Παρατηρώντας τη συνεχιζόμενη συζήτηση περί Καποδίστρια και Αντώνη-Λυμπέρη-με-ολίγη-από-Πρέκα-Επαναστάτη-Ποπολάρο, σινεματικού alter ego του δια χειρός “μεγάλου σκηνοθέτη” Γιάννη Σμαραγδή (δε φταίω εγώ αν ο χαρακτηρισμός του αποδίδεται εν πλήρει σοβαρότητι) αντιλαμβάνεσαι τη μέθοδο των προπαγανδιστών του.
Αυτή συνίσταται στη συρρίκνωση του (πληθωρικού σε συνιστώσες) φαινομένου “Καποδίστριας” στις ιδιότητες του αδιάφθορου, του ανιδιοτελούς και του αγνού πατριώτη. Προσέχοντας, βλέπεις την απουσία αναφορών σε λεπτομέρειες της πολιτικής του, “παρεμπιπτόντως” βρίθουσας λαθών. Αυτά τα λάθη, οι έξωθεν μηχανορραφίες, η “εγγενώς” ιδιοτελής ιδιοσυγκρασία του “Έλληνα” κτλ. κτλ. οδήγησαν στην αποτυχία και φυσική εξόντωση του ΙΚ, ανθρώπου που τις αρετές του παραδέχονται ακόμα και ιστοριογράφοι αρνητικά διακείμενοι.
Τώρα, η “ανάγκη” συρρίκνωσης ενός πολιτικού σε επίπεδο δισδιάστατου ήρωα με σημαία την ανιδιοτέλειά του, δεν αφορά τόσο στην ανάγκη του “λαού” για υγιή πρότυπα, όσο …στο ρεφρέν της εποχής. Η τάση αυτής της τελευταίας ορίζεται με δυο λέξεις: “επί προσωπικού”. Και η μαγική λέξη / σύνθημα / ρεφρέν είναι …“διαφθορά”. Ο Καποδίστριας πρέπει να ανακληθεί απ’ το βασίλειο των σκιών στο φως γιατί η ίδια η ζωή του αποτελεί …κραυγή διαμαρτυρίας ενάντια σ’ αυτή τη διαφθορά – μάστιγα του πολιτικού μας βίου και όχι μόνο. Το ζοφερό τοπίο μέσα απ’ το οποίο ξεπηδά η εκτυφλωτική λάμψη του είναι ο ΟΠΕΚΕΠΕ και τα Τέμπη.
Ομολογώ ότι το σκεπτικό των περί τον κύριο Σμαραγδή μου διαφεύγει : υπό ποια έννοια είναι χρήσιμος ως “αντιπαράδειγμα” ο άμωμος βίος του σεπτού αγίου της πολιτικής, σε μια χώρα όπου οι πάντες, πολιτικοί και μη, κατηγορούν ως διεφθαρμένους όλους τους υπόλοιπους – και, το χειρότερο, έχουν δίκιο; Ακόμα και μια εργαλειοποίησή του θα ήταν ανέφικτη. Το μόνο που θα προκύψει, αν προκύψει κάτι, είναι ο πολλαπλασιασμός των κραυγών, με κορυφαίο του χορού …ένθεν κακείθεν, το κινηματογραφικό ομοίωμα του Ιωάννη Καποδίστρια.

ΥΓ. Πέρα απ’ αυτά : ρίχνοντας μια ματιά κανείς σ’ αυτό το βίντεο – “βαρυσήμαντη” συνέντευξη του Γιώργου Κοντογιώργη – παίρνει …ακόμα μια ιδέα της επαφής των τυρβαζόντων περί τον Κυβερνήτη με την πραγματικότητα. Αναπαράγω τις τελευταίες φράσεις εδώ ενός ανθρώπου ο οποίος, αν εγώ τον θεωρώ “απλώς” συμπαθή και άξιο εκτίμησης, από κάποιους δοξάζεται σαν “δάσκαλος του Γένους” το λιγότερο :
(εκείνοι που πολεμούν σήμερα ακόμα τον Ιωάννη Καποδίστρια) “…θέλουν να κρατήσουν την Ελλάδα εκεί, στο παρελθόν της εξάρτησης, εκεί που την εγκατέστησε το κράτος που έφτιαξε την αντίστοιχη διανόηση για να διακινεί τη νομιμοποίηση του. Γιατί αυτό το κράτος, εννοώ το πολιτικό σύστημα, δεν έχει λόγο, δεν έχει τη δυνατότητα να συνυπάρξει με τον Ελληνισμό. Κι αυτό είναι το υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας. Αυτό υπερασπίζονται λοιπόν : μια τριτοκοσμική Ελλάδα που θα λεηλατείται μέσω ενός εκφυλισμένου πολιτικού συστήματος. Τη στιγμή, για να έρθουμε στο σήμερα, που ο κόσμος βαδίζει στην υπέρβαση του. Γιατί ο κόσμος του μέλλοντος, με την ψηφιακή τεχνολογία, με την τεχνητή νοημοσύνη, έρχεται να πάρει, δηλαδή δημιουργείται το έδαφος για να μπορέσει να πάρει στα χέρια του την πολιτεία και να ισοφαρίσει εξ επόψεως συσχετισμών τις μεγάλες ελίτ της παγκοσμιότητας και τους εγχώριους συγκατανευσιφάγους, οι οποίοι ακριβώς βυσσοδομούν εναντίον της οποιασδήποτε συμμετοχής της κοινωνίας στην πολιτική”.
Τα συμπεράσματα δικά σας.