Στο βίντεο, κάτω, συμπυκνώνονται όσα χρειάζεται να ξέρουμε για τη νοοτροπία του κυρίου Σμαραγδή και των περί αυτόν. Ξεκινάμε από την παρουσία στο πάνελ της κυρίας Παγώνη (όπως διαβάζουμε στη μπάρα, βρίσκεται εκεί για να μιλήσει για την …“υπεργρίπη X”) με την οποία προφανώς δεν έχει πρόβλημα να συνομιλεί *ο σκηνοθέτης – πατριώτης – αγιογράφος του (εαυτού του και του) Καποδίστρια.
…Και συνεχίζουμε με το αβίαστα προκύπτον από τη συζήτηση : “Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας”. Διαδικασία είναι η της δαιμονοποίησης κριτικής / απόπειρας δυσφήμισης όποιου τη διατυπώνει. Η επίκληση απ’ τον σκηνοθέτη μιας άγριας καταδίωξης, πέρα από ό,τι παρασκηνιακό αφορά (άγνωστο σε μας), πέρα απ’ το διαφημιστικό τρικ που ολοφάνερα είναι, στοχεύει την έκφραση αρνητικής γνώμης καθαυτήν, για την ταινία και τον ίδιο.
Αν οι μισοί σε στοχοποιούν σαν “τοξικό αρσενικό”, “ρατσιστή” & “φασίστα”, γιατί αηδιάζεις με τη λιμπερο-ΛΟΑΤΚΙ-μεταναστολαγνεία τους, οι υπόλοιποι σε σπρώχνουν στην πυρά, σαν οπαδό των “εθνομηδενιστικών ψευτοελίτ” και μίσθαρνο της παγκοσμιοποίησης, γιατί έχεις δυσκολία να καταπιείς το χονδροειδές αφήγημά τους.
Αν οι …αρνητές του “Καποδίστρια”, κινούνται απ’ την πρωτόγονη αντίληψη που “κρίνει” το έργο τέχνης βάσει της ιδεολογίας που προβάλλει, με την ιδέα του ανιδιοτελούς πατριώτη κόκκινο πανί γι’ αυτούς, το ίδιο ισχύει και για τους υμνητές του “εθνοπατριώτες”, εξ ίσου αδαείς και προκατειλημμένους με το αντίπαλό τους δέος.
Τώρα, για να μη χάνουμε το λογαριασμό : σε πλαίσιο άσπρο-μαύρο, οι δεύτεροι είναι προτιμότεροι …κι όχι μόνο περιστασιακά, ενόψει της συμφοράς που έρχεται καλπάζοντας. Ως εκ τούτου, θα είχε νόημα κάποιος να ακολουθήσει όσο μπορεί τη συμβουλή του σκηνοθέτη “να παραμερίσει την αρνητικότητά του”. Αρκεί ο σκηνοθέτης και οι περί αυτόν να μας το κάνουν λίγο πιο εύκολο.
Στο κάτω – κάτω, τον …Παπαφλέσσα με ευλάβεια τον βλέπουμε (τουλάχιστον εγώ!) κάθε 25η Μαρτίου, χωρίς κανείς να μας τον επιβάλλει. Και η πλάκα που κάνουμε με κάποιες γραφικότητες δε εμποδίζει, την ίδια στιγμή, κάπως να συγκινούμαστε.

* Η προσηνής αντιμετώπισή της απ’ τον εθνοσωτήρα – σκηνοθέτη, αλλά και η εν γένει “πέρα βρέχει” στάση της …πατριωτικής ελίτ απέναντι στην “επιστήμη” και την τεχνολογία, υπογραμμίζουν το σημείωμά μας την επομένη του εκλογικού θριάμβου Τραμπ (ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΣ;) :
Με βασικό ζητούμενο από όλες τις πλευρές το άνοιγμα του δρόμου για την κυριαρχία της A.I., το αποτέλεσμα των αμερικάνικων εκλογών δείχνει προς την επιλογή μιας ασφαλούς / step by step, στη θέση μιας ριζοσπαστικού τύπου / εδώ και τώρα διέλευσης.
Με άλλα λόγια, μιας ρεαλιστικής βερσιόν της virtual reality, ενσωματώνουσας κάποιες παραδοσιακές αξίες (θρησκεία, πατριωτισμός, …επιχειρηματικό πνεύμα) στη θέση μιας σουρεαλιστικής …woke virtual reality, στερούμενης πολιτισμικού υποβάθρου, διακινούμενης από ερασιτέχνες με όρους οργουελιανού newspeak / γραψίματος απ’ την αρχή της ιστορίας.