Όταν είχε ξεκινήσει η ιστορία των αγανακτισμένων, είχα «επισημάνει» με σειρά κειμένων στο περιοδικό [ΗΧΟΣ – ΕΙΚΟΝΑ] ότι το φαινόμενο αποτελούσε διάχυση της κουλτούρας του διαδικτύου στην αληθινή ζωή, με έμφαση στην εικόνα [του συγκεντρωμένου πλήθους] και μια «ελεύθερη ανταλλαγή» [βλ. πανσπερμία] απόψεων, με την αφλογιστία που αυτά τα δυο συνεπάγονται. Προσθέτοντας ότι, η μόνη περίπτωση να προκύψει κάτι θα ήταν οι εκδηλώσεις να αποκτήσουν ενιαία φωνή, με τη μορφή ενός πολιτικού φορέα εκπροσώπησης.
Αυτή τη στιγμή βιώνουμε κάτι αντίστοιχο : «αρνητές» συσπειρωμένους σε μια σειρά φορέων, πολιτικών εν σπέρματι. Καλό θα είναι κατ’ αρχήν να ενωθούν, μήπως και αποτελέσουν μια υπολογίσιμη δύναμη [ = εκατοντάδων χιλιάδων] η οποία να ελπίζει σε μια οσονούπω μεταμόρφωσή της σε κρίσιμη μάζα.
Το πρόβλημα είναι παρόμοιας υφής με των αγανακτισμένων : πώς μπορεί πχ. να συνδυαστεί κάποιος σαν τον Φαίδωνα Βόβολη, με ανθρώπους που εντάσσουν τα του ιού / υποχρεωτικού εμβολιασμού σε ρητορικές «ελληνοορθοδόξου» εκπορεύσεως, δίνοντας τροφή στα αποβράσματα της πολιτικής ορθότητας, και το δικαίωμα να μιλούν για τον «ακροδεξιό» – πρότυπο του «ψεκασμένου»;
Δεν παύει το «ξεπέρασμα των διαφορών» να είναι εδώ ευκολότερο, ακολουθώντας την ευκολία [βλ. χυδαιότητα] με την οποία το κράτος συσπειρώνει κόσμο προς την αντίθετη κατεύθυνση : στις αθλιότητες περί «φονικότητας» του ιού, περί κινδύνου που συνιστούν οι ανεμβολίαστοι, περί εμβολίου που είναι η μόνη λύση, απαντάμε …εξ ίσου απλά : Πηγαίνετε στο διάολο. Δεν πιστεύουμε λέξη απ’ όσα λέτε. Το αν πρέπει να εμβολιαστούμε ή όχι θα το κρίνουμε εμείς.
Από τα βίντεο του κυρίου Βόβολη που έχω παρακολουθήσει – ανεβάσει στο blog, μου είναι αρκετά συμπαθής : εκτός αν κάνω κάποιο τεράστιο λάθος, φαίνεται άνθρωπος που τιμά τον όρκο του, όντας ταυτόχρονα χαρισματικά απλός και κατανοητός στον τρόπο που επικοινωνεί.
Σήμερα, ώρα 7 το απόγευμα στην Ομόνοια ξεκινάει μια σειρά από δημόσιες ομιλίες / συγκεντρώσεις με θέμα εκείνο που θα κυριαρχήσει τα επόμενα χρόνια, αν αφεθεί, στη ζωή του παγκοσμιοποιημένου * πολίτη.
Σε «αυθαίρετη», δική μου απόδοση : πόση ελευθερία είμαστε έτοιμοι να απεμπολήσουμε εν ονόματι της ατομικής ευθύνης προς ένα «σύνολο», μετατρεπόμενο ραγδαία σε πολτό, από μια κυβέρνηση – υπάλληλο των φαρμακευτικών και από αδίστακτους δημοσιογράφους – όργανά της;

* …παγκοσμιοποιημένου δια της βίας, και με την «φονική πανδημία» να αποτελεί το «απόλυτο» εργαλείο γι’ αυτό.