Από τη μια, διάχυτη (;) και δικαιολογημένη είναι η εντύπωση ότι η περί το Σαμαρά κινητοποίηση ανάγκασε την κυβέρνηση να σκληρύνει τη στάση της. Από την άλλη, διαβάζοντας το εμβριθές σχόλιο του κυρίου Παπαχελά στην Καθημερινή περί πιθανότητας εκμετάλλευσης κάθε ελληνικής εσωτερικής αδυναμίας / αποσταθεροποίησης από τους εξ ανατολών βαρβάρους (ο χαρακτηρισμός δικός μας), μπορείς να κάνεις μιας συνωμοσιολογική υπόθεση: το “μένος” που έχει καταλάβει εσχάτως τον ΡΤΕ με τη Γαλάζια Πατρίδα, και η υποτιθέμενη ενεργοποίηση των αντανακλαστικών της ελληνικής κυβέρνησης αποτελούν μέρος ενιαίου σχεδίου. Γιατί η δημιουργία συνθηκών εκτάκτου ανάγκης είναι διευκολυντική της παραμονής του Έλληνα πρωθυπουργού στην εξουσία …διευκολυντικής με τη σειρά της (μέσω ενδοτικότητας / “ευρωπαϊκού προσανατολισμού”) της τελικής ευόδωσης των τουρκικών σχεδιασμών. * Το φιλί της ζωής για την ελληνική κυβέρνηση θα δοθεί πιθανώς μέσω “λαϊκής συσπείρωσης” για την αντιμετώπιση ενός κινδύνου διαγραφόμενου από τεχνητές εντάσεις, αξιοποιήσιμες επικοινωνιακά και απ’ τις δυο πλευρές του Αιγαίου (το κλασικό καζάν-καζάν σε ελεύθερη απόδοση). Η στοχοποίηση εν χορώ του κυρίου Δένδια ως “πολέμαρχου” από τα ελεγχόμενα με τηλεκοντρόλ τουρκικά μίντια χωράει μια χαρά σ’ αυτή την εικόνα.

* …οι τελευταίοι, χωρίς “λεπτολογίες”, συνίστανται στην επανίδρυση ενός είδους οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και αυτή δεν μπορεί να λάβει χώρα χωρίς συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Μια από αυτές είναι η αντιστροφή των αποτελεσμάτων της …Επανάστασης του ’21. Τόσο χονδροειδές, και τόσο απλό.