Νομίζω ότι βρισκόμαστε μπροστά στην ισχυρότερη δυνατή επίρρωση του δόγματος “βλακεία μήτηρ πάσης κακίας” – παράφρασης του περί αργίας κλασικού. On second thought άλλωστε, και η βλακεία ένα είδος αργίας είναι.
Ας παρακολουθήσουμε το σκεπτικό των συνανθρώπων μας, μη ξεχνώντας ποτέ ότι σ’ αυτό το θαυμαστό πολίτευμα, η ψήφος κάθε ενός από αυτούς είναι ισοδύναμη της δικής μας. Οσονούπω και εκείνη του κάθε Πακιστανού, Σομαλού * ή Ουγκαντέζου που επέλεξε να εγκαταλείψει πατρίδα, συγγενείς και φίλους για μια καλύτερη τύχη στην “Ελλάδα” (για την πολυπολιτισμικότητα της κοινωνίας της οποίας ο πρωθυπουργός μας δηλώνει υπερήφανος).
Σύμφωνα λοιπόν με το σκεπτικό αυτό, Η “χαροκαμένη” (τίτλος με τον οποίο όλο και περισσότεροι πλέον την …ειρωνεύονται) χρησιμοποίησε μια πλειάδα πολιτικών προσώπων και φορέων, οι οποίοι / τα οποία, τη βοήθησαν στον αγώνα της με καθαρά συναισθηματικά και, κυρίως, ανιδιοτελή κίνητρα. Ένα ωραίο πρωί ανακάλυψαν τις …ακροδεξιών / ρατσιστικών προδιαγραφών καταβολές της. Και αισθάνονται εύλογα πληγωμένοι. Γιατί; μα φυσικά γιατί χύνοντας (τι άλλο;) …κροκοδείλια δάκρυα για το χαμένο παιδί της, η Καρυστιανού τους παγίδευσε σε μια υπόθεση στην οποία δε θα είχαν ποτέ ενταχθεί αν ήξεραν το πολιτικό ποιον της.

Λες και ζήτησε ποτέ πολιτική συνεργασία από κάποιον απ’ αυτούς.
Το επίπεδο αντιστροφής της πραγματικότητας είναι τέτοιο που σε κάνει να σαστίσεις. Εκτός αν υπάρχει …δεκάχρονος που δεν καταλαβαίνει ποιος ακριβώς χρησιμοποιούσε τον άλλο, 3 χρόνια τώρα, και με ποιο σκοπό.

* Το μηχάνημα, θέλοντας ίσως να με αποκαταστήσει στην αντιρατσιστική τάξη, επιμένει ότι αυτό που θέλω να γράψω είναι …ομαλός και όχι Σομαλός.