Μια ακόμα σπουδαία επιλογή του stcigar – συμβολή στο “ονειρικό” μας αφιέρωμα : το φινάλε του Franks Wild Years (1987), ενός από τα πιο σημαντικά άλμπουμ του Tom Waits, κατά την ανειδίκευτη ως προς αυτόν αποψή μου. Ακούμε τη νανουριστική, “από δίσκο γραμμοφώνου” εκδοχή του ‘Innocent When You Dream’. 🟡 🟡 Another brilliant pick by stcigar – addition to our “dreamy” tribute : the closing track from Franks Wild Years (1987), one of Tom Waits’ most significant albums, at least in my non-expert opinion. We hear the soothing, “old-gramophone” version of ‘Innocent When You Dream’.
The bats are in the belfry
The dew is on the moor
Where are the arms that held me
And pledged her love before
And pledged her love before
It’s such a sad old feeling
The fields are soft and green
It’s memories that I’m stealing
But you’re innocent when you dream
When you dream
You’re innocent when you dream
I made a golden promise
That we would never part
I gave my love a locket
And then I broke her heart
And then I broke her heart
It’s such a sad old feeling
The fields are soft and green
It’s memories that I’m stealing
But you’re innocent when you dream
When you dream
You’re innocent when you dream
Running through the graveyard
We laughed my friends and I
We swore we’d be together
Until the day we died
Until the day we died
It’s such a sad old feeling
The fields are soft and green
It’s memories that I’m stealing
But you’re innocent when you dream
When you dream
You’re innocent when you dream
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
My goodness this gave me such Pogues/Shane MacGowan vibes that I had to go Google Waits and MacGowan to see if there were any connections. There are not – other than Waits found MacGowan inspirational and a real ‘bard’s bard’. You could easily have convinced me this was a song by The Pogues though.
I 100% agree. And I definitely prefer MacGowan to Waits!
Αν σε παίρνει, βάλε άλλο ένα σχετικό κομματάκι:
https://youtu.be/3HG4AYPmI6k?is=rMFd3KrTWnNhFlPQ
Εννοείται.
Εν τω μεταξύ φιρί-φιρί το πάει πάλι ο ηλίθιος Τραμπάκουλας.
Ήδη βέβαια …ακύρωσε και τους αποψινούς βομβαρδισμούς => …ανακούφιση στο χρηματιστήριο, και ούτω καθ’ εξής.
Υποθέτει κανείς πίσω από όλα αυτά υπάρχει το κόνσεπτ “ακύρωση της έννοιας της κανονικότητας all over”. Eξ ου “επελέγη” ο Τραμπάκουλας ως ο κατάλληλος για τη δουλειά.
Κάποια δικά μου “θεματάκια” (βλέπε “στο λάκκο με τα φίδια”) έχουν περιορίσει ακόμα περισσότερο το ήδη περιορισμένο ενδιαφέρον μου για την υπόθεση. Κατά τη γνώμη μου βέβαια και οι δύο απλά μαλακίζονται. Και οι τρεις μάλλον για να μη ξεχνάμε το Ισραήλ. Όχι ότι χρειάζεται σοβαρότερο κίνητρο για να γίνουν όλα γης μαδιάμ. Εδώ άλλοι σκοτώνονται για μια θέση στο παρκάρισμα.
Ελπίζω όλα να πάνε καλά.
Δε χρειάζονται βέβαια προσωπικά θέματα για να αηδιάσει / βαρεθεί κανείς με όλα αυτά. Απ’ όσο ξέρω τον εαυτό μου …κάνω-κάνω υπομονή, αλλά μια των ημερών θα εξαντληθεί και έτσι και εξαντληθεί, τομπούλο και στο μπαούλο οι ειδήσεις all over. Εδώ άλλοι είναι “εκτός κόσμου” με ποδόσφαιρο και μπάσκετ, εμείς με τη μουσική θα κωλώσουμε;
Μιας κι έβαλες VDGG παρεμπιπτόντως, πρέπει να ομολογήσω – κατόπιν επανειλημμένων ακροάσεων – ότι προσωπική μου αδυναμία είναι το “the least we can do..”. Δεν είναι σύμπτωση βέβαια ότι προέρχεται από τη μαγική για μένα βρετανική παραγωγη 70-71.
Αριστούργημα φυσικά, όπως και λίγο-πολύ ό,τι έκανε ο αντιπαθητικός στη διάρκεια των ’70s.
Σε ό,τι με αφορά, όχι μόνο από VDGG αλλά …γενικά, το σημαντικότερο πράγμα που μου έχει συμβεί ως ακροατή (αν έπρεπε να κατονομάσω ένα μόνο) είναι η εμπειρία του Pawn Hearts. Σαν σύνολο, και βέβαια on top το 23λεπτο A Plague Of Lighthouse Keepers.
Ένα από τα “ενδιαφέροντα” με τους VDGG είναι ότι σπανίως ακούγεται κάποιο praise για τον οργανίστα Hugh Banton. Εν τω μεταξύ …ο τύπος είναι όλο το γκρουπ μόνος του. Επειδή δεν έκανε σόλα και πυροτεχνήματα, οι “ειδικοί” αγνοούν το επίπεδο της ενορχηστρωτικής / εκτελεστικής του ιδιοφυίας. Άσε που απο καθαρά τεχνική άποψη είναι εφάμιλλος των Wakeman – Emerson, ανώτερος δηλ. του Banks που είναι το “ίνδαλμά μου” (ο Banton είναι δεύτερος). Απ’ τη στιγμή που ο Χαμιλόβιος αφαίρεσε το όργανο και έβαλε το βιολί (The Quiet Zone) …άρχισα να κρυώνω.
Το πρόσεξα κι εγώ, χωρίς να έχω εντρυφήσει – μου λείπει εξάλλου το υπόβαθρο – σε technicalities και trivia. Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο τύπος είναι όντως απίστευτη.
Το άτομο όταν εντάχθηκε στους VDGG σπούδαζε ήδη για σολίστ του εκκλησιαστικού όργανου (ήγουν, είχε ήδη τελειώσει πιάνο – είναι προαπαιτούμενο). Από τα mid-70s εργάζεται κανονικά ως επαγγελματίας.
Έχει κυκλοφορήσει κλασικό ρεπερτόριο, μεταξύ άλλων τις Goldberg Variations του Μπαχ. Not exactly your average rock keyboard player.
Είναι επίσης ιδιοκτήτης εταιρίας κατασκευής πρότυπων υβριδικών, δικής του επινόησης εκκλησιαστικών οργάνων (συνδυασμός παραδοσιακών παραμέτρων και ηλεκτρονικών προσομοιώσεων) η οποία τροφοδοτεί εκκλησίες σε όλη την Αγγλία.
ΟΧΙ ΠΑΙΖΟΥΜΕ.