Όχι ότι ο θόρυβος του (σοσιαλ-)μιντιακού σχολιασμού γύρω από το συνέδριο του Νταβός είναι άνευ σημασίας. Ούτε όμως και ότι απέχει ιδιαίτερα απ’ αυτό. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, καλό είναι να βάζει κανείς τα πράγματα σε μια σειρά :
Κατ’ αρχήν υπάρχει η επί της ουσίας βίαιη απόσπαση της οικουμενικής συναίνεσης περί κυρίαρχου θέματος : είναι …το συνέδριο του Νταβός, και οι εκεί “γραφικότητες” του Τραμπ, μαζί με τις ελέω αυτού τρέχουσες (…always running) “εξελίξεις” σε Ουκρανία, Γάζα, Συρία, * Βενεζουέλα, Γροιλανδία.
Σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο βίντεο των Rebel News (θα επανέλθουμε με συνολικό κείμενο περί Νταβός, τώρα που το event ολοκληρώθηκε), οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων είναι οι δέουσες, με “ρεφρέν” το σύνθημα του mr. Blackrock – new boss of WEF περί “spirit of dialogue”. Τώρα, το να αναρωτηθείς για λεπτομέρειες όπως …γιατί ο Larry Fink και η κομπανία του που διασχίζουν πεζή το μισό Νταβός μη υπολογίζοντας κινδύνους (δεν εννοώ …από αδιάκριτους δημοσιογράφους), ή γιατί οι Rebel News είναι το μόνο εναλλακτικό μέσο που προβαίνει σε δραστηριότητες όπως η παραπάνω, είναι μάταιος κόπος. ** Μήπως δεν ξέρουμε ότι “το σύστημα” επιλέγει όχι μόνο τους υποστηρικτές αλλά και τους “αρνητές” του; Ή μήπως, κι αν δεν είναι έτσι εδώ, υπάρχει κάποια διαφορά;
Η εντύπωση μου παραμένει ίδια, δυο δεκαετίες τουλάχιστον :
Μπορούμε να παρομοιάσουμε τα τεκταινόμενα στη διεθνή σκηνή (και τις επιμέρους των “sovereign nations”) με παράσταση αρχαίας τραγωδίας σε απευθείας μετάδοση. Ο ρόλος του χορού σ’ αυτήν παίζεται από τα απανταχού μίντια. Όπως ο αρχαίος χορός αποτελώντας προσομοίωση του “λαού” πέρναγε επί της ουσίας γραμμή σ’ εκείνον, υπαγορεύοντας σκέψεις / συναισθήματα, έτσι τα μίντια, έρμαια συγκεκριμένων συμφερόντων, των συμμετεχόντων δηλ. ενεργά στο παιχνίδι ιδιοκτητών τους, περνούν γραμμή στον κόσμο, άμεσα …ή έμμεσα μέσω των σόσιαλ μίντια– από αλλού λαμβάνουν πληροφόρηση αυτά τα τελευταία, αν όχι απ’ τα …μίντια, mainstream και “εναλλακτικά”;
Ο σύγχρονος “θεατής αρχαίας τραγωδίας” είναι ο τηλεθεατής / χρήστης των Twitter X και Facebook. Τα σχόλια και οι τσακωμοί με τους ομοίους του είναι εξ ίσου “καθοριστικά” 🤣 των επί σκηνής τεκταινομένων, όσο και τα σχόλια του θεατή της τραγωδίας.
Αυτό σε πείσμα των “συμμετοχικών” γελοιοτήτων, χαρακτηριστικών της κουλτούρας του Web 2.0 από καταβολής της.
* Το αδίστακτο ξεπούλημα των Κούρδων από τον Ντόναλντ Τράμπ, πέραν του ηθικού σκέλους (μιλάμε για ανθρώπους που οι Αμερικανοί λιβάνιζαν μέχρι χτες ως φίλους και σύμμαχους – ηρωϊκούς νικητές του Isis), πέρα από την εξέλιξη που δρομολογεί (αναγέννηση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας υπό μορφή κρατικής οντότητας – εργαλείου του ΡΤ Ερντογάν) μας βάζει κανονικότατα σε collision course με την “φίλη και γείτονα”. Αυτό που αναζητείται είναι ο ρόλος του Ισραήλ : γιατί μπορεί οι συναντήσεις κορυφής που κανονίζονται με μας να υποδηλώνουν σύσφιξη σχέσεων εν όψει του κοινού κινδύνου, αυτό που παραμένει ωστόσο “ανεξήγητο” είναι η αδράνεια των Ισραηλινών στη συγκεκριμένη εξέλιξη. Με άλλα λόγια, το ξεπούλημα, και εκ μέρους τους, των Κούρδων.
** …”Παρεμπιπτόντως” η ίδια η σκόπιμα προκλητική διατύπωση των ερωτήσεων …νομιμοποιεί την απαξίωση του LF να απαντήσει ο,τιδήποτε.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Δεν ξέρω γιατί αλλά το Νταβός το έχω συνδέσει συνειρμικά στο μυαλό μου με τον Αντρέα τον Παπανδρέου.
…Όχι άδικα. Στο Νταβός ήταν που ο εν λόγω υπαναχώρησε από το κυπριακό σαν προϋπόθεση για τη “συνεννόηση” με τους Τούρκους – αυτό μετά τις τζάμπα μαγκιές με το Σισμίκ, ένα χρόνο πριν. Εξ ου και το περίφημο “mea culpa” στη συνέχεια – μιλάμε για λαμόγιο, σε τέτοιο βαθμό μεγάλο που τελικά καταντούσες να τον συμπαθείς σαν κάτι “κατεργαράκους” στις ταινίες. Ένας Θεός ξέρει πόσοι από τους χαχόλους οπαδούς του (είχα …πιο κοντά μου απ’ ότι έπρεπε κάποια τέτοια πρόσωπα) κατάλαβαν καν τι είπε.
Αυτά τα βίντεο εντωμεταξύ των RN από το Νταβός είναι όντως περίεργα:
https://www.youtube.com/watch?v=GGDb2_9r-VI
Μήπως είναι τελικά με κάποιο τρόπο στημένα?
Το είχα ανεβάσει και από δω με τίτλο Ο ΠΡΟΠΗΛΑΚΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΑΧΡΕΙΟΥ
https://oannes.gr/%ce%bf-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%b7%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%83-%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%83-%ce%b1%cf%87%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%bf%cf%85-2/
Τσεκάροντάς το μόλις είδα ότι, όπως και με αρκετά άλλα, το βίντεο είναι αφαιρεμένο. Θα προσπαθήσω να το ξανανεβάσω.
Ως προς αυτό που ρωτάς, διολου απίθανο : δεν ξεχνάω ποτέ τη μνημειώδη σκηνή από το 1984 που είχα διαβάσει ως έφηβος. Το θέμα ήταν το περίφημο βιβλίο του “επαναστάτη Γκόλνστάιν” στο οποίο αναφέρεται με πάθος ο Ουίνστον. Για να ακούσει την ατάραχη απάντηση του Ο ‘Μπράιεν : “Το ξέρω. Εγώ το έγραψα”. Είχα μείνει άναυδος. Αφού ανατρίχιασα λίγο …αναδρομικά, και τώρα που το ξαναθυμήθηκα.
Μετά από αυτό δε με εκπλήσσει τίποτα.
…Αυτά στα late ’80s. ’87 ο παρ’ ολίγον πόλεμος για το ‘Σισμίκ’, ’88 το mea culpa. Στα …πράσινα καφενεία της εποχής (μ’ έπιασε ξαφνικά μια νοσταλγία) οι “διερμηνείς” μιλούσαν για …”κόλπο” του Αντρέα.
Τελευταία εντωμεταξύ αισθάνομαι μια προϊούσα νοσταλγία για τα 70s και τα 80s. Από τα πρώτα δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα, η μουσική τους όμως – και ιδιαίτερα το progressive – μου είναι οικειότερη από ποτέ. Λες και “ήμουν κι εγώ εκεί”.
Κι εγώ μετά την εποχή τους τα άκουσα (όχι όσο εσύ βέβαια), και αν έχω ζηλέψει ένα κοινό στη ζωή μου είναι αυτό που είχε την τύχη να παρακολουθεί γκρουπ όπως οι Genesis και οι Van Der Graaf τα πρώτα τους χρόνια. Μιλάμε ότι οι τύποι έπαιζαν σε πανεπιστήμια κολέγια etc. Βλέποντας “νεανικές φάτσες” εποχής, το κοινό τους, και αντιπαραβάλοντάς τες με τις σημερινές, σου έρχεται να κάνεις κι εγώ δεν ξέρω τι. Κι αυτό το παραδέχονται με θλίψη νεαρά άτομα (εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν) με τα οποία μιλάω σήμερα.
…Εν τω μεταξύ ανέβασα ξανά το βίντεο με τον προπηλακισμό του Albert Bourla. Μόνο όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο της Naomi Wolf ‘THE PFIZER PAPERS’ ξέρει για τι ακριβώς μιλάμε. Η πραγματικότητα ως προς τα “εμβόλια” (το εύρος των παρενεργειών, ιδίως σε παιδιά και εγκύους, αλλά κυρίως το βαθμό στον οποίο η εταιρία, όχι αγνοούσε/αδιαφορούσε, αλλά γνώριζε) ξεπερνάει την πιο έξαλλη “συνωμοσιολογική φαντασία”. Γι αυτό ίσως και δεν ακούγονται ιδιαίτερες συζητήσεις γύρω απ’ το βιβλίο, ακόμα και σε “εναλλακτικά” κανάλια.
I have no doubt about it. Τις (αναπόφευκτες) παρενέργειες των συγκεκριμένων εμβολίων δεν τις γνώριζα φυσικά εκ των προτέρων, θα πρέπει όμως να ήμουν ο μόνος παγκοσμίως που θεωρούσε τα εμβόλια κατά του κρυολογήματος επιστημονική κοροϊδία, μέχρι που όλοι διαπίστωσαν κάποια στιγμή το αυτονόητο. Και οι “αρνητές” ακόμα δεν αμφισβητούσαν αρχικά τόσο την αποτελεσματικότητα όσο την ασφάλειά της εν λόγω παπαριάς, δίνοντας πάτημα στο επιχείρημα “η ωφέλεια υπερτερεί του κινδύνου”.
Ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι να καταπιώ το γεγονός ότι κανένας δεν τόλμησε να θέσει εν αμφιβόλω τη δυνατότητα παρασκευής εμβολίου για έναν ιό που μεταλλάσσεται με ρυθμό πολυβόλου. Και σιγά τις επιστημονικές γνώσεις δηλαδή που απαιτούνται.
Και εγώ ήμουν ψιλο-ανυποψίαστος ως προς το εμβόλιο της γρίππης, καθότι μη έχοντας ασχοληθεί (δεν ήμουν ακριβώς ευάλωτος σ’ αυτήν) δεν ήξερα το περί αενάων μεταλλάξεων. Από την πρώτη ψευτοπανδημία πάντως του 2009 είχα αντιληφθεί τι παιζόταν με την εκστρατεία πανικού / προώθησης των “σκευασμάτων” από το Υπουργείο Υγείας.
Σούπερ διασκεδαστικό είναι αυτό που εμφανίζεται σ’ αυτό το βίντεο, επίσης από τότε
https://www.facebook.com/100044923102524/videos/%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CF%83-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B3%CF%81%CE%B9%CF%80%CE%B7-%CE%B71%CE%BD1-%CF%84%CE%BF-2009/3241479762744452/
με τον Άδωνι Γεωργιάδη – βουλευτή του Καρατζαφέρη – να λέει απίστευτα πράγματα : αυτολεξεί όσα έλεγαν οι “ψεκασμένοι” δέκα χρόνια μετά επί Covid.
Η (αποκρουστική) φάτσα του συγκεκριμένου ατόμου θα έπρεπε να εμφανίζεται αντί εξηγήσεως κάθε φορά που κάποιος ψάχνει στο ίντερνετ ορισμό της φράσεως “παράδειγμα προς αποφυγήν”🤮