Μπορεί να έχω χάσει μέρος της εμπιστοσύνης μου στην ευθυκρισία του Γ. Καραμπελιά, μετά τις ατυχείς τοποθετήσεις του στο θέμα της “πανδημίας” – δημοσιευμένες μάλιστα σε βιβλίο το οποίο, από …συνήθεια, είχα αγοράσει. Δεν παύω να τον υπολήπτομαι ως σπάνιας ακεραιότητας περίπτωση στην ελληνική πολιτική σκηνή (αν μπορεί αυτή να ονομάζεται έτσι) τόσο για τον λόγο του, όσο και για την εκδοτική του δραστηριότητα. Και, όταν τον ακούω να μιλάει για την υπόθεση των “μαθητικών εξεγέρσεων” – υπόθεση που αν δεν ήταν τραγική θα ήταν απλώς γελοία – βεβαιώνομαι για την ορθότητα της ενστικτωδώς διαμορφωμένης, δικής μου άποψης.
Ο ισλαμο-αριστερός δάκτυλος βοά εξ αρχής, για όσους τουλάχιστον δε γεννήθηκαν πέρυσι : η κωμικοτραγικά απάδουσα των αιτημάτων βιαιότητα των κινητοποιήσεων, το ξεκίνημα τους από συγκεκριμένα …”πολυεθνοτικά” προάστια, η πυκνότητα παλαιστινιακών σημαιών και συνθημάτων τύπου “είμαστε παιδιά της Γάζας”, η στήριξη του αριστερού πολιτικάντη Μελανσόν και των ομοίων του στα …αιτήματα των “νέων”… * αποτελούν κάτι παραπάνω από αποχρώσες ενδείξεις. Και ναι, ο (αντιπαθής μου πλέον) Τραμπ έχει και επ’ αυτού δίκιο. Τι να κάνουμε…
Η σταθερή απόφαση της αριστεράς, όχι μόνο στη Γαλλία, να βαδίσει στη μάχη για την …κοινωνική αλλαγή μαζί με τους “αδελφούς της” μουσουλμάνους, πρέπει να θεωρείται δεδομένη ** – ο ίδιος ο ανεκδιήγητος Μελανσόν έχει τοποθετηθεί επανειλημμένα επ’ αυτού. Παρεμπιπτόντως, οι “αδελφοί” της αριστεράς μουσουλμάνοι δεν είναι στην πραγματικότητα παρά οι …Αδελφοί Μουσουλμάνοι.

* Να μην παραλείψουμε τους επικολυρικούς τόνους της παρουσίασης του θέματος απ’ τα ελληνικά μίντια, και τα “πολιτικοποιημένα” ξέκωλα του lifestyle.

** Όσοι ετοιμάζονται να μηρυκάσουν τα περί θεωριών συνωμοσίας, ας το ξανασκεφτούν. Το πράγμα πάει πάνω από ένα αιώνα πίσω : Το 1920, η Κομμουνιστική Διεθνής οργάνωσε στο Μπακού το Συνέδριο των Λαών της Ανατολής. Ο Ζινόβιεφ, επικεφαλής της Κομιντέρν, απηύθυνε έκκληση στους μουσουλμανικούς λαούς για «ιερό πόλεμο» κατά του βρετανικού ιμπεριαλισμού, σε μια προσπάθεια να ενωθούν οι αγώνες των αποικιοκρατούμενων λαών με την παγκόσμια επανάσταση. Ο Τρότσκι, αν και δεν εκφώνησε τον κεντρικό λόγο, ήταν πρόεδρος του συνεδρίου και εμψυχωτής της στρατηγικής για συμμαχία με τους λαούς της Ανατολής κατά της Δύσης.