Θυμάμαι τις λογομαχίες, αρχές των ’90s, με φίλους και γνωστούς, φαν της “ελληνοτουρκικής φιλίας” και του αβανταρίσματος των εξ ανατολών βαρβάρων στην …ευρωπαϊκή ολοκλήρωση – λες και είχαν ποτέ, ή έχουν, σχέση με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Θυμάμαι να απορούν, πώς ένας “νέος άνθρωπος”, λάτρης της δυτικής κουλτούρας, de facto ασύμβατος με τους γνωστούς “πατριώτες” …διαπνεόταν εντούτοις από τέτοιο αντι – τουρκικό “μένος”. Αυτό που απαντούσα, είναι το ίδιο που εξακολουθώ να πιστεύω :
Δε χρειάζεται να είσαι τζάμπα μάγκας – “πατριώτης” για να αντιπαθείς το τουρκικό κράτος και την κυρίαρχη κάστα του. Αυτό άλλωστε ισχύει ακόμα πιο πολύ για τη σημερινή βερσιόν της : μια ελίτ η οποία, από κλασικό βαθύ κράτος με απροσδιόριστες (ή και εχθρικές) διαθέσεις προς την εξουσία, έχει μετατραπεί σε …ιδιότυπο βαθύ κράτος, το οποίο στην πραγματικότητα αποτελεί συνέχεια του αληθινού με άλλα μέσα. Και το οποίο ελέγχεται, όπως το αληθινό, από το ίδιο οικογενειακών συμφερόντων κέντρο.
Δε χρειάζεται να είσαι “ακροδεξιός”, ή …αριστερός πατριώτης (να μη ξεχνάμε και το νέο πατριωτισμό του κυρίου Τσίπρα). Στοιχειώδης γνώση της ιστορίας, αισθητική και περί δικαίου αίσθημα αρκούν για να έχεις πρόβλημα με τον ιστορικό ρόλο των Τούρκων. Το “πλεονέκτημά μου”, αν υπάρχει, αφορούσε στα εξής : έχω …απολαύσει από παιδί τουρκική τηλεόραση, περνώντας τα καλοκαίρια στο ακριτικό νησί της Χίου, και έχω καλή εικόνα του πολιτισμού τους (ακόμα τώρα, θυμάμαι διαφημίσεις και …τουρκικές “ελληνικές ταινίες” – Τούρκους / Τουρκάλες Παπαμιχαήλ και Βουγιουκλάκη, μ’ ένα χαμόγελο). Πιο βασικό απ’ αυτό : έχω δει μαρτυρίες της κτηνωδίας τους. Και είναι ενδιαφέρουσα η απουσία της Σφαγής της Χίου (1822), από ένα δημόσιο διάλογο ανοιχτό σε άλλες γενοκτονίες, παλαιότερες και πρόσφατες. Μιλάμε για συστηματική εξόντωση του άμαχου πληθυσμού : άνδρες, γυναίκες και παιδιά – οι μισοί περίπου απ’ τους κατοίκους του νησιού (40 με 50.000 από σύνολο 100) σφαγιάσθηκαν, αποκεφαλίστηκαν ή κάηκαν ζωντανοί (συχνά μέσα σε εκκλησίες), ενώ οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Σμύρνης, της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας.
Σήμερα, με τους εναπομένοντες υποστηρικτές της ελληνοτουρκικής φιλίας συσπειρωμένους γύρω από ένα αναξιόπιστο …ΕΛΙΑΜΕΠ, με τα σουρεαλιστικά επίπεδα προκλητικότητας εξ ανατολών, και με την άνοδο των “πατριωτικών” κομμάτων, καμιά εντύπωση δεν κάνει η …σκλήρυνση της στάσης της ελληνικής κυβέρνησης. Τελευταία εκδήλωσή της, η “θαρραλέα” επιλογή Μητσοτάκη να μιλήσει για το casus belli στο πλαίσιο της συνέντευξής του (βλ. κάτω, ο ΚΜ μιλά στο 1:50). Για να προκαλέσει την …μήνη των γουρουνοειδών της τουρκικής δημοσιογραφίας – μίλησαν για “αήθεις, εχθρικές, κακόβουλες δηλώσεις”, “υπονόμευση της Συνόδου”, “απρόκλητη επίθεση εναντίον της Τουρκίας” κλπ. από ένα πρωθυπουργό που “ξεπέρασε τα όρια μέσα στην Άγκυρα”.
Ο τελευταίος φυσικά που θα περίμενε κανείς να πάρει θέση σε όλα αυτά είναι ο ανεκδιήγητος πλέον Τραμπ. Η απορία μου σχετικά με τον οποίο αφορά απλώς στο εξής : ο λόγος που κάνει τα γλυκά μάτια στον ΡΤΕ είναι για να πιέσει την ισραηλινή πλευρά; ή κάτι πιο βαθύ και βρόμικο συμβαίνει; γιατί για τη διεισδυτικότητα στη Δύση της προπαγάνδας (και των δισεκατομμυρίων) των Αδελφών Μουσουλμάνων * αμφιβολία δεν υπάρχει, με τη μετατροπή μιας τραγικής κατάστασης (Γάζα) σε αιχμή του δόρατος της. Θα μπορούσε ο ιδιαίτερα …ευάλωτος στα δώρα πρόεδρος να αποτελεί ένα ακόμα “θύμα” αυτής της προπαγάνδας;
* …επιχειρησιακό τους κέντρο, η Τουρκία.
Κάπου πήρε το μάτι μου εντωμεταξύ φωτογραφία του Ρούτε με τον Ερντογάν χεράκι-χεράκι σα γκομενίτσες. I mean.. WTF!?
Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με τον Τραμπάκουλα με τον οποίο ήταν …αγκαζέ. Υποθέτω ότι ο παμπόνηρος κωλότουρκος εκμεταλλεύεται ακόμα και τη δυσκολία του στο βάδισμα (θα έχεις προσέξει πώς κινείται) υποβάλλοντας την ιδέα στους Τραμπ / Ρούτε να του παράσχουν κάποιο είδος στηρίγματος, et …voila.
Γενικώς η όλη φάση, ενταγμένη μάλιστα στη γενικότερη “μεγάλη εικόνα” είναι ακραία παρανοϊκή/παρακμιακή or something. Και δυστυχώς εμείς, ως συνήθως, είμαστε στη λάθος πλευρά των πραγμάτων.
Αν βάλουμε πάντως για λίγο στην άκρη τα καραγκιοζιλίκια του πλανητάρχη – προσωπικά θα ψήφιζα στη θέση του Μπουγά anytime – γεγονός είναι ότι μετά το φιάσκο με το Ιράν η Αμερική χρειάζεται asap ένα πολιτικά και στρατιωτικά ισχυρό σύμμαχο στην περιοχή. Και αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από την Τουρκία.
Για Μπουγά δε θα ήμουν 100% σίγουρος, αλλά για Χρηστάκη θα ήμουν!
Ως προς τον πολιτικά και στρατιωτικά ισχυρό σύμμαχο στην περιοχή πάντως, ο ΗΠΑ τον έχουν, και είναι το Ισραήλ. Να πεις ότι θα ήθελαν και τους Τούρκους, πάσο. Αλλά εδώ δεν μπορεί να υπάρξει συνδυασμός, γιατί οι δυο βρίσκονται σε collision curse. Ή τον ένα θα έχουν ή τον άλλο. Ήδη ο Τραμπάκουλας τα ψιλομάζεψε φεύγοντας από Κων/πολη σε σχέση με τις προηγούμενες διαχύσεις του. Το ισραηλινό λόμπι δεν αστειεύεται. Όχι σαν τους ελληνοαμερικανούς ρεπουμπλικάνους που τελικά βάλαν την ουρά στα σκέλια όλοι ανεξαιρέτως – για το endorsement φυσικά εν όψει των midterms.
Την ξέρεις την άποψή μου για το Ισραήλ: ένα τεράστιο ιστορικό σφάλμα που το πληρώνουμε όλοι μας των ΗΠΑ περιλαμβανομένων και των εβραίων themselves μη εξαιρουμένων. Κατά την παρούσα φάση μάλιστα βρίσκεται στο ναδίρ της πολιτικής και στρατιωτικής του ισχύος. Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν ακόμα δικοί μας που το βλέπουν ως το μελαχρινό γένος που θα μας απελευθερώσει από τον οθωμανικό ζυγό. Anyway τα έχουμε ξαναπεί σχετικά με το πώς θα ενισχύσουμε τη θέση μας απέναντι στην Τουρκία: είκοσι χρόνια σκληρής δουλειάς εφόλης της ύλης και ύστερα βλέπουμε. Με τα ευχολόγια και τις κατάρες δεν γίνεται τίποτα.
Δε θα διαφωνούσα αν δεν υπήρχε μια μικρή λεπτομέρεια : με τη φόρα που έχουν πάρει οι #*$!*ότουρκοι, τη στιγμή που θα ολοκληρώνουμε τη σκληρή δουλειά, θα ζητάμε την άδειά τους για να κάνουμε μπάνιο στη Βουλιαγμένη ας πούμε.
…άσε που δε βλέπω πουθενά αυτόν θα έδινε το σύνθημα για τη σκληρή δουλειά …κι εκείνους που θα τον ακολουθούσαν. Οπότε …μελαχρινό γένος it is μέχρι νεωτέρας.
Εννοείται ότι το δικό μου “σενάριο” είναι πολύ πιο απίθανο από το ήδη απίθανο του.. μελαχρινού γένους. Το γελοίο είναι ότι από την εποχή των Ιμίων έχουν περάσει όχι απλώς είκοσι αλλά τριάντα ολόκληρα χρόνια χωρίς ουσιαστική ενόχληση από την πλευρά της Τουρκίας και χωρίς καμία πρόοδο από τη δική μας πλευρά. Και τώρα είναι πλέον αργά.
Ε όλο και κάτι έχουμε ενθυλακώσει κι εμείς από εξοπλισμό υποτίθεται – σύμφωνα με τους ειδικούς πάντα, εγώ ως άσχετος δεν εκφέρω άποψη. Δε θα στοιχημάτιζα πάντως ότι οι Τουρκαλάδες θα κάνουν περίπατο στο Αιγαίο έτσι και γίνει κάνα μπραφ. Θα στοιχημάτιζα μάλιστα ότι, αυτό το τελευταίο, το ξέρουν.
Όταν λέω αργά, εννοώ από άποψη γεωπολιτικής βαρύτητας και όχι μιας άμεσης πολεμικής αναμέτρησης που δεν συμφέρει κανένα. Η Ελλάδα δεν είναι Λίβανος ούτε Συρία πόσο μάλλον Χαμάς. Βασικά οι Τούρκοι μάς φοβούνται για πολλούς και διάφορους λόγους που έχω εξηγήσει παλιότερα. Anyway τίποτα δεν έχουν στην πραγματικότητα να κερδίσουν από εδαφικές προσαρτήσεις εις βάρος μας. Απλά στην εποχή μας η πραγματιστική λογική δεν αποτελεί προτεραιότητα για όλους. Πιθανότατα όμως αποτελεί για την τουρκική ελίτ. Αλλιώς δεν θα είχε καταφέρει αυτά που κατάφερε.
Αν πάντως οι Τούρκοι δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από εδαφικές προσαρτήσεις εις βάρος μας, θα πρέπει να βρεθεί μια εξήγηση για τη σταθερή, μη επιδεκτική (ορατών) εναλλακτικών ερμηνειών “αναθεωρητική” πολιτική τους.
Παρεμπιπτόντως έχει ενδιαφέρον η έλευση στο προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου της λέξης “γεωπολιτική” ως νέας καραμέλας για το πόπολο (και τι πιο διασκεδαστικό από το ν’ ακούς να την πιπιλάνε οι ίδιες κυριούλες – tv hosts που δυο χρόνια πριν ασχολούντο με τα “πολιτιστικά”…).
Σε μια εποχή, αυτό, που η κυριαρχία του acceleration και του deterritorialization έχει μπει σε τελικό, μη αντιστρέψιμο στάδιο.
Το ζήτημα των 12 μιλίων και η Γαλάζια Πατρίδα δεν είναι απλά μεγαλοϊδεατισμός. Η γεωγραφία του Αιγαίου είναι μοναδική παγκοσμίως. Η ελληνική ακτογραμμή – περίπου 15000 χιλιόμετρα των βραχονησίδων περιλαμβανομένων – ισοδυναμεί με το ήμισυ της αφρικανικής ακτογραμμής. Η επέκταση της υφαλοκρηπίδας από την δική μας πλευρά στο καθιερωμένο διεθνώς όριο των 12 μιλίων μετατρέπει αυτομάτως το Αιγαίο σε ιδιόκτητη λίμνη και αποκλείει παντελώς από τη χρήση του για συνηθισμένες θαλάσσιες δραστηριότητες κάθε άλλη χώρα της Τουρκίας προεξαρχούσης. Φαντάσου αν τα νησιά του Αιγαίου είχαν με τη Συνθήκη της Λοζάνης περιέλθει στην Τουρκία, η οποία εφάρμοζε κατά γράμμα τον κανόνα των 12 μιλίων. Πώς θα αισθανόμασταν εμείς αποκλεισμένοι από τη διπλανή μας θάλασσα ολοκληρωτικά?
Σε κανένα μέρος του κόσμου δεν υπάρχει παρόμοιο ζήτημα. Κρατάω μια επιφύλαξη για τα νορβηγικά νησιά, στα οποία ο κανόνας των 12 μιλίων απειλεί πιθανώς την επιβίωσή των.. πιγκουίνων🐧
Στην πραγματικότητα η εξαίρεση του Αιγαίου από τον κανόνα των 12 μιλίων καθιστά τις εδαφικές προσαρτήσεις από την πλευρά της Τουρκίας περιττές. Η κατά γράμμα εφαρμογή του αντιθέτως τις καθιστά σχεδόν υποχρεωτικές.
Από κει και πέρα, δε βλέπω γιατί πρέπει να υιοθετήσω την οπτική (και την, έχουσα ερείσματα εννοείται, λογική) ενός νταβατζή/κατακτητή, ο οποίος δεν παύει να με βλέπει στην καλύτερη περίπτωση με αφ’ υψηλού συγκατάβαση. Η μοναδικότητα αφορά αποκλειστικά στη γεωγραφική διαμόρφωση και την ιστορική συγκυρία : οι τύποι ξεκίνησαν από τα βάθη της Ασίας και μας κουβαλήθηκαν, πρώτα ως Σελτζούκοι κι έπειτα ως Θθωμανοί. Μετά από όλα όσα έχουν επακολουθήσει στο μεσοδιάστημα, αυτό ενάντια στο οποίο εξεγείρονται τώρα είναι ότι, απ’ τη συνολική αρχική κατάκτησή τους, περιορίσθηκαν στα νυν εδάφη. Και γιατί (με όρους realpolitik μιλάω) να μη μαξιμαλίσουμε κι εμείς, υιοθετώντας τη λογική της …Κόκκινης Μηλιάς or something;
Μα το έχουμε ήδη κάνει με το παραπάνω στο παρελθόν. Αν μας έπαιρνε μπορεί να το κάναμε και τώρα.
Κατ’ αρχήν σε καθόλου κλειστή λίμνη δε μετατρέπει το Αιγαίο η περιφημη (σιγά μη γίνει) επέκταση.
Πέρα απο τα Διεθνή Ύδατα (που αποτελουν αν θυμάμαι το 1/4 του Αιγαίου) στα ίδια τα χωρικά μας ύδατα μπορεί να ισχύει η πλήρης κυριαρχία, ωστόσο, μια χαρά δικαιώματα έχουν και οι άλλες χώρες : από αθώα διέλευση, συμπεριλαμβανομένων πολεμικών πλοίων, μέχρι αλιεία. Απλώς αντί να αλωνίζουν οι εν λόγω τσόγλανοι, απειλώντας και παρενοχλώντας, και αντί να “αξιώνουν” να ζητάμε εμείς άδεια για διάφορα (έρευνες, επιστημονικές δραστηριότητες, ασκήσεις etc) θα πρέπει να τη ζητάνε αυτοί.
Αν συμπεριλάβουμε τις βραχονησίδες, η επέκταση στα 12 μίλια δεν αφήνει σχεδόν κανένα περιθώριο σε άλλους. Από κει και πέρα βέβαια η Τουρκία εκμεταλλεύεται την υπεροπλία της για να πουλήσει κατά περιόδους τσαμπουκά.
Δεδομένου του μεγέθους της αερολογίας που χαρακτηρίζει το σύνολο των “γεωπολιτικών αναλύσεων” μπορεί κανείς να παρηγορηθεί από το γεγονός ότι ορισμένες από τις εν λόγω κυριούλες είναι τουλάχιστον εμφανίσιμες. Προχτές πέτυχα μια ιδιαίτερα γοητευτική για τα γούστα μου παρουσία, η οποία μάλιστα έκανε τα γλυκά μάτια στον επίτιμο καλεσμένο της Νίκο Λυγερό!😂
Η συντριπτική πάντως υπεροχή των γυναικών στις τηλεσυζητήσεις για “γεωπολτιτικά” ζητήματα είναι φανερά (;) αποτέλεσμα άνωθεν σχεδιασμού – με τους άνδρες “δημοσιογράφους” να εξορίζονται σε επίπεδο στιγμαίων παρεμβάσεων με το μαρκούτσι ανά χείρας …επί του πεδίου.
Έχεις δίκιο. “Επαναυιοθετώντας” έπρεπε να πω αντί “υιοθετώντας”. 🗡️🗡️ 😃
Γιαυτό εγώ επιμένω στο φανταστικό σενάριο του “εικοσαετούς και βάλε αναπτυξιακού προγράμματος”. Αν στον 21ο αιώνα είχαμε κάνει αυτά που έπρεπε, με άλλο ύφος θα μιλούσαμε σήμερα στους Τούρκους. Και όχι μόνο σε αυτούς.
Το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας πάντως το δημιουργούν ως επί το πλείστον οι βραχονησίδες. Φαντάσου τώρα κάθε ξεκάρφωτο βράχο από τους 5000 και βάλε που κοσμούν το Αιγαίο Πέλαγος να έχει την απαίτηση για.. ζωτικό χώρο 12 μιλίων. Εξ ου και το γελοίο αντικειμενικά περιστατικό των Ιμίων που μας έφερε στο χείλος του ολοκληρωτικού πολέμου.
Καλά τώρα, εδώ οι Τούρκοι αρνούνται υφαλοκρηπίδα γενικώς στα νησιά, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων, συμπεριλαμβανομένης της Κρήτης. Αυτό είναι ξεκάθαρα against the law, period. Πουθενά δεν υπάρχει διάταξη του τύπου “κάποια νησιά μιας χώρας δεν έχουν υφαλοκηπίδα γιατί …είναι κοντά σε άλλη χώρα”. Γενικά, και διαχρονικά, οι “Τούρκοι αξιωματούχοι” θα ήταν για τα πανηγύρια αν δεν ήταν για κλοτσιές.
Η αλήθεια είναι ότι εκμεταλλεύονται τον παραλογισμό του καθεστώτος των βραχονησίδων προκειμένου να θέσουν εν αμφιβόλω το σύνολο της ελληνικής υφαλοκρηπίδας εν γένει. Επιπλέον προβάλλουν το de facto καθεστώς των 6 μιλίων και στον εναέριο χώρο.
Κατά τη γνώμη μου η λύση θα ήταν μια συμφωνία που θα κατοχύρωνε τα 12 μίλια στα κατοικίσιμα νησιά και τα 6 μίλια στις άνευ σημασίας βραχονησίδες. Το πιθανότερο βέβαια είναι ότι δεν θα βγάζαμε άκρη.
Επιπλέον τίθεται και ζήτημα ιστορικών συγκυριών. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η χώρα μας υπήρξε το προκεχωρημένο φυλάκιο του καπιταλισμού στο μαλακό υπογάστριο του ευρωπαϊκού κομμουνισμού. Τώρα είναι απλά ένα τουριστικό καταφύγιο. Η γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας ως μεσανατολικού τοποτηρητή/μεσολαβητή κατά την παρούσα συγκυρία – όπου καίριο πρόβλημα είναι πλέον το Ισλάμ – είναι πολύ μεγαλύτερη από τη δική μας.
Αυτό, το του Ισλάμ, είναι όντως το μεγαλύτερο πρόβλημα, μαζί με το “ράβε-ξήλωνε” του DT, και τους καρπούς που αποδίδουν οι εργώδεις, δεκαετιών προσπάθειες του …Ερντογάνη, συμπεριλαμβανομένης της λυσσαλέας προπαγάνδας του.
Εξ ου όμως και (θα γίνει αντιληπτό ξανά, νομοτελειακά, το αργότερο όταν ξεκουμπιστεί ο Τραμπάκουλας) το κράτος του οποίου η σημασία μεγιστοποιείται είναι το …Yesrael και, κοντά στο βασιλικό, κι εμείς οι γλάστρες. Δεν μπορείς να ελέγξεις το Ισλάμ χρησιμοποιώντας μουσουλμάνους. Ιδίως λεχριτότουρκους με νεοθωμανικά οράματα. Όλο το κόλπο που εκτιλύσσεται αφορά (δια να μη λησμονώμεθα) στην παρεμπόδιση εκ μέρους των Ιρανών via Hamas της ολοκλήρωσης των Abraham Accords που βρίσκονταν στην τελική ευθεία.
Έτσι μπάχαλο που τα έκανε όλα ο Τραμπάκουλας, είναι ακόμα πιο δύσκολο από το συνηθισμένο να φανταστεί κανείς τη διάδοχη κατάσταση. Τίποτα δεν αποκλείεται. Με δεδομένη όμως την παροιμιώδη από μέρους μας έλλειψη διορατικότητας και μακροπρόθεσμου σχεδιασμού, θα χρειαστούμε ως σντιστάθμισμα μια γενναία ποσότητα καθαρής και ανόθευτης.. τύχης.
…εν τω μεταξύ υποτίθεται ότι είχε εξυφανθεί σχέδιο δολοφονίας του Τραμπάκουλα while in Turkey, από τους Ιρανούς. Και ότι αποκαλύφθηκε σ’ αυτόν από τις …ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες – εξ ου και …με άλλο αεροπλάνο πήγε και με άλλο έφυγε.
Εντάξει.. Όχι ότι αποκλείεται, αλλά η συγκεκριμένη πηγή μειώνει “κάπως” την αξιοπιστία της πληροφορίας!
Με δεδομένο ότι η CIA δεν πιάνεται εύκολα κορόιδο, δύσκολα θα εφεύρισκαν κάτι τέτοιο εκ του μη όντως οι Israelis, γιατί σε περίπτωση αποκάλυψης …ζήτω που χεστήκανε. Βέβαια, εκτός του ότι η CIA δεν πιάνεται εύκολα κορόιδο …έχει και σχέση συγκοινωνούντων δοχείων με Mossad. Πιάστ’ αυγό και κούρευε.