Το εύρος και η πολυσχίδεια των (αδιαλείπτως τοξικών) δραστηριοτήτων του Jeffrey Epstein είναι τέτοιο που ο εστιασμός στην προώθηση ανηλίκων θα έπρεπε να αρκεί για να αντιληφθεί κανείς ότι το παιχνίδι δεν αφορά απλώς στον ερεθισμό των αντανακλαστικών του ηδονοβλεψία θεατή – “πολίτη” αλλά στην παραπλάνησή του. Και, κυρίως, στην απομόνωση / στοχοποίηση ανεπιθύμητων (όχι αναγκαστικά για ένα συγκεκριμένο κέντρο εξουσίας) ατόμων, με τον εξοντωτικό τίτλο του “παιδόφιλου”, κάτι αντίστοιχο του “literally Hitler”.
Τι σχέση θα μπορούσαν να έχουν οι Epstein files με τους διθύραμβους Trump για την Ελλάδα επ’ αφορμή εγκατάστασης του νέου πρέσβη μας εκεί; Ίσως καμία.
Ίσως πάλι την εξής : η υπόθεση Epstein, μάλλον ο χειρισμός της στην παρούσα φάση, δεν αφορά παρά πολύ συγκεκριμένες, λυσσαλέες διαμάχες που μαίνονται στο πλαίσιο της αμερικάνικης πολιτικής. Εκείνη ανάμεσα σε Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους είναι δεδομένη. Αυτή που δεν είναι τόσο γνωστή εκτός ΗΠΑ είναι η εκτυλισσόμενη στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος, και είναι, στην παρούσα συγκυρία πολύ σημαντικότερη : αφορά στις δυο τάσεις που θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν στο εξής σχήμα : AMERICA FIRST vs ISRAEL FIRST (εννοείται ότι η ονομασία της δεύτερης έχει επινοηθεί καθ’ υπερβολήν από εκείνους της πρώτης).
Μια ματιά στην αλληλουχία των γεγονότων δείχνει ότι οι φάκελοι βγαίνουν στη δημοσιότητα λίγο μετά την εντυπωσιακή μεταστροφή Trump στη Συρία, και την παροχή του ελεύθερου στον Αλ Σάρα για ουσιαστική εξόντωση των Κούρδων, * με μέρος του κόμματός του να εξεγείρεται μιλώντας για “προδοσία των πιστών μας συμμάχων”, με επικεφαλής φυσιογνωμίες όπως οι Rubio, Pompeo (πρώην διευθυντής CIA) και κυρίως Lindsay Graham, από τους ισχυρότερους γερουσιαστές και πλέον αδιάλλακτους υποστηρικτές του Ισραήλ στην Ουάσινγκτον (πολιτικό που συναντά τον Νετανιάχου ανά δεκαπενθήμερο).
Η ημερομηνία έκδοσης των φακέλων από την Pam Bondi υπαγορεύθηκε υποτίθεται από την πίεση της κοινής γνώμης – η στάση του Trump σ’ αυτό ήταν εξ αρχής απρόθυμα συναινετική. Δε θα ήταν τελείως άτοπο, στην πίεση της κοινής γνώμης να προσθέσει κάποιος …άλλου είδους, εκ των έσω πιέσεις, και ως προς την ημερομηνία, και ως προς την επιλογή θεματολογίας. Γιατί άπαντες οι δημοσιευμένοι φάκελοι είναι ενοχοποιητικοί αφενός διαφόρων εχθρών του Trump (με επικεφαλής τους Clinton, Gates και μια σωρεία αντιτραμπικών από τον “καλλιτεχνικό” χώρο) αφετέρου …φίλων του, ο οποίοι όμως αποτελούν κίνδυνο για το Ισραήλ, με επικεφαλής τον ιδιαίτερα στοχοποιημένο πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία Tom Barrack, ο ρόλος του οποίου ως φανατικού υποστηρικτή των συμφερόντων των εξ ανατολών βαρβάρων έχει γίνει ευρύτερα γνωστός. Ο ίδιος ο DT έχει μείνει μέχρι στιγμής ανέγγιχτος, και το όλο θέμα θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί εργαλείο (ασφυκτικής) πίεσής του προς αποφυγή μιας συμβιβαστικής λύσης με τους μουλάδες, ή ενός “μια κι έξω” χτυπήματος.
Θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε τις παράλληλες πορείες της συγκέντρωσης αμερικανικών δυνάμεων προς Ιράν μεριά, των διαπραγματεύσεων (που βαίνουν απ’ ότι φαίνεται σε αποτυχία) και της “κίνησης” των φακέλων Epstein στην επικαιρότητα.
Ως προς εμάς εδώ : τα πρωτοφανή εγκώμια προς τη χώρα και οι υποσχέσεις, στις οποίες πρέπει να συμπεριληφθούν εκείνες περί κατασκευής αμερικανικών πολεμικών πλοίων στην Ελλάδα (!) έκαναν κάποιους να πανηγυρίσουν. Νομίζω ότι θα έπρεπε να τρομάζουμε. Γιατί αυτό θα μπορούσε να σημαίνει τις μεγάλες προσδοκίες που οι Αμερικανοί έχουν απ’ το κρατίδιο εν όψει …μακροχρόνιου πολέμου. Παρεμπιπτόντως, το δεύτερο αεροπλανοφόρο που ταξιδεύει αυτή τη στιγμή ολοταχώς προς τη Μέση Ανατολή θα σταθμεύσει μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου. Είναι το USS Gerald Ford, “μεγαλύτερο και ισχυρότερο στον κόσμο”.

*Ο συσχετισμός αυτής της εξέλιξης με το Ιράν αφορά στο σενάριο για προσδοκία χρησιμοποίησης στρατού της Isis εναντίον του, στη θέση ενός δύσκολα διαχειρίσιμου επικοινωνιακά boots on the ground από Αμερικανούς.