. Έχουμε αναφερθεί στην περίπτωση του “πλουσιότερου-ανθρώπου-στον-κόσμο-με-λεφτά-των-άλλων” από τετραετίας, όταν ακόμα βρισκόταν στο απόλυτο απυρόβλητο (βλ. εδώ) ** Σήμερα πλέον, όλο και περισσότεροι επενδυτές αναρωτιούνται για τις πραγματικές αποτιμήσεις των εταιριών του, για το αν αυτές αντανακλούν αληθινά έσοδα, και φυσικά για την τύχη των ίδιων τους των επενδύσεων.
Και αυτό δεν αφορά μόνο τον Elon. Στο πλαίσιο “τεκτονικών αλλαγών” που συντελούνται στο τοπίο της Silicon Valley, η απόσταση του “πρώτου τρισεκατομμυριούχου στον κόσμο” από τους ανταγωνιστές του αρχίζει να μειώνεται …όχι επειδή η αξία εκείνων ανεβαίνει. Η πρόσφατη είσοδος του open source μοντέλου της κινεζικής Moonshot AI (Kimi K3) αποκαλύπτει μεγαλοπρεπώς τον κίνδυνο για την κυριαρχία των ΗΠΑ συνολικά στο χώρο : ο συσχετισμός value for money αυτού με τα υπερδιαφημισμένα και πανάκριβα μοντέλα των Anthropic και Open AI είναι περίπου κωμικός (δυνατότητες περίπου οι ίδιες / τιμή κυμαινόμενη στο 1/10, για να μη μιλήσουμε για την παράμετρο open source) καθιστώντας την επιλογή του Kimi K3 μονόδρομο, από ιδιώτες τουλάχιστον, και διοχετεύοντας κύματα πανικού στους entrepreneurs – media darlings…
Κάποιοι από αυτούς με επικεφαλής τον …φιλελεύθερο Dario Amodei έχουν αρχίσει να πιέζουν την αμερικανική κυβέρνηση για περιορισμό των κινέζικων μοντέλων.
* Ο μηρυκασμός των τετριμμένων περί “ρατσισμού”, “ακροδεξιάς” κτλ. και η απεύθυνσή τους ως κατηγοριών εναντίον του Musk για τις θέσεις του στο μεταναστευτικό, φτάνουν για να δείξουν το επίπεδο της ZMB. Να προσθέσουμε την υποτονική αντίδρασή της σε ένα θέμα όπως …το ποσοστό εξάλειψης της ανθρωπότητας από την AI για το οποίο εξακολουθεί να μιλάει ο Musk εν πλήρει σοβαρότητι. Πράγμα που επιβεβαιώνει την άποψη (δική μου και άλλων) ότι εκφράσεις όπως “Bedlam planet” έχουν πάψει οριστικά να αποτελούν σχήμα λόγου. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, μπορεί κανείς να παρακολουθήσει, κάτω, ένα απόσπασμα της συζήτησης ή και τη full version αυτής στο YouTube…
** Η περίπτωση Elon Musk θα μου ήταν τελείως αδιάφορη, αν δεν συνέβαιναν τρία τινά : ο εν λόγω επιδιώκει 1. Να μου στερήσει τη χαρά της οδήγησης, 2. Να εγκαταστήσει στο σπίτι μου (και “σε κάθε σπίτι”) ένα ρομπότ που θα καταγράφει / αναμεταδίδει 24/7 τη ζωή μου και 3. Να φυτέψει στον εγκέφαλό μου ένα micro-chip που θα του επιτρέπει να με χειρίζεται (κυριολεκτικά) με το τηλεκοντρόλ.
Σήμερα είναι και τα γενέθλια του ανδρός.
Άκυρο! 28 του προηγούμενου μηνός!
Ηλίθιος Καρκίνος. Απ’ τα χειρότερά μου ζώδια στους άνδρες. Οι εξαιρέσεις εννοούνται, άλλωστε ακόμα αντιπαθέστεροι μου είναι οι …ομοζωδιακοί μου.
Εμένα ο EM μου θυμίζει μακρινό συγγενή μου, ως εκ τούτου έχει κάτι οικείο. Ξέρω δηλ. ότι “σε πρωτογενές επίπεδο” μου είναι κάπως συμπαθής.
Αλλά υπάρχει ζοφερό background πίσω του …οικογενειακό εκτός άλλων. Ο παπούς του, Joshua Haldeman, ήταν παράγων του πρωτοποριακού για την εποχή (the ’30s) οργανισμού Technocracy Inc., οι σχεδιασμοί του οποίου είναι αυτό ακριβώς που λέει το όνομά του και …υλοποιούνται με τις απαραίτητες προσαρμογές, στις μέρες μας.
Σύμφωνα με το in-house περιοδικό του οργανισμού (“The Technocrat”)
Technocracy is the science of social engineering, the scientific operation of the entire social mechanism to produce and distribute goods and services to the entire population.
Αυτά διατυπωμένα το σωτήριο έτος 1937.
Κι εμένα μου ήταν συμπαθής αρχικά. Τώρα όχι και τόσο. Σα να λέμε καθόλου. Παραείναι υποκριτής για τα γούστα μου. Κι έχεις απόλυτο δίκιο περί του σκοτεινού του υποβάθρου. Έτσι όπως τον κόβω, είναι ο ιδανικός υποψήφιος για συμμετοχή σε secret societies και δε συμμαζεύεται. Αν δηλαδή δεν είναι ήδη ενεργότατο μέλος.
Μα …είναι de facto. Ο ίδιος και στενοί συνεργάτες του αυτοπαρουσιάζονται / αλληλοπροσφωνούνται ως “Dark MAGA”, “Technokings” και δε συμμαζεύεται. Το σχέδιό του για τον Άρη έχει την (…διόλου παραπεμπτική στα προηγούμενα) ονομασία Mars Technocracy.
Ακόμα και το κόλπο με τη Γροιλανδία αφορά σε “πρωτοποριακά κοινωνικά πειράματα” που θέλει να πραγματοποιήσει εκεί.
Για να το διατυπώσω σαφέστερα :
Είναι γνωστό σε όσους έχουν σκεφτεί επί του θέματος, ότι η πλειονότης των “ηλεκτρονικών συστημάτων” που διέπουν τη ζωή μας, ξεκίνησαν σαν εφαρμογές για αεροσκάφη και, κυρίως, διαστημόπλοια. Μέσα από τα εν λόγω “συστήματα” η επαφή του ανθρώπου με το περιβάλλον γίνεται όλο και πιο διαμεσολαβημένη, με τον ρόλο του περιοριζομενο σιγά-σιγά σ’εκείνον του παρακολουθητή & επεξεργαστή δεδομένων – η οθόνη του υπολογιστή ως “παράθυρο στον κόσμο” είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα.
Υπό αυτό το πρίσμα μπορεί να δει κανείς το project Mars του Ηλονάκια όπως στ’ αλήθεια είναι : ο “Άρης” δεν είναι παρά το εργαστηριακό μοντέλο της Γης που ο ίδιος και οι όμοιοί του σχεδιάζουν για το μέλλον μας : ένας ανοίκειος, αφιλόξενος, εχθρικός πλανήτης.
Αν θυμάμαι καλά, τη συγκεκριμένη – εξόχως διαφωτιστική – σύλληψη την είχες εκφράσει και παλιότερα. Δεν ξέρω εντωμεταξύ αν στο έχω ξαναπεί, αλλά η “κοινωνική κριτική” που ασκείς εδώ και δεκαετίες μού θυμίζει φοβερά την – εβραϊκή ουσιαστικά – Σχολή της Φραγκφούρτης. Και τώρα το άσχετο. Είχα σκάσει εδώ και μέρες να θυμηθώ ποιον μου θυμίζει φυσιογνωμικά ο Σγούρος. Και πεφτω σήμερα σε μια φωτογραφία του (επίσης Δημήτρη) Παπαμιχαήλ. 29 ο δεύτερος 30 ο πρώτος. Αυγούστου. Παίρνω πίσω τις αμφιβολίες μου για τα ζώδια!
Όντως, σε ένα κείμενο στον ΗΧΟ είχα διατυπώσει αυτή την άποψη προ δεκαετίας or something (thanks for mentioning it!).* Η διαπίστωση ήταν γενικής φύσεως, αλλά εδώ με τον “πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο” γίνεται εφιαλτικά συγκεκριμένη. Όσοι ασχολούμαστε μ’ αυτά τα θέματα ξέραμε ότι το Mars mission είναι πολλαπλώς απραγματοποίητο. Τώρα, με την εγκατάλειψή του πλέον και σε επίπεδο διακηρύξεων από το μεγάλο οραματιστή, και τον εστιασμό στη δημιουργία πόλης στη Σελήνη (άκου να δεις δηλ…) και ο πλέον καλόπιστος μαζι του, υποθέτω, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι το όλο κόλπο, αντίστοιχα με εκείνο της “υπεράνθρωπης” Τεχνητής Νοημοσύνης αφορά κυρίως σε προσέλκυση επενδύσεων.
Ως προς την “υπεράνθρωπη” AI, πιστεύω ότι υπάρχει και κάτι άλλο, αντίστοιχο εκείνου που λέγαμε και για την “πανδημία” : άπαξ και πρόκειται για κοινωνικά πειράματα εν εξελίξει, δε θα μπορούσε να απουσιάζει από εδώ το στοιχείο του on line correction factor, με άλλα λόγια το άγρυπνο μάτι που “μετράει” το ποσοστό επιτυχίας / ευπιστίας του κόσμου : πόσο πολτό μπορεί δηλ. να αφομοιώσει αυτός ο κόσμος χωρίς διαμαρτυρία, ώστε να γίνονται οι απαραίτητες διορθώσεις. Έχεις λοιπόν εδώ μια κατάσταση όπου οι big tech bros μιλούν χωρίς περιστροφές για …ρώσικη ρουλέτα την οποία οφείλει να παίξει η “ανθρωπότητα”, με πιθανότητες 10-20 % …εξάλειψής της. Ταυτόχρονα (το θετικό σενάριο) μιλούν για εξάλειψη όλων των μορφών απασχόλησης εντός ευλόγου διαστήματος. Και η μαζική διαμαρτυρία ούτε κατά διάνοια δεν έχει ξεκινήσει – οι κινητοποιήσεις, ελπιδοφόρες βέβαια, για τα Data Centers στις ΗΠΑ είναι διαφορετικής τάξεως. Αυτό δείχνει μια άνευ προηγουμένου υποβάθμιση του επιπέδου alertness και critical thinking της ανθρωπότητας, με την πλειονότητά της, ακόμα και τώρα, να καλωσορίζει την έλευση της τεχνολογικής κυριαρχίας.
* Προσέθετα μάλιστα ότι η έκθεση σ’ αυτό τον τρόπο λειτουργίας ήταν υποβαθμιστική της ανθρώπινης αποτελεσματικότητας : αυτό προέκυπτε (μιλώντας για αεροπλάνα) εκ του ότι η πλειονότης των αεροπορικών δυστυχημάτων, τότε, είχε αποκαλυφθεί ως αποτέλεσμα επιβράδυνσης των αντανακλαστικών των πιλότων (με τον κομπιούτερ να κάνει ουσιαστικά όλη τη δουλειά) της ανεπάρκειάς τους δηλ. να αντιδράσουν σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Εννοείται ότι στις μέρες μας το φαινόμενο της υποβάθμισης διαχέεται σε όλους τους τομείς, ιδίως στις νεότερες ηλικίες.
Κοσκωτάς + Σγούρος = Χατζηφώτης
Θυμήθηκα και τον παρουσιαστή – ημισωσία Σγούρου. Σωτήρης Ξενάκης!
Καλά για τη σχολή της Φραγκφούρτης δεν το συζητάμε. Τα βιβλία των Αντόρνο, Χορκχάιμερ etc έχουν υπάρξει ευαγγέλιά μου.
Ως προς το Σγούρο, είχα προσέξει κι εγώ τη συγκεκριμένη ομοιότητα,* η οποία περιλαμβάνει και την παράμετρο μιας όχι ακριβώς ευγενικής συμπεριφοράς του χρόνου απέναντί τους.
Έψαξα και δυστυχώς δε βρήκα ένα βιντεάκι που θυμάμαι να βλέπω στα ’80s, με το Σγούρο 6 ετών, σε περιβάλλον Ωδείου να ερμηνεύει μέρος σονάτας Μπετόβεν or something. Μου είχε κάνει εντύπωση για δυο λόγους : πρώτον φυσικά για τα skills και δεύτερον γιατί σ’ εκείνη την ηλικία, αν θες το πιστεύεις, ο κυρ-Σγούρος έμοιαζε …μ’ εμένα στα 6 μου (μην ξεχνάμε και την ομοιοτητα των αντιθέτων). Σιγά-σιγά, ποιος ξέρει γιατί, εμφανισιακά τουλάχιστον, έγινε άλλος άνθρωπος.
* όπως επίσης και αυτήν με ένα παρουσιαστή ειδήσεων που δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή το όνομά του. Και, όχι κραυγαλέα αλλά πάντως αισθητά, με έναν πάλαι ποτέ εκπρόσωπο της Εκκλησίας, ονόματι Ιωάννης Χατζηφώτης αν θυμάσαι – η φυσιογνωμία και το φιζίκ αυτού του τελευταίου, όπως και η φωνή του, τον καθιστούσαν ένα ενδιαφέρον είδος γέφυρας μεταξύ Σγούρου και …Κοσκωτά!
Που τον θυμήθηκες το Χατζηφώτη? Ένδοξες 90s τηλεοπτικές εποχές. Μόλις διαπίστωσα εντωμεταξύ ότι πέθανε πριν από 20 ακριβώς χρόνια. Πολλοί άνθρωποι πάντως περνάνε από διάφορα φυσιογνωμικά στάδια καθώς μεγαλώνουν. Στα νιάτα μου έμοιαζα κατά γενική ομολογία στη μητέρα μου. Τώρα κοιτάζω τον καθρέφτη και βλέπω τον πατέρα μου. Στις προσχολικές μου φωτογραφίες πάλι δεν μοιάζω με κανένα τους. Ίσως φταίει ένα μονίμως αφηρημένο βλέμμα παιδιού χαμένου στον κόσμο του.
Ο Ι.Χ. μου ήταν γενικά συμπαθής, εκτός των άλλων και γιατί η παρουσία του προσέλκυε τα “βέλη” των γνωστών μαλακίων. Αφού έχω ακόμα και βιβλίο του (Η Καθημερινή Ζωή των Ελλήνων Επί Τουρκοκρατίας” or something).
Εγώ πάλι είμαι ο ίδιος πάνω – κάτω “από ανέκαθεν”. Και εξακολουθώ να μη μοιάζω με κανένα απ’ τους γονείς μου (εννοείται ότι με μια προσεκτική ματιά εμφανίζονται ομοιότητες. Τίποτα όμως που θα έκανε ακόμα και ενα παρατηρητικό οικείο τους να υποθέσει, αν δεν το ήξερε, ότι είμαι δικό τους παιδί). Αφού από μικρός, επηρεασμένος και από μυθιστορήματα τύπου ‘Χωρίς Οικογένεια’ etc τους ρώταγα μήπως ήμουν …υιοθετημένος.
Υπάρχει μια “προσωπική” ανάμνησή μου σχετική με το Χατζηφώτη. Και ήταν στο πλαίσιο εκδρομής με την παρέα της Χίου σε ένα από τα αγαπημένα μου χωριά, τη μεσαιωνική Βολισσό : η ξαφνική εμφάνιση του ΙΧ με τη δική του παρέα (μέσα από τι άλλο; μια εκκλησία…) έδεσε με το γενικά ευχάριστο, περιηγητικό κλίμα της στιγμής – όχι ότι έγινε και τίποτα δηλ. απλώς είναι απ΄ αυτά που “για κάποιο λόγο” σου μένουν.
Όσον αφορά την απουσία κοινωνικών αντιδράσεων, διαπιστώνω μια προϊούσα ηττοπάθεια στη νεότερη κυρίως γενιά. Φαίνονται να έχουν αποδεχτεί την έλλειψη ουσιαστικών προοπτικών και να συμπεριφέρονται αναλόγως. Δεν είναι καλό βέβαια να αιθεροβατεί κανείς, αλλά και τέτοιος πραγματισμός εξ απαλών ονύχων..
Η συγκεκριμένη αίσθηση ματαιότητας πάντως δεν είναι νεοπαγής ούτε ακριβώς “πηγαία”. Εμφανίζεται (δηλ. …καλλιεργείται) σταθερά στα νεανικά στρώματα, με διάφορες μεταμφιέσεις.
Στα ’50s και τα ’60s το σχήμα ήταν nuclear annihilation, με την προώθηση φράσεων όπως “ζήσε κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία” σε συσκευασία διαφημιστικού σλόγκαν. Κάτι αντίστοιχο με την οικοευαίσθητη παπαρολογία περί “επερχόμενου τέλους” που επακολούθησε τις επόμενες δεκαετίες, το millennium tension των ’90s, and so on.
Η συγκεκριμένη γενιά πάντως κάπου έχει και δίκιο. Σταθερή εργασία, επαρκές εισόδημα, ιδιόκτητη κατοικία, εξασφαλισμένη σύνταξη – βασικά όλα τα προνόμια των boomers – αποτελούν ήδη ουτοπική ανάμνηση. Και μη μιλήσουμε για την ολοκληρωτική διάλυση της οικογένειας και των “σχέσεων”. Επιστημονικά επιτεύγματα? Καλλιτεχνικές επιδόσεις? Ας είναι καλά η τεχνητή νοημοσύνη. Μόνο το σώμα τους έχει απομείνει. Εν ολίγοις.. Why bother?
Εννοείται ότι αν είχε/έχει μια γενιά δίκιο να είναι απογοητευμένη είναι αυτή εδώ – υπάρχει πολύ οικείο μου άτομο που ανήκει σ’ αυτήν και έχω λεπτομερειακή “αναμετάδοση”. Το πρόβλημα είναι ότι, ευνουχισμένοι όντες πολλοί απ’ αυτούς …δεν ψάχνουν καν τι ισχύει απ’ όσα τους ταΐζει η προπαγάνδα. Ως εκ τουτου δε μαθαίνουν ποτέ ότι τα περισσότερα είναι ψέματα, μέχρι που κάποια στιγμή …γίνονται αληθεια – ή λειτουργούν σαν να είναι.
Έχω την (απλοϊκή ίσως) πεποίθηση ότι, όπως η καλλιτεχνική έμπνευση ενός ατόμου ξεπροβάλλει αντανακλαστικά, τη στιγμή που είναι κολλημμένο στο τοίχο, έτσι θα βρει λύση και “η ανθρωπότητα” : όταν ο κόμπος φτάσει στο χτένι.
Ως εκ τουτου αυτό που ακυρώνεται είναι η ιδια η συναίσθηση του ότι συμβαίνει αυτό ακριβώς . Και στόχος είναι βέβαια εκείνοι που θα αποτελούσαν το μεγαλύτερο κίνδυνο, οι νεότεροι άνθρωποι. Ιδίως φυσικά οι άνδρες – ιδιότητα που βάλλεται από παντού ως τοξική, 24/7. Εξ ου και επαναλαμβάνω, πιο πολλές ελπίδες στηρίζω σήμερα σε υψηλού IQ, δυναμικές και διαβασμένες γυναίκες, παρά σε άνδρες.
Οχι τυχαία, η μεγάλη μου αδυναμία από το δημοσιογραφικό χώρο ιδίως απ΄τότε που διάβασα το επικό βιβλίο της για τον Epstein (2022) είναι η Whitney Webb. Αλλά και η Νο 1 φιγούρα εναντίον της απάτης του Covid, γυναίκα ξανά είναι, η (επιφανής φεμινίστρια προν στιγματιστεί για την “ψεκασμένη” δράση της) Naomi Wolf.
Το σημείο καμπής για μένα υπήρξε η Πτώση του Τείχους. Πέραν του ότι ο Υπαρκτός λειτουργούσε ως μπαμπούλας για τους δικούς μας καπιταλιστές, αποτελούσε κίνητρο δράσης και θετικού ανταγωνισμού τόσο για τους αριστερούς όσο και για τους δεξιούς. Χωρίς αντίπαλο δέος οι καπιταλιστές αποθρασύνθηκαν. Σταδιακά επιστρέψαμε σε νοοτροπίες Βιομηχανικής Επανάστασης. Η απάντηση σε κάθε απαίτηση για ένα καλύτερο αύριο είναι πλέον μία: There Is No Alternative. Ίσως δεν είχαν άδικο αυτοί που μιλούσαν για Τέλος της Ιστορίας. Μόνο που δεν ήταν το Happy Ending που μας είχαν υποσχεθεί.
Για να μη μιλήσουμε για την εξαφάνιση της “γεωπολιτικής” μας βαρύτητας. Και δεν αναφέρομαι στη σχέση μας με την Τουρκία. Το να οδηγήσουν οι Ευρωπαίοι σε χρεωκοπία – δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα δεν έχει σημασία – τη μοναδική μη κομμουνιστική χώρα των Βαλκανίων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, δεν ήταν απλώς απίθανο. Ήταν ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ.
Συμφωνώ και επαυξάνω, υπερθεματίζοντας σε όσα έχει πει κατά καιρούς για τους κωλοευρωπαίους ο …Ζουράρις. Και ιδίως για τους Γερμαναράδες (όπου φυσικά οι Γερμαναράδες είναι εξαπλωμένοι …all over Europe)
Απλώς θα πρέπει imho να εντάξουμε στο σκεπτικό μας, αυτή την περίοδο, την κορύφωση της διαδικασίας “μαλακής” (💰💰💰) διείσδυσης του Ισλάμ στη Δύση, της Αμερικής μη εξαιρουμένης. Αυτό, σε ανίερη (αλλά και …ενός αιώνα διάρκειας, με διαλείμματα) συμμαχία με την “αριστερά”…
Καμία σχέση πάντως με τον κατακλυσμό του 21ου αιώνα. Πράγμα που με φέρνει στο πλέον εξόφθαλμο side effect της Πτώσης του Τείχους: μετά το τέλος του Υπαρκτού γεμίσαμε μετανάστες!
Όχι …τέτοιους “μετανάστες”. Ακόμα και οι Αλβανοί Ευρωπαίοι είναι. Καμιά σχέση με αφροασιατικά στίφη, ανθρώπους που δεν έχουν καμιά θέση εδώ, όπως δεν έχουμε εμείς στους δικούς τους τόπους. Κι όλο αυτό, με το αμάγαλμα ερπετών / χρησίμων ηλιθίων (aka “Έλληνες αριστεροί”) έτοιμο να σε λιντσάρει σα …φασίστα, έτσι και πεις το αυταπόδεικτο.
Τον τελευταίο καιρό εντωμεταξύ έχω την αίσθηση ότι βλέπω ασυνήθιστα πολλούς.. κινέζους. Κινέζους δηλαδή με τη γενική έννοια: Κινέζους, Ιάπωνες, Κορεάτες, Φιλιπινέζους.. you get the idea. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ.
Με τους σχιστομάτες δεν έχω θέμα – ως μετανάστες δηλ., γιατί σε “ανθρώπινο επίπεδο”, ούτε με τους αφροασιάτες έχω. Το πρόβλημά μου εστιάζεται στον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει το Ισλάμ για τις παρωδίες χριστιανικών / δημοκρατικών κοινωνιών της Δύσης. Ακριβώς γιατί είναι παρωδίες.
Ως προς τους Κινέζους, αν όντως αυξάνονται, θα είναι υποθέτω λόγω Golden Visa – άδεια διαμονής μέσω …επένδυσης.
Κάλλιο Κινέζοι (reasonable and civilized people) παρά …κωλότουρκοι.