Σ’ αυτό εδώ το link μπορεί κανείς να διαβάσει στο σύνολό της την πρόσφατη επίθεση του “εμβληματικού” δημοσιογράφου της αριστεράς Νίκου Μπογιόπουλου εναντίον του Γιάννη Σμαραγδή. Ο τελευταίος έχει αποδώσει την απόρριψη της ταινίας του από συγκεκριμένη μερίδα κοινού κα κριτικών στην “αριστεροσύνη” τους, η οποία τους κάνει να στρέφονται συντεταγμένα εναντίον οποιουδήποτε – όπως αυτός – είναι “πατριώτης και θρήσκος”. Στο ορθό κατά βάση επιχείρημα, ο ΝΜ αντιτάσσει μεταξύ άλλων τα εξής χρήζοντα απαντήσεως :

Αφού, όμως, ο κατά δήλωσή του πρώην “αριστερός” μπήκε στη σφαίρα των… κοινωνικών φρονημάτων (!) για να απαντήσει σε κινηματογραφικές κριτικές (για τόσο πρώην “αριστερό” μιλάμε…), την επόμενη φορά που θα συναντηθεί με τον Λιάγκα του, θα πρέπει να εξηγήσουν: – Γιατί (και) στους αριστερούς αρέσει ο Χατζιδάκις; Ηταν λιγότερο… πατριώτης ο Χατζιδάκις από τον Σμαραγδή, γι’ αυτό το ΚΚΕ γιόρτασε τα 90χρονά του το 2008 με συναυλία – αφιέρωμα στον Χατζιδάκι στη Ρωμαική Αγορά; Γι’ αυτό το ΚΚΕ τίμησε τον Χατζιδάκι με συναυλία στην έδρα της Κεντρικής Επιτροπής του τον Δεκέμβρη του 2024; – Γιατί (και) στους αριστερούς αρέσει ο Ελύτης; Ο Σεφέρης; Γιατί (και) οι αριστεροί βρίσκουν στον ολιγαρχικό Μπαλζάκ μια συγγραφική μεγαλοφυία; Εδώ δεν πάσχουν από “αριστερίλα” οι αριστεροί ή μήπως εδώ μιλάμε για πραγματική Τέχνη; – Γιατί (και) στους αριστερούς αρέσει η μουσική του Σπανουδάκη, γιατί αναγνωρίζουν το υποκριτικό μέγεθος του Παπαγιαννόπουλου, γιατί υποκλίνονται στον (και πρώην ευρωβουλευτή της ΝΔ) Ξαρχάκο με το ΚΚΕ να διοργανώνει συναυλία – αφιέρωμα στον μεγάλο μουσουργό στο ΣΕΦ; – Γιατί ο πρώιμος “Κάλαχαν” δεν εμποδίζει τους αριστερούς να αναγνωρίζουν την σκηνοθετική μαεστρία του Κλιντ Ιστγουντ, γιατί ο ρόλος του ως καταδότης στην επιτροπή Μακαρθι δεν εμποδίζει τους αριστερούς να αναγνωρίζουν την σκηνοθετική αυθεντία του Καζάν; 4. Είναι φανερό, λοιπόν, ότι δεν φταίνε τα ανύπαρκτα “κριτήρια” που αποδίδει στους αριστερούς ο Σμαραγδής για να εξηγήσει γιατί δεν τους αρέσει η αταλαντοσύνη του. Είτε πρόκειται για αριστερούς, είτε πρόκειται για δεξιούς (λες κι αυτούς τους μέτρησε και τους βρήκε “λάτρεις” του), άλλο φταίει: Η αταλαντοσύνη του. Εκδήλωση της οποίας είναι και τα “επιχειρήματα” του Σμαραγδή, τα αντίστοιχης “ποίησης” με τις ταινίες του. Τόσο “ποιητικές” όσο εκείνη η μαντινάδα που ο Σμαραγδής είχε αφιερώσει το 2013 στον τότε πρωθυπουργό Σαμαρά: «Σαν ήλιος βγήκες φωτεινός / στς Αμερικής τ’ αλώνι / κι έλαμψες και ήρθες νικητής / και σ’ αγαπάμε όλοι». Είναι κι αυτό ένα από τα χαριτωμένα γνωρίσματα της εθνικοφροσύνης. Να μην μπορεί να στερηθεί την γελοιότητά της σε καμία της έκφανση. 5. Για το αν στην Ελλάδα του ΕΑΜ και του Γοργοπόταμου, της Μακρονήσου, της Καισαριανής και του Γρηγόρη Λαμπράκη, για το αν στην Ελλάδα του “εξω το ΝΑΤΟ – Εξω αι ΗΠΑ” στις πύλες του Πολυτεχνείου, για το αν στην Ελλάδα της Γυάρου και της Μπουμπουλίνας, για το αν στην Ελλάδα του Θόδωρου Αγγελόπουλου και του Μάνου Κατράκη “οι αριστεροί είναι ενάντια στην πατρίδα…”, ισχύει ό,τι και με τον μαζοχισμό: Η ενασχόληση με την γελοιότητα της εθνικοφροσύνης έχει κι αυτή τα όριά της…

Σε ό,τι με αφορά, ως κάθε άλλο παρά φαν του Σμαραγδή, ο θόρυβος που σηκώθηκε από δημοσιολογούντες περί την ταινία του και τη φυσιογνωμία του Ιωάννη Καποδίστρια σε αναζήτηση πολιτικής πυξίδας για την Ελλάδα του 2026, μου φάνηκε /φαίνεται απλώς γελοίος (βλέπε posts εδώ, εδώ και εδώ), αποκαλυπτικός της αισθητικής (και όχι μόνο) ένδειας του σύγχρονου “εθνοπατριώτη”. Το μόνο που κατάφερε να δείξει είναι η ομοιότητα με το δήθεν αντίπαλο “εθνομηδενιστικό” του δέος, αποθεώνοντας το έργο σαν …αριστούργημα αποκλειστικά με “ιδεολογικά” κριτήρια και σπεύδοντας να απαξιώσει οποιονδήποτε δεν κάνει το ίδιο. * Κατηγορία από την οποία με το γνωστό άγαρμπο τρόπο επιχειρεί να απαλλάξει εδώ τους “αριστερούς” ο κύριος Μπογιόπουλος, με καταλυτικό επιχείρημα την “εκτίμησή τους” για δημιουργούς όπως αυτοί που επικαλείται. Αφού επισημάνουμε ότι όλα τα παραπάνω ονόματα αφορούν σε περιπτώσεις “ιερών αγελάδων” ευρισκόμενων δικαίως ή αδίκως στο απυρόβλητο, και επομένως ότι ο ΝΜ μιλάει εκ του ασφαλούς, περνάμε σε κάποια από αυτά :
Ο Χατζιδάκις διατηρούσε πάντα καλές σχέσεις με την αριστερά, μιλώντας σε κάθε ευκαιρία περί “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ” και “δωσιλόγων” (κάτι αντίστοιχο με τη ισορροπημένη στάση της κυρίας Αρβελέρ). Για την εν γένει στάση του κυρίου Ξαρχάκου δεν έχω λεπτομέρειες, οι δηλώσεις του πάντως στην εκδήλωση του ΚΚΕ βρίσκονται εδώ. Η περί Σπανουδάκη αποστροφή, και η τοποθέτησή του δίπλα στους δυο προηγούμενους, λέει “κάτι” για την αισθητική του δημοσιογράφου και του κόμματός του. Περί Ελύτη, Σεφέρη, μελοποιημένων / καθαγιασμένων από το Θεοδωράκη και …βραβευμένων με Νόμπελ, πάσα συζήτησις περιττεύει, όπως και για τους Καζάν, Ίστγουντ, η αμφισβήτηση της αξίας των οποίων θα τοποθετούσε κάποιον στις ακραίες περιπτώσεις γραφικότητας. Όσο για την (όντως) μεγαλοφυία του Μπαλζάκ, ο Μπογιόπουλος αποκρύπτει την πηγή προέλευσης της “εκτίμησης της αριστεράς” : ήταν οι ίδιοι οι Μαρξ, Έγκελς που θεωρούσαν ότι παρά τις αντιδραστικές πολιτικές του πεποιθήσεις, ο συγγραφέας έχει δώσει την πιο οξεία και διαυγή κριτική της περιόδου στην οποία έζησε, χαρακτηρισμένης από την άνοδο της αστικής τάξης.
Ήταν, ακριβώς, η πολιτική οξυδέρκεια του Μπαλζάκ την οποία εγκωμιάζουν οι Μαρξ-Ένγκελς και όχι το λογοτεχνικό του τάλαντο. Τώρα, το ότι ήταν ενήμεροι ως προς αυτό είναι αυτονόητο. Το ότι είναι ωστόσο και κύριος Μπογιόπουλος, είναι τόσο αμφίβολο, όσο και το ότι ο μέσος ψηφοφόρος του ΚΚΕ έχει ακούσει καν το όνομα του συγγραφέα.
Η αληθινή στάση του τιμημένου προς καλλιτέχνες που επιλέγουν να μη “σχετίζονται” μαζί του, φαίνεται καθαρά στην ανακοίνωση του για το θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου :

Αποχαιρετούμε τον Διονύση Σαββόπουλο του οποίου οι μελωδίες και οι στίχοι άφησαν διακριτό χνάρι στην ελληνική μουσική.
Ο Δ. Σαββόπουλος συμμετείχε την δεκαετία του ’60 στο φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα κοντά στη “Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη”, φυλακίστηκε από τη χούντα τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβρη του ’67.
Τα τραγούδια του τραγουδήθηκαν και επηρέασαν συνειδήσεις, ιδιαίτερα της νεολαίας.
Το ΚΚΕ εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.

* Σε πρόσφατο βίντεό του ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος the Greek Conservative (εδώ) κοιτά τους …αρνητές του Σμαραγδή με μισό μάτι από οθόνης, με ύφος Χατζηχρήστου – “αστυνόμου της σκέψης” και με arguments του τύπου “πότε μου γίνατε όλο εσείς Ζαν Λικ Γοντάρ και αφ’ υψηλού κριτές της τέχνης;” 🤣