Ακούω και φρίττω. Κι ωστόσο, δεν υπάρχει τρόπος να γίνει χειρότερη η άποψη μου για τον κύριο Τσίμα απ’ αυτήν που ήδη ήταν. Πρόκειται ίσως για τη χειρότερη περίπτωση που μπορείς να συναντήσεις, σε ένα σινάφι που δε φημίζεται για το επιπεδό του. Να θυμίσω απλώς ότι το Σκάι αποτελεί για τον ΠΤ θριαμβευτική κατάληξη μιας διαδρομής που ξεκινά τη δεκαετία του ’80 από τις σελίδες του …Ριζοσπάστη. Η μετεξέλιξή του είναι τυπική μιας διαδικασίας αποενοχοποίησης που “πλούτυνε” έκτοτε το δημοσιογραφικό (και όχι μόνο) στερέωμα με αστέρες του δικού του είδους : ζηλωτές του συστήματος, με έξτρα απολαβές απ΄αυτό, χάρη στο ιδιότυπο κύρος που προσδίδει η θητεία στο “διαλεχτικό υλισμό” της επαναστατημένης νιότης. Το είδος του κυρίου Τσίμα αποτελεί αιχμή του δόρατος της περίφημης συναίνεσης : όχι της πάλαι ποτέ …εθνικής συμφιλίωσης, αλλά της ενιαίας διαγραφής των εννοιών “πολιτική” και “έθνος”, στ’ όνομα αυτού που κάποιοι επιμένουν να ονομάζουν παγκοσμιοποίηση.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.