Η περίπτωση “σεξουαλικής παρενόχλησης” εκ μέρους του Γιώργου Μαζωνάκη, ακριβέστερα, η σοβαρότητα με την οποία έχει εγκύψει σ’ αυτήν ο ανθός της ελληνικής δημοσιογραφίας, εγγυάται αν μη τι άλλο άλλο, λίγο γέλιο. Κάτι που εν μέσω εορτών …δε φαίνεται να προκύπτει αλλιώς – σίγουρα όχι απ’ την υποτιθέμενη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα * Ως εκ τούτου αποφάσισα να …εγκύψω και ο ίδιος, ξεκινώντας από την αναπαραγωγή του βίντεο (πάνω) που μου κίνησε το ενδιαφέρον. Όχι τόσο για τη συζήτηση, όσο για το ντεκόρ, τουτέστιν τους συζητητές της υποθέσεως. Αφήνοντας την κυρία με τη διαπεραστική φωνή, τον διπλανό της κύριο, επίσης φωνασκούντα αλλά μη επιτυγχάνοντα να κάνει τη διαφορά, και την συμπαρουσιάστρια του κυρίου Μπογδάνου, εστιάζουμε στις παρουσίες στο δεξί τμήμα του πάνελ. Γιατί στα πρόσωπα τους, μπορεί κανείς να δει να εκπροσωπούνται τρεις πόλοι – τοποτηρητές των ηθών του μέλλοντος μας : ο νεοσυντηρητισμός, όπως εκφράζεται από τους ταγούς του MAGA movement (αντίστοιχο των οποίων ονειρεύεται τον εαυτό του ο Greek Conservative), η Αστυνομία (στο προόσωπο του απόστρατου Υπαστυνόμου Α’, πρώην συνδικαλιστή νυν “αναλυτή αστυνομικών θεμάτων” Σταύρου Μπαλάσκα) και η ΛΟΑΤΚΙ επαγρύπνιση (εκπροσωπούμενη από τον κύριο Βαλλιανάτο και το παπιονάκι του).
Η υπόθεση είναι υποθέτω γνωστή σε όλους…εκόντες άκοντες. Η διαφορά προσέγγισης του κοινού σ’ αυτήν από εκείνην στην περίπτωση Λιγνάδη (οικουμενική κατακραυγή / πάνδημη συμπαράσταση) δε φαίνεται να είναι άσχετη με τις ανύπαρκτες εδώ πολιτικές σκοπιμότητες. Θα μπορούσε όμως και να υποδηλώνει μια υποχώρηση του πνεύματος της woke κουλτούρας – του οποίου έχει επιστρατευθεί ως προστάτης, πιθανώς, ο κύριος Βαλλιανάτος.
* …Κατά τ’ άλλα, περισπούδαστοι αναλυτές επισημαίνουν, καλώντας σε εγρήγορση, τις επιθέσεις ισλαμιστών σε ευρωπαϊκές χριστουγεννιάτικες αγορές, με άλλα λόγια “στα ιερά και τα όσια του Δυικού Πολιτισμού”. Στην πραγματικότητα, η παρωδία της παρωδίας που συνιστά ο τρόπος διακονίας αυτών των τελευταίων, βρίσκεται πιο μακρυά απ’ το πνεύμα τους, απ’ όσο οι τρομοκρατικές ενέργειες.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Το πρώτο ρήγμα στο οικοδόμημα του woke/metoo υπήρξε κατά τη γνώμη μου η δικαστική νίκη του Τζόνι Ντεπ επί της πρώην συζύγου του τον Ιούνιο του 2022.
Εκ των πραγμάτων ήταν μια ανάσα ανακούφισης για τον ταλαιπωρημένο ανδρικό πληθυσμό. Αλλά ο λόγος για τον οποίο αφέθηκε να συμβεί, ήταν ότι ο Depp είναι liberal leftist himself : Τον θυμάμαι την πρώτη χρονιά της πρώτης θητείας Trump, με ξεσαλωμένα όλα τα σούργελα του Χόλιγουντ, να βγαίνει δίκην μεθυσμένου τζάμπα μάγκα και να λέει στο πλήθος κάτι του στιλ «Θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας ηθοποιός δολοφόνησε ένα πρόεδρο;» (ζητωκραυγές) Κατά την άποψή μου ο τύπος νίκησε απλώς γατί …είχε δίκιο, και γιατί δεν υπήρχαν τα “πολιτικά” ερείσματα που θα τον έκαναν να το χάσει από την, όντως ποντάρουσα στη woke ανωμαλία και …μεγάλη καριόλα γυναίκα του. Επίσης, υποθέτω, ρόλο έπαιξε η μισοκακόμοιρη στάση του σ’ όλη τη διάρκεια της δίκης, αλλά και το ότι ήταν / είναι …πεφιλημένος των γυναικών.
Αλλά επειδή θυμάμαι και άλλες φορές να μιλάς για φινάλε της woke κουλτούρας, επαναλαμβάνω την άποψή μου ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Η επιρροή της διατηρείται μια χαρά, άσε που αν τελικά το MAGA έργο προκύψει ως παρένθεση (διόλου πίθανο), η παράνοια θα επιστρέψει full force αν όχι και χειρότερη. Στην καλύτερη για μας περίπτωση, παραμένουν “απλώς” εν ισχύι διάφορα “κεκτημένα” της woke, πχ. η εξαφάνιση του “he” και του “she” από το δημόσιο διάλογο (the word is …”they”! 🤣)
Μέχρι την τελική του δικαίωση πάντως ο Ντεπ αντιμετωπίστηκε με το χειρότερο τρόπο από τα συντρόφια του Χόλιγουντ. Εμμέσως πλην σαφώς έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι τους γράφει πλέον *χ:2. Anyway συνεχίζω να θεωρώ απίθανη μια επιστροφή στη woke υστερία της πανδημικής περιόδου. Όχι ότι τελειώσαμε βέβαια και με την υστερία γενικώς.