Τα τελευταία 2 χρόνια παρατηρείται ένα είδος “κινητικότητας” εναντίον των social media, σε ό,τι αφορά κυρίως τη χρήση τους από ανηλίκους. Η κινητοποίηση αφορά σε ηλικιακούς περιορισμούς, αλλαγές αλγορίθμων, λογοδοσίες πλατφορμών κοκ.
Σε χώρες όπως η Αυστραλία, η Αγγλία, η Γαλλία (φυσικά και η “δική μας”) οι κάτω από μια ηλικία χρήστες, βασικά τα 15, χάνουν τη δυνατότητα να έχουν λογαριασμό σε Instagram, Facebook, TikTok, YouTube, Snapchat, X, Reddit κ.ά.
Στις ΗΠΑ το σκηνικό είναι αγριότερο, περιλαμβάνον αγωγές / μηνύσεις από πολίτες, και πολιτείες ολόκληρες (δεκάδες τέτοιες έχουν μηνύσει την Meta για παραβίαση των διατάξεων περί συλλογής δεδομένων ατόμων 13 ετών και κάτω). Ένα από τα εργαλεία ελέγχου που προωθούνται νομοθετικά είναι η ηλικιακή επαλήθευση. Το πόσο αποτελεσματικό είναι αυτό δεν είναι της παρούσης.
Ως κάποιος που αρθρογραφεί εναντίον των “σόσιαλ” μίντια από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης τους, εντυπωσιάζομαι από το διάστημα ενός τετάρτου του αιώνα που χρειάσθηκε για την παραπάνω ευαισθητοποίηση. Θυμάμαι να “πανηγυρίζω” προ δεκαετίας στον ΗΧΟ τις δηλώσεις του Sean Parker – παραιτημένου πρώτου πρόεδρου του Facebook – οι οποίες δε διέφεραν σε τίποτα απ’ τη δική μου προσέγγιση (“το πράγμα είχε σχεδιαστεί εξ αρχής για την εκμετάλλευση της …ευαλωττότητας του χρήστη” έλεγε ο SP, συνοδεύοντας την ανάλυσή του με δηλώσεις ενοχής & μετάνοιας). Ήμουν σίγουρος τότε ότι επέκειτο (και …πολύ είχε αργήσει) κάποια δραστηριοποίηση για τον τοξικό ρόλο οργανισμών όπως ο του Zuckerberg. Τίποτα δεν επακολούθησε.
Να είναι τόσο αργά τα αντακλαστικά μιας κοινότητας που υπερηφανεύεται ότι ζει μόνιμα στο μέλλον; Ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο;
Φυσικά και συμβαίνει …έτσι τουλάχιστον μου φαίνεται : η ξαφνική από μια στιγμή, συντονισμένη “επίθεση” στα social media / αποκλεισμός από αυτά των 15χρονων και κάτω, αποσκοπεί στη μεγιστοποίηση του συγκεκριμένου ηλικιακού target group για την …Τεχνητή Νοημοσύνη.
Δεν πρόκειται ακριβώς για δίκη προθέσεων. Το πράγμα είναι φανερό – άσχετα αν η επισήμανσή του ειναι απ΄τα πολλά που απουσιάζουν στο δημόσιο διάλογο : οι ίδιες πάνω – κάτω εταιρίες που έχουν προκαλέσει ανήκεστο βλάβη στην κοινωνία με τα social media, περνούν τώρα στην επόμενη φάση του σχεδίου. Σταθερά απευθυνόμενοι στους ίδιους μοναχικούς, ευάλωτους, διψασμένους για “σύνδεση” εφήβους …και όχι μόνο.
Θα πει κανείς : μα και στα chat boxes εφαρμόζονται regulations με ηλικιακά κριτήρια. Αυτό δεν είναι ακριβές : το banning εδώ αφορά αποκλειστικά στα “ρομαντικά” / “σεξουαλικά” bots και τα …A.I. companions (“ψηφιακοί χαρακτήρες σχεδιασμένοι για να προσφέρουν συναισθηματική στήριξη, προσωπική επικοινωνία και αίσθηση συντροφιάς”). Αυτό σημαίνει ότι, για τους έφηβους, τα chat boxes έρχονται συντεταγμένα ως mean business εναλλακτική της “πολιτισμικής” αφασίας του TikTok και του Instagram : είναι εδώ σαν εργαλεία μετατόπισης της προσοχής σε projects εκπαιδευτικά / τόνωσης της παραγωγικότητας.
Και τα social media είναι η αιχμή του δόρατος : μια γενικότερη κριτική αρχίζει να αναπτύσσεται για πρώτη φορά εναντίον του διαδικτυακού περιβάλλοντος στο σύνολό του, της υποκατάστασης από αυτό της πραγματικότητας, της κουλτούρας του κινητού (“όλα σε ένα, ένα για όλους”), του καπιταλισμού της επιτήρησης κτλ. κτλ. Αν τα διάβαζα αυτά τον πρώτο καιρό που “έβραζα στο ζουμί μου” θα ήμουν, ξανά, στα κάγκελα πανηγυρίζοντας.
Όχι τώρα : το όλον μοιάζει λιγότερο με, καθυστερημένη έστω, αλλά ειλικρινή κριτική, και περισσότερο, ξανά, με ένα είδος έμμεσης προπαγάνδας της Τεχνητής Νοημοσύνης. Στο κάτω-κάτω, τι είναι το διαδίκτυο; αγορά, μηχανή αναζήτησης, και μηχανή επικοινωνίας. Στο δεύτερο και το τρίτο φιλοδοξεί να τα καταφέρει καλύτερα η A.I. – ήδη τα καταφέρνει. Το μόνο που παραμένει στο παραδοσιακό διαδίκτυο είναι η …market παράμετρος. Ως πότε;
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Ο κύριος λόγος για την όψιμη ευαισθητοποίηση των “προοδευτικών” ως επί το πλείστον κυβερνήσεων απέναντι στα ΜΚΔ είναι ότι σε αυτά στηρίχθηκε η άνοδος της “ακροδεξιάς”. Ελπίζουν ότι με τις απαγορεύσεις και τα σχετικά θα περιορίσουν την επιρροή των “ψεκασμένων” στην (αρσενική κυρίως) νεολαία. Ματαίως.
Ο Τραμπ αντιθέτως και ο Μασκ τα υποστηρίζουν με τα μπούνια. Και δικαίως.
Δικαίως με την έννοια ότι χωρίς αυτά ούτε στα πιο αλλόκοτα όνειρά τους δεν θα είχαν την οικουμενική επιρροή που έχουν σήμερα. Το ίδιο και οι απανταχού υποστηρικτές τους.
Η τακτική των απαγορεύσεων στα σόσιαλ για λόγους περιορισμού της “ακροδεξιάς” είχε υιοθετηθεί (και είχα γράψει γι αυτήν) από την στιγμή του ερχομού του Trump 45 στην εξουσία (2016). Παροιμιώδεις έχουν μείνει οι λάβρες κατηγορίες των (παραδοσιακά “προοδευτικών”) της Silicon Valley εναντίον του Zuckerberg για το ότι δεν είχε αντιληφθεί, και κάνει κάτι για να εμποδίσει, την άνοδο των (τότε) deplorables. Το πράγμα εν τη εξελίξει είχε φτάσει σιγά-σιγά στο μπλοκάρισμα του λογαριασμού του ίδιου του Trump από το Twitter. Λίγο μετά, τόσο το T, όσο και το Facebook είχαν πρωτοστατήσει στo θάψιμο της υπόθεσης “Hunter Biden laptop” (έως και μπλοκάροντας το λογαριασμό της εφημερίδας New York Post που είχε τα στοιχεία), συμβάλλοντας με αθέμιτο τρόπο στην προεκλογική καμπάνια του Dementia Joe. Αργότερα ο Dorsey ειχε ζητήσει συγνώμη γι’ αυτό, ενώ ο Zuckerberg είχε πει, κανονικά, ότι τον είχε πιέσει η CIA.
Σήμερα κυβερνήσεις both sides (“προοδευτικές” και “συντηρητικές”) προσπαθούν να αποσπάσουν τα νεαράς ηλικίας άτομα απο τα social media με ποικίλα επιχειρήματα, ανάλογα με την κάθε πλευρά (εννοείται ότι στα επιχειρήματα των “προοδευτικών” περιλαμβάνονται τα κλασικά περί ρητορικής μίσους κτλ) αλλά με κοινό τόπο την “ψυχική τους υγεία”.
Αυτό που μένει, σε μένα τουλάχιστον, είναι μια ομοφωνία / “πάνδημη” επιχείρηση πίεσης για αλλαγή παραδείγματος.
Η “προοδευτική” αυστραλιανή κυβέρνηση, πρωτοπόρα στην παγκόσμια προσπάθεια απαγόρευσης των social media στους κάτω των 16, ρίχνει όλο το βάρος της στο να τους στρέψει στην A.I., η οποία κατ’ αυτήν αποτελεί πιο παραγωγικό και ελεγχόμενο εργαλείο για το μέλλον τους.
…Εννοείται ότι οι “απαγορεύσεις” στις περιόδους στις οποίες αναφέρομαι (πρώτη περίοδος Trump, περίοδος Biden) αφορούσαν σε ωμή λογοκρισία.
Όσον αφορά την ΤΝ παίζει να είμαι ο μόνος άνθρωπος παγκοσμίως που αντιμετωπίζει τη ραγδαία εξέλιξή της με.. ανυπομονησία. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να μην είμαι καν άνθρωπος👻👽👾
Καθόλου ο μόνος, σε διαβεβαιώ. Σε διαβεβαιώ επίσης ότι δε θα αισθανόσουν καθόλου άνετα με την “παρέα” που έχεις στο συγκεκριμένο ζήτημα.
Αυτοί το κάνουν από συμφέρον. Τα δικά μου κίνητρα είναι περισσότερο.. εγωιστικά😁
Εν τω μεταξύ, άσχετο αλλά …η επικαιρότητα : πέθανε στα καλά καθούμενα ο Μαζωνάκης.
Το.. ένιωσα. Κάτι σε ιατρικό λάθος ακούγεται. Όπως και με τον Κονδύλη. Επεμβάσεις ρουτίνας my ass.
Εντύπωση μου είχε κάνει παρεμπιπτόντως η αφήγηση του (άρτι αποθανόντος) Ράμφου σχετικά με την τελευταία του συνάντηση με τον “Τάκη”:
Ἕνα βράδυ, τὴν ἄνοιξι τοῦ 1998, ὁ Τάκης εἶχε ἔρθει μὲ τὸν Γιάννη Καλιόρη (Καλεώδη) στὸ σπίτι μου. Δειπνήσαμε καὶ περάσαμε ὧρες κουβεντιάζοντας. Δὲν ἦταν ὅπως τὸν ἤξερα: Κάπνιζε νευρικὰ καὶ ἀκατάσχετα, πηδοῦσε στὰ πιὸ ἄσχετα μεταξύ τους θέματα καὶ μιλοῦσε ἀγχωτικὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἔλεγε καὶ ξανάλεγε πὼς ὁλοκληρώνει μία κοινωνικὴ ὀντολογία – ὀντολογία, ἐπεξηγοῦσε, τῶν ἱστορικῶν διεργασιῶν στὶς ὁποῖες βρίσκεται ἡ αὐθεντικὴ οὐσία. Ἔδειχνε νὰ πιέζεται μέσα του ἔντονα. Εἶχε μιὰ ταραχὴ τὴν ὁποία δὲν μποροῦσε νὰ συγκρατήσῃ. Χωρίζοντας εἴπαμε νὰ ξανανταμώσουμε μετὰ τὸ καλοκαίρι. Τὸ καλοκαίρι ἦρθε, ἀλλὰ δὲν πέρασε. Καταμεσήμερο Ἰουλίου χτύπησε τὸ τηλέφωνο κι ἄκουσα τὸν Καλιόρη νὰ μοῦ λέῃ: «Χάσαμε τὸν Τάκη». Κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ καὶ τέλος!
Ένας Θεός ξέρει τι γινόταν μέσα σ’ “αυτό” το μυαλό. Υποθέτω ότι το συγκεκριμένο έργο έμεινε (ανολοκλήρωτο και) αδημοσίευτο.
Τα υπάρχοντα γερμανικά χειρόγραφα δημοσιεύτηκαν στα ελληνικά σε φιλότιμη μετάφραση Λευτέρη Αναγνώστου. Πρόκειται για το μοναδικό “έργο” του Κονδύλη που δεν κατάφερα να ολοκληρώσω. Μιλάμε για χίλιες περίπου χαοτικές σελίδες που δεν φαίνεται να οδηγούν πουθενά ή να δείχνουν έστω προς μια νέα κατεύθυνση. Αναρωτιέμαι καμιά φορά ποια θα ήταν η στάση του απέναντι στα τρέχοντα πλανητικά προβλήματα σε περίπτωση που ζούσε ακόμα. Είναι αστείο βέβαια το γεγονός ότι στη χώρα μας έγινε γνωστός από την ατυχή δημοσίευσή του για τα ελληνοτουρκικά. Όχι ότι στο “εξωτερικό” είχε καλύτερη τύχη.
Τσεκάροντας έμαθα ότι κυκλοφόρησε μόλις “κανούργιο” βιβλίο του Κονδύλη (κυκλοφόρησε στα γερμανικά στα ’70s)
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ – Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ
Ανάλυση της πνευματικής εξέλιξης του Χέλντερλιν, του Σέλλινγκ και του Χέγκελ έως το 1802
Μετάφραση:
Λευτέρης Αναγνώστου
Thanks! Είναι η διδακτορική του διατριβή, από την οποία έχω διαβάσει μόνο αποσπάσματα. Ο “Τάκης” ποτέ δεν μπόρεσε να χωνέψει το γεγονός ότι βαθμολογήθηκε κατεξαίρεση (όλες οι – άχρηστες ως επί το πλείστον – διατριβές βαθμολογούνται τυπικά με άριστα) με “λίαν καλώς” από το γερμανικό πανεπιστημιακό κατεστημένο που θεώρησε τη δουλειά του υπερβολικά πρωτότυπη. Πίστευε ακράδαντα πως ήταν ο καλύτερος. Και δικαίως!
Ένα από τα “ασυγχώρητα ελαττώματα” των όντως αρίστων είναι η ωμή ειλικρίνειά τους. Η οποία δεν τους εγκαταλείπει – δίνοντας τη θέση της στη γνωστή γλοιώδη σεμνοπρέπεια – ούτε όταν αναφέρονται στον εαυτό τους.
Όπως είχε πει χαρακτηριστικά και ο ίδιος:
“Πάνω απόλα προτιμώ τη μετριοφροσύνη των αμόρφωτων. Από το θράσος όμως των ημιμαθών προτιμώ τη ματαιοδοξία των πεπεδευμένων”😁
Για τη μετριοφροσύνη των “αμόρφωτων” ούτε συζήτηαη. Οι πιο αγαπημένοι μου άνθρωποι όλων των εποχών ήταν αυτοί από το χωριό της μάνας μου. Ένα μαζί τους γινόμουν κάθε καλοκαίρι.
#metoo🙄
A.I. προβληματισμοί …the Greek way (γέλιο!)
https://www.youtube.com/watch?v=hmgfgthErE4&t=509s
Απλά παπαγαλίζουν – που είναι όντως the Greek way. Για διάφορους λόγους (παραλείπω το “πολλούς” ως αυτονόητο) βρίσκομαι σε ιδιαιτέρως downhearted κατάσταση these days και δε μου βγαίνει να σχολιάσω ή οτιδήποτε. Το γεγονός μάλιστα ότι κατά καιρούς ενδιαφέρθηκα σοβαρά για τα “κοινά” της χώρας αυτής, πραγματικά με κάνει να ντρέπομαι.
Όλη αυτή πάντως την περί ΤΝ φιλολογία τη βρίσκω εξαιρετικά κακόγουστη. Δεν τους περίμενα τους κομπιουτεράδες για drama queens. Το βασικότερο βέβαια δεν μας το λένε. Ότι μαυτά και μαυτά θα καταλήξουμε ακόμα πιο βλάκες απόσο είμαστε ήδη.
Συμφωνώ και επαυξάνω : αυτό το τελευταίο ειδικά, “ακόμα πιο βλάκες“, αποτελεί εξ ίσου hard task με τη δημιουργία της …AGI. Νομίζω ότι το έχουμε τερματίσει.
Τίποτα δεν είναι τόσο κακό που να μην μπορεί να γίνει ακόμα χειρότερο, που έλεγε κι ο φίλος μου ο Γιώργος. Θα πρέπει πάντως να προσθέσω στο “ακόμα πιο βλάκες” το “επικίνδυνα βλάκες”. Η βλακεία δεν είναι από μόνη της κακή. Αρκεί να περιορίζεται στο ζωτικό της χώρο. Σήμερα όμως έχει ξαμοληθεί παντού. Η επεκτατικότητά της είναι κάτι σαν τη φυγοκέντριση (κοινώς εμπλουτισμό) ουρανίου. Κάποια στιγμή θα φτάσει στο επίπεδο πυρηνικής βόμβας.
Πρόκειται για κακοήθη βλακεία by definition. Η “κουλτούρα των κομπιουτεράδων” αποτελεί κατ’ αρχήν επιμειξία μιας αντιπολεμικών προδιαγραφών κουλτούρας, των hippies, και της ψυχροπολεμικής του …ARPANET, προϊόντος του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, με υποτιθέμενο κοινό παρονομαστή την (απελευθερωτική για τους hippies) δημιουργία αποκεντρωμένων κοινοτήτων. Από τη παρά φύσιν ένωση θα προκύψει η πρώιμη μορφή του φιλελευθερισμού της Silicon Valley. Ο φασισμός που κρυβόταν πίσω απ’ αυτόν αποκαλύπτει σήμερα το αληθινό του, επίβουλα ηλίθιο πρόσωπο.