Το να πεις κάτι εναντίον της Eurovision ισοδυναμεί με το να πεις κάτι υπέρ της : και στις δυο περιπτώσεις ρίχνεις νερό στο μύλο της Eurovision, “συμμετέχοντας” σε μια τελείως περιττή συζήτηση. Εν γνώσει των παραπάνω, αισθάνεσαι την ανάγκη να πεις τα εξής :
Θα είχε νόημα να ντρέπεσαι για το ότι σε εκπροσωπεί ως …Έλληνα κάποιος σαν τον Ακύλακαι την κουστωδία των γελοίων που τον συνοδεύουν / σχολιάζουν / εκθειάζουν / συνεντευξιάζονται μαζί του. Θα είχε νόημα, αν το πλαίσιο στο οποίο συμβαίνουν τα παραπάνω ήταν διαφορετικό απ’ αυτό που είναι : μια διαδικασία ομογενοποίησης των ευρωπαϊκών χωρών μέσα απ’ την υποβάθμιση και γελοιοποίησή τους. Αυτό είναι το πνεύμα της Eurovision, “ανανεούμενο” και μεταλαμπαδευόμενο από γενιά σε γενιά μέχρι την επίτευξη του τελικού σκοπού : κυριαρχία στο σύνολο του “ευρωπαϊκού” πληθυσμού άνευ εξαιρέσεων.
Τα περί “πανηγυρακίου” που είναι ουσιαστικά ο θεσμός ακούγονται ύποπτα, για όσους τουλάχιστον είχαν την τύχη να διασκεδάσουν σε πραγματικόπανηγύρι, όπως ο υποφαινόμενος : η Eurovision αποτελεί μηχανισμό προπαγάνδας από καταβολής της. Κι αν οι αστραφτερές, clean cut μελωδίες του παρελθόντος (κάποιες απ’ τις οποίες ήταν αριστουργήματα) έχουν δώσει τη θέση τους στα τρέχοντα εξαμβλώματα, ο λόγος πρέπει να αναζητηθεί στην παράλληλη εξέλιξη της “showbiz” όλα αυτά τα χρόνια, και στα πρότυπα που είναι εντεταλμένη σήμερα να προβάλλει. Σ’ αυτά αναφέρθηκαν ακροθιγώς κάποια στιγμή οι Καπουτζίδης-Κοζάκου (ό,τι θες τους λες, όχι αφελείς πάντως). Σε ό,τι μας αφορά, τα πρότυπα είναι : συμπεριληπτικότητα, δυσφήμιση της λογικής στο όνομα του “πάθους”, έμφαση στη θηλυκή πλευρά του εαυτού …από γυναίκες και άνδρες, ναρκισσισμός και ευαλωτόττητα εκδηλούμενα με όρους “ανατροπής των στερεοτύπων” – όπου η “ανατροπή” αποτελεί το Νο 1 …στερεότυπο.
Κάποιοι απορούν για τον απίστευτο, αδιάπτωτο σ’ όλη τη διάρκεια του σόου ενθουσιασμό του πλήθους. Κακώς κατά την άποψη μου. Γιατί πρόκειται για ένα …σατανικά αντεστραμμένο τελετουργικό στο σύνολο του : Μια μεθοδευμένη παρωδία pop συναυλίας, τελετουργικό στοχεύον στη “σατιρική” ανατροπή του real thing, με το πράγμα να παραπέμπει τελικά στη Μαύρη Λειτουργία (Black Mass) του Anton Lavey (φωτό) : όπως ο “ιερέας” / “star” επί σκηνής κοπιάρει γελοιοποιώντας τον αυθεντικό ιερέα / pop performer, έτσι το ποίμνιο της Black Mass / κοινό της Eurovision αναπαράγει γελοιοποιώντας τις εκδηλώσεις λατρείας των παραδοσιακών πιστών / concertgoers.