Διαβάζοντας κανείς στο ΒΗΜΑ science, το πόρισμα της μελέτης, και κρατώντας μια επιφύλαξη ως προς τον δαίμονα της “δημοσιογραφίας”, οφείλει να επισημάνει ένα κενό τουλάχιστον περίεργο: τι σημαίνει “ελάχιστη επίδραση”; για πόσο; τι διάστημα μεσολαβεί έως ότου η ελάχιστη κάθε φορά επίδραση προστιθέμενη στις προηγούμενες αρχίζει να προκαλεί φαινόμενα …πέραν της αισθητηριακής αντίληψης; πέντε μέρες, πέντε μήνες; πέντε χρόνια;
Η εγκυρότητα αυτής ακριβώς, της αισθητηριακής αντίληψης, είναι που οι “μελετητές” αποπειρώνται να ακυρώσουν *. Μέχρι ποιου σημείου μπορούν να το κάνουν άραγε; υπάρχει δείκτης που να ειδοποιεί ότι έφτασε η στιγμή να …πάψεις να αγνοείς το αίσθημα της δύσπνοιας; και αν έχεις κάποιο πνευμονολογικό / καρδιολογικό κοκ. πρόβλημα το οποίο αγνοούσες, τί γίνεται τότε;

* Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η τακτική των “ειδικών” απ’ αρχής πανδημίας [και όχι μόνο] : “οι αισθήσεις σου είναι ανεπαρκείς, όπως και η λογική σου. Σε πείσμα αυτών, ως αδαής και απαίδευτος, θα εμπιστεύεσαι μόνο αυτά που λέω εγώ“.